Asagraum - Dawn of Infinite Fire (2019)

Asagraum houdt met dit tweede album het vaandel voor de vaderlandse black metal zonverminderd hoog. Ik pikte het debuut op tijdens een optreden van ze. Op het podium waren ze kundig maar erg statisch en afstandelijk. Het studioalbum gaf meer van de bedoelde atmosfeer prijs. Een atmosfeer die uiteraard terugvoert naar de jaren negentig. Black metal zonder poespas dus. Die lijn trekken de dames door op de tweede langspeler.

Het gezelschap rondom opperhoofd Hanna vd Berg trekt traditioneel boosaardig en ijskoud van leer op Dawn Of The Infinite Souls. Tegelijkertijd ligt er ook veel finesse in de zwartgeblakerde composities besloten. Het bedrukte Guahaihoque is daar een prachtig voorbeeld van. Het is groots en meeslepend en dat allemaal zonder additieven uit een doosje.

En wat te denken van de onheilspellende riffs in Beyond The Black Vortex? Die brengen je op het puntje van de stoel. Enorm spannend en dreigend. Het bezwerende Waar Ik Ben, Komt De Dood is ook vermeldenswaardig. Precies de afsluiter die je bij een zwartgallig album als dit mag verwachten. Ik had hem vorig jaar gemist. Maar ik ben met terugwerkende kracht zeer positief verrast.