Cast - All Change (1995)

Ik had altijd een beetje moeite met de hoeveelheid bands die britpop genoemd werden. Bands die maar weinig meer met elkaar te maken hadden dan dat het gitaarpop uit Engeland was, verder veschilden ze nogal van elkaar. Maar als er een band is bij wie ik de naam britpop altijd wel vond passen is het eigenlijk Cast wel.
Brave melodieuze gitaarpop die teruggrijpt op de bravere beatbands uit de jaren '60.
Verder is dit een best aardig album van een best aardige band, maar verder niet echt iets wat een onuitwisbare indruk gemaakt heeft. Met Finetime en de zoete ballad Walkaway als aardigste nummers.

je hebt helemaal gelijk, dé britpop band bij uitstek. album ligt heel lekker in het gehoor, echte easy listening muziek

leuk album, heb pas het album van the la's binnen en daar lijkt het wel een beetje op.

de gitarist van the la's is toch verder gegaan in cast?

Yep. John Power was dat. Al had ie in The La's geloof ik nog een andere naam.

in the la's heette john powers gewoon john powers en was hij niet de gitarist. hij was de bassist. de gitarist/zanger van the la's heet lee mavers.

walkaway....

prachtsong...

voor t overige: een beetje gezichtsloze britpop in de schaduw van t debuut van the la's

Nogal ondergewaardeerde cd dit. Gewoon erg lekkere britpop van het niveau van The La's alleen heeft deze wat minder charme.

Op deze eerste lentedag van 2018 kun je verschillende dingen gaan doen. Een wandelingetje door het dorp maken kan ik reeds afvinken van dat lijstje. Er liggen nogal wat schoolgerelateerde werkzaamheden op mij te wachten en huis- en tuingerelateerde zaken zijn ook gemakkelijk te verzinnen.

Maar goed, ik zit momenteel een berichtje te typen bij het album "All Change" van Cast. Gezien het aantal stemmen niet een bijster populair album, maar ik moet het zo nodig hebben als onderdeel van mijn Britpopverzameling.

Een jaar of elf geleden heb ik een epistel geschreven bij misschien wel de grootste Britpopklassieker, "Different Class" van Pulp. In dat bericht beschreef ik mijn liefde voor de gitaarpopmuziek, uitgebracht tussen 1992 en 1998 (met als hoogtijdagen de jaren 1994, 1995 en 1996) en de volgens mij bestaande band tussen (het begin van) de lente en dit type muziek. Mijn mening is sindsdien niet veranderd.

Wel ben ik verder gegaan met het aanschaffen van Britpopmuziek en films, documentaires en boeken over deze muziek en de tijd waarin zij verscheen. Begonnen bij de grote namen Blur, Oasis, Pulp en Suede, later verder gegaan met andere namen als The Bluetones en nu dus met Cast.

"All Change" van Cast is een verzameling fijne gitaarpopliedjes. Ze hadden ook uitgebracht kunnen worden in 1965/1966. Geen extreme muziek, maar gewoon fijne popmuziek met gitaar, zang en drums. Op sommige momenten heb ik niet meer nodig dan dat om me iets gelukkiger te voelen. Een theelepeltje Britpop en de dag krijgt meer kleur.

Ik denk dat mijn waardering voor liedjes als, bijvoorbeeld "Allright" en "Finetime", voortkomt uit het feit dat ze bij mij een nostalgisch gevoel oproepen. "Walkaway" is trouwens ook zo'n parel, een parel die verdorie zorgt voor parels in mijn ogen. Als kind opgegroeid in de jaren 90, maar toentertijd alleen wat hits als "Wonderwall", "Don't Look Back in Anger" en "Bitter Sweet Symphony" meegekregen. Stuk voor stuk fijne nummers die ervoor hebben gezorgd dat ik op een later moment verder ben gegaan met het ontdekken van meer Britpop.

Goed, beetje vaag verhaal misschien, maar toch een verhaal dat ik wilde vertellen op deze mooie lentedag. Een zonnetje, de geur van vers gemaaid gras, gitaarpop en straks een biertje buiten op het terras: meer heb je niet nodig.

Oh ja: nu aan het werk!

Deze ken ik nog van een oude studiegenoot, die was in die tijd helemaal weg van alles wat met britpop te maken had. Ik was in al die jaren de reguliere liedjes vergeten, echter één stukje is mij altijd bijgebleven: het instrumentale stukje helemaal aan het eind van het laatste nummer. Zat oorspronkelijk verwerkt in het mooie Walk Away. Een kwartier naar niks luisteren voor 2 magistrale minuutjes (in die tijd een veel gebruikte hype), maar ik had het er graag voor over.

Omdat er een nieuwe single uit is en er een nieuwe plaat is aangekondigd het debuut weer een keer opgezet. Poeh, het blijft een indrukwekkend geheel van prachtige popliedjes. In een vlaag van verstandsverbijstering ooit een volle ster te weinig gegeven.