Dzivia - Žniajar Mrojaŭ (2013)

Wat gelijk na de eerste tonen opvalt is de geweldige productie het lijkt wel of de muzikanten in mijn kamer staan. De muziek die zij brengen houdt het midden tussen klassiek en symfonische getinte muziek. Bij vlagen waan ik mij in een concertzaal waar de musici mij onderdompelen in een bijzondere sfeer waar af en toe een Kozakkenkoor is te horen of iets wat daar voor doorgaat. Doordat de muziek vol afwisseling zit houdt het mij danig bij de les. De orkestratie van de muziek is geweldig gedaan. Daar hoeft Vangelis beslist geen puntje aan te zuigen. De muziek roept een sfeer op van in uitgestrekte gebieden te leven weg van de hectiek en waar nog genoten kan woorden van de schoonheid des levens. Jammer is dan ook dat het album na een dikke goede drie kwartier stopt mij achterlatend in de sleur van alledag.