Cocteau Twins - Aikea-Guinea (1985)
mijn stem
47 stemmen
0
geplaatst: 28 augustus 2008, 23:19 uur
AIKEA-GUINEA
verscheen kort na Treasure.
Dat het album niet te evenaren viel, was te verwachten.
Deze EP doet een verdienstelijke poging.
De titelsong Aikea-Guinea wordt vaak genoemd
als een van de bekendste Cocteau Twins nummers,
al vind ik dat hij die rol niet helemaal waarmaakt.
Een liefelijke, maar soms letterlijk iets te hoog gegrepen
zanglijn dobbert op een wat eentonige, muzikale golfslag.
Kookaburra vind ik vocaal interessanter.
Liz Frazer heeft een zachtjes rollende "r" op haar tong liggen.
De muziek is iets avontuurlijker dan op het titelnummer.
Quisquose is voor mij één van de aller briljantste CT tracks.
Geslaagd dissonant en schreeuwerig in de strofes, maar daarna
zo zuiver als een geslepen diamant in het refrein.
Op die manier trekt het nummer je vanuit de diepste ellende op,
en vleugelt je mee naar de hoogste, hemelse euforie: een katharsis.
Rococo is een merkwaardige instrumental.
Dit maal tracht men (minder overtuigend) op muzikaal vlak
uitersten met elkaar te versmelten ... dwz een haast onhoorbaar,
druppelende intro contrasteren met een luide gitaar- en basregen.
verscheen kort na Treasure.
Dat het album niet te evenaren viel, was te verwachten.
Deze EP doet een verdienstelijke poging.
De titelsong Aikea-Guinea wordt vaak genoemd
als een van de bekendste Cocteau Twins nummers,
al vind ik dat hij die rol niet helemaal waarmaakt.
Een liefelijke, maar soms letterlijk iets te hoog gegrepen
zanglijn dobbert op een wat eentonige, muzikale golfslag.
Kookaburra vind ik vocaal interessanter.
Liz Frazer heeft een zachtjes rollende "r" op haar tong liggen.
De muziek is iets avontuurlijker dan op het titelnummer.
Quisquose is voor mij één van de aller briljantste CT tracks.
Geslaagd dissonant en schreeuwerig in de strofes, maar daarna
zo zuiver als een geslepen diamant in het refrein.
Op die manier trekt het nummer je vanuit de diepste ellende op,
en vleugelt je mee naar de hoogste, hemelse euforie: een katharsis.
Rococo is een merkwaardige instrumental.
Dit maal tracht men (minder overtuigend) op muzikaal vlak
uitersten met elkaar te versmelten ... dwz een haast onhoorbaar,
druppelende intro contrasteren met een luide gitaar- en basregen.
0
geplaatst: 23 december 2023, 19:35 uur
Afgelopen week op de kop getikt en een van mijn favoriete mini albums / ep's uit de jaren 80. Wat een niveau en wat een sfeer en natuurlijk weer fantastisch artwork van 23 Envelope. Een 4AD klassieker van de bovenste plank. 
1
geplaatst: 29 augustus 2024, 18:07 uur
Aikea-Guinea is een EP uitgebracht door de Schotse dreampopband Cocteau Twins in 1985. De band, gevormd in 1979, bestaat uit Elizabeth Fraser (zang), Robin Guthrie (gitaar en productie) en Simon Raymonde (bas). Cocteau Twins is bekend om hun etherische geluid dat vaak wordt gekarakteriseerd door de dromerige, bijna surrealistische zang van Fraser en de rijke, gelaagde productiestijl van Guthrie. Aikea-Guinea is een van de vele EP's die de band in de jaren '80 uitbracht, en het toont hun unieke vermogen om diepe emoties op te roepen door middel van abstracte, niet-alledaagse geluiden.
De algemene stijl van Aikea-Guinea past perfect binnen de kenmerkende dreampop en ethereal wave genres waarin Cocteau Twins opereert. Dit album is een mooi voorbeeld van hun overgang van de meer post-punk beïnvloede sound van hun vroege werk naar de gladdere, meer melodieuze producties die hun latere albums zouden definiëren. De muziek is rijk aan reverb, met gitaarlagen die vaak als een soort sonische mist fungeren waarin de zang van Fraser zweeft. Het is dromerig, mysterieus, en vol van melancholie, met een vleugje exotisme.
De productie van Aikea-Guinea is uitstekend, vooral gezien de tijd waarin het werd opgenomen. Robin Guthrie's hand in de productie is onmiskenbaar, met zijn zorgvuldige aandacht voor de textuur en de gelaagdheid van het geluid. De gitaarpartijen zijn complex en gedetailleerd, en de algehele mix geeft de muziek een ruimtelijke, bijna andere-wereldse kwaliteit. De bas van Simon Raymonde is subtiel, maar voegt een noodzakelijke diepte toe aan de muziek, terwijl de zang van Fraser, hoewel vaak cryptisch en ondoorgrondelijk, de luisteraar emotioneel weet te raken.
Track-voor-Track Analyse
1. Aikea-Guinea - Het titelnummer opent de EP met een hypnotiserende gitaarlijn en de karakteristieke zwevende vocalen van Fraser. Het nummer heeft een onmiskenbare dromerige sfeer, waarbij de gitaarakkoorden en de weidse echo's je meteen in de typische sound van de Cocteau Twins trekken.
2, Kookaburra - Dit nummer is iets levendiger met een meer prominente ritmische basis. De melodie is speels, bijna lichtvoetig, wat contrasteert met de vaak melancholieke toon van de band. Fraser's zang is hier bijzonder ongrijpbaar, met haar karakteristieke glossolalie die woorden lijkt te vormen zonder duidelijke betekenis.
3. Quisquose - "Quisquose" is misschien wel het meest etherische nummer op de EP. Het begint met zachte, galmende gitaarklanken die geleidelijk aanzwellen tot een rijke, dichte soundscape. Fraser's stem is een ander instrument in de mix, meer klankkleur dan tekst.
4. Rococo - Het slotnummer is iets korter en ritmischer. Het heeft een mysterieuze, bijna esoterische sfeer, met echoënde gitaar en delicate percussie die een zwevende, ongrijpbare melodie ondersteunen. De zang is wederom meer een textuur dan een drager van duidelijke woorden, wat het nummer een magisch-realistisch gevoel geeft.
Conclusie
Aikea-Guinea is een perfecte showcase van de unieke stijl van Cocteau Twins. De combinatie van rijke, etherische soundscapes met de ongrijpbare zang van Elizabeth Fraser maakt deze EP een must voor fans van dreampop en experimentele muziek. Het album is vooral geschikt voor luisteraars die op zoek zijn naar muziek die emoties oproept door sfeer en klankkleur, in plaats van traditionele songstructuren of teksten. Als je van muziek houdt die je meeneemt naar andere werelden, dan is Aikea-Guinea zeker een aanrader.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
De algemene stijl van Aikea-Guinea past perfect binnen de kenmerkende dreampop en ethereal wave genres waarin Cocteau Twins opereert. Dit album is een mooi voorbeeld van hun overgang van de meer post-punk beïnvloede sound van hun vroege werk naar de gladdere, meer melodieuze producties die hun latere albums zouden definiëren. De muziek is rijk aan reverb, met gitaarlagen die vaak als een soort sonische mist fungeren waarin de zang van Fraser zweeft. Het is dromerig, mysterieus, en vol van melancholie, met een vleugje exotisme.
De productie van Aikea-Guinea is uitstekend, vooral gezien de tijd waarin het werd opgenomen. Robin Guthrie's hand in de productie is onmiskenbaar, met zijn zorgvuldige aandacht voor de textuur en de gelaagdheid van het geluid. De gitaarpartijen zijn complex en gedetailleerd, en de algehele mix geeft de muziek een ruimtelijke, bijna andere-wereldse kwaliteit. De bas van Simon Raymonde is subtiel, maar voegt een noodzakelijke diepte toe aan de muziek, terwijl de zang van Fraser, hoewel vaak cryptisch en ondoorgrondelijk, de luisteraar emotioneel weet te raken.
Track-voor-Track Analyse
1. Aikea-Guinea - Het titelnummer opent de EP met een hypnotiserende gitaarlijn en de karakteristieke zwevende vocalen van Fraser. Het nummer heeft een onmiskenbare dromerige sfeer, waarbij de gitaarakkoorden en de weidse echo's je meteen in de typische sound van de Cocteau Twins trekken.
2, Kookaburra - Dit nummer is iets levendiger met een meer prominente ritmische basis. De melodie is speels, bijna lichtvoetig, wat contrasteert met de vaak melancholieke toon van de band. Fraser's zang is hier bijzonder ongrijpbaar, met haar karakteristieke glossolalie die woorden lijkt te vormen zonder duidelijke betekenis.
3. Quisquose - "Quisquose" is misschien wel het meest etherische nummer op de EP. Het begint met zachte, galmende gitaarklanken die geleidelijk aanzwellen tot een rijke, dichte soundscape. Fraser's stem is een ander instrument in de mix, meer klankkleur dan tekst.
4. Rococo - Het slotnummer is iets korter en ritmischer. Het heeft een mysterieuze, bijna esoterische sfeer, met echoënde gitaar en delicate percussie die een zwevende, ongrijpbare melodie ondersteunen. De zang is wederom meer een textuur dan een drager van duidelijke woorden, wat het nummer een magisch-realistisch gevoel geeft.
Conclusie
Aikea-Guinea is een perfecte showcase van de unieke stijl van Cocteau Twins. De combinatie van rijke, etherische soundscapes met de ongrijpbare zang van Elizabeth Fraser maakt deze EP een must voor fans van dreampop en experimentele muziek. Het album is vooral geschikt voor luisteraars die op zoek zijn naar muziek die emoties oproept door sfeer en klankkleur, in plaats van traditionele songstructuren of teksten. Als je van muziek houdt die je meeneemt naar andere werelden, dan is Aikea-Guinea zeker een aanrader.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
* denotes required fields.
* denotes required fields.