Wolf - Wolf (2000)
mijn stem
6 stemmen
Zweden
Metal
Label: No Fashion
-
In the Shadow of Steel (1:43)
-
Moonlight (3:29)
-
The Parasite (4:55)
-
Electric Raga (3:07)
-
The Voyage (3:44)
-
Desert Caravan (5:48)
-
The Sentinel (5:15)
-
243 (4:03)
-
In the Eyes of the Sun (7:41)
-
Electric Raga [Demo Version] * (3:16)
-
Moonlight [Radio Edit] * (2:53)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
39:45
(45:54)
Links
Last.fm
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 8 december 2013, 17:41 uur
Mochten jullie nu de grijns op mijn tronie kunnen zien, dit is zo old school uptempo ouderwetse Heavy Metal als maar kan met de typische smakelijke twingitaarpartijen, de vlammende solo's, de hoge uithalen van de zanger en die “eighties” hoes. En het klinkt heerlijk!
Deze Zweden doen dit geweldig en ik hoop dat ze dit, net als wij trouwens, niet al te ernstig nemen. Muziek moet plezierig blijven, niets zo vertederend als al die lachende gezichten na een tof optreden. Alles moet je als Metalhead al duizenden keren gehoord, hier en daar steken de verwijzingen naar de oude Iron Maiden zo duidelijk uit als een whiskey cola in een Schotse pub. En ik blijf erbij: rond de veertig minuten blijft ideaal voor dergelijke albums, want voor de variatie in de nummers onderling moet je het niet doen, soms wordt de voet even van het gaspedaal gehaald maar dat is het zowat. Met 243 staat er tevens een instrumentaal nummer op het album, de heruitgave uit 2005 (Massacre) bevat twee extra nummers met een demoversie van Electric Raga en een ingekorte Moonlight (correctie ingediend).
Dit ademt langs alle kanten Iron Maiden, Judas Priest en andere grootheden uit die glorierijke jaren tachtig uit. Origineel is het niet maar het klinkt geweldig, aanstekelijk en vertrouwd. Geen kruisbestuiving met andere genres, het blijft volbloed – durf ik de term gebruiken – Classic Metal en het voelt aan als de eerste nacht in het eigen vertrouwde bedje na een lange afwezigheid van huis.
Deze Zweden doen dit geweldig en ik hoop dat ze dit, net als wij trouwens, niet al te ernstig nemen. Muziek moet plezierig blijven, niets zo vertederend als al die lachende gezichten na een tof optreden. Alles moet je als Metalhead al duizenden keren gehoord, hier en daar steken de verwijzingen naar de oude Iron Maiden zo duidelijk uit als een whiskey cola in een Schotse pub. En ik blijf erbij: rond de veertig minuten blijft ideaal voor dergelijke albums, want voor de variatie in de nummers onderling moet je het niet doen, soms wordt de voet even van het gaspedaal gehaald maar dat is het zowat. Met 243 staat er tevens een instrumentaal nummer op het album, de heruitgave uit 2005 (Massacre) bevat twee extra nummers met een demoversie van Electric Raga en een ingekorte Moonlight (correctie ingediend).
Dit ademt langs alle kanten Iron Maiden, Judas Priest en andere grootheden uit die glorierijke jaren tachtig uit. Origineel is het niet maar het klinkt geweldig, aanstekelijk en vertrouwd. Geen kruisbestuiving met andere genres, het blijft volbloed – durf ik de term gebruiken – Classic Metal en het voelt aan als de eerste nacht in het eigen vertrouwde bedje na een lange afwezigheid van huis.
0
geplaatst: 8 december 2013, 19:21 uur
Ik heb deze cd uitgebracht door No Fashion Records. Een Zweeds label lees ik op Discogs terwijl Prosthetic, wat er nu staat, internationaal is. Te lezen in The Metal Observer blijkt No Fashion het oorspronkelijke label te zijn. Correctie doorgestuurd.
1999 - WOLF signs to No Fashion Records and records the debut album “Wolf” in the Abyss studio with Peter Tägtgren. link
Verder staat daar te lezen dat de critici niet erg lovend waren over de hoes. Maar het is inderdaad echt eighties en passend bij de muziek. Bij de volgende albums zijn ook wat pareltjes te vinden wat hoezen (en muziek!) betreft.
Unfortunately the album cover, created by Sweden’s famous artist Hans Arnold, is causing the same critics nausea.
Leuk dat er nu een uitstekende 'mening' bij dit album staat, Sir Spamalot.
1999 - WOLF signs to No Fashion Records and records the debut album “Wolf” in the Abyss studio with Peter Tägtgren. link
Verder staat daar te lezen dat de critici niet erg lovend waren over de hoes. Maar het is inderdaad echt eighties en passend bij de muziek. Bij de volgende albums zijn ook wat pareltjes te vinden wat hoezen (en muziek!) betreft.
Unfortunately the album cover, created by Sweden’s famous artist Hans Arnold, is causing the same critics nausea.
Leuk dat er nu een uitstekende 'mening' bij dit album staat, Sir Spamalot.
* denotes required fields.
* denotes required fields.