Ian Noe - Between the Country (2019)

Vrijdagmiddag dankzij een App-je van mijn lokale platenzaak opgehaald nog net voor mijn vertrek naar Schotland. Hij ligt nu dus nog in zijn cellofaantje in de kast, maar ik heb delen van het album al voorbij horen komen dankzij een promo. Ook is er van Ian Noe al een EP verschenen die op MM nog opgevoerd moet worden.
Eerste indruk: ongewone, maar aangename stem. Klinkt veelbelovend. Ik hoop er na mijn reis door Schotland op terug te komen.

'Letter to Madeline' en 'Irene' zijn de nummers die ik ken tot nu toe en die zijn erg goed.

Kwam dit album tegen in één of ander lijstje van aanbevolen Country albums in 2019.Between the Country is het debuut van Ian Noe uit Kentucky,en hoewel raakvlakken met country vind ik het vooral een combinatie van roots en folk die me regelmatig aan Bob Dylan doet denken.
Echt storend is dat niet,alhoewel ik niet echt een liefhebber ben van de zangstem van Noe.Gelukkig is zijn songmateriaal,inclusief teksten sterk waarbij je het talent en de kwaliteit er echt wel aan af hoort.
Vooral Junk town,Dead on the River (Rolling Down) en That Kind of Life zijn prima nummers en ook de rest zit daar qua niveau niet ver vanaf.
Een mooi en goed debuut van artiest waar we zeker,of ik moet me wel heel erg vergissen,nog wel meer van gaan horen.

In ieder geval 31 augustus in Paradiso met ook optredens van The Cactus Blossoms, Paul Cauthen en SUSTO!

Echt een album dat bij elke luisterbeurt beter wordt. Misschien wel het mooiste album van 2019 voor mij. Prachtig! Was solo live in Paradiso ook erg goed.

Sluit ik me helemaal bij aan!

Heb het album sinds de aankoop regelmatig in de speler gehad en ben onder de indruk. Drie favorieten zijn moeilijk te selecteren, al vind ik persoonlijk Barbara's Song met de treingeluiden en het sixties-achtige introotje een absolute topper. En dan moet er nog gezongen worden.
En als ik een nummer als enigszins minder zou moeten aanwijzen zou het Loving You moeten zijn. De blues-achtige aanpak pas niet echt bij de folky/country stijl van Noe's stem. Maar dat het me nou hindert, dat zou weer te ver gaan.
Hopelijk weet Noe dit niveau vast te houden, of zelfs nog te verbeteren.

Dat dit als genre country meekrijgt is wel uiterst merkwaardig, slechts zelden hoor je er country in door. Het mag de pret echter geen moment drukken, want dit is een singer-songwriter plaat van het hoogste niveau.

Ja, en daar maak ook ik me ongewild schuldig aan, al voeg ik ook folk toe. Ook dat past niet helemaal. Singer-songwriter krijg ik altijd een rare smaak van in de mond, met dank aan Chiel Beelen.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ian Noe - Between The Country - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ian Noe heeft een traditioneel maar werkelijk prachtig klinkend rootsalbum vol geweldige songs gemaakt en het is een album dat groeit en groeit

Between The Country van de Amerikaanse singer-songwriter Ian Noe heb ik in eerste instantie lang laten liggen, maar inmiddels is het album van de singer-songwriter uit Kentucky mee zeer dierbaar. Ian Noe doet soms aan een jonge Dylan denken, maar sluit ook aan bij de grote singer-songwriters uit de jaren 70. De Amerikaan vertelt indringende verhalen en vertolkt ze met veel gevoel, hier en daar geholpen door een uitstekende zangeres. De prachtige productie van wonderboy voorziet de intieme songs van de Amerikaanse muzikant van een warm en gloedvol geluid. Het levert een album op dat bij iedere keer horen weer net wat beter is dan de vorige keer.

Ik maak geen geheim van mijn duidelijke voorliefde voor vrouwelijke singer-songwriters, waardoor hun mannelijke collega’s er op deze BLOG over het algemeen bekaaid van af komen.

Omdat ik binnen de Amerikaanse rootsmuziek bovendien een voorkeur heb voor de net wat minder traditionele muziek, komen mannelijke singer-songwriters die zich bewegen in de traditionelere hoeken van de Amerikaanse rootsmuziek helemaal niet of nauwelijks aan bod.

Het veroordeeld zijn tot de stapel met albums waar ik misschien nog eens wat mee moet is dan het hoogst haalbare, al zijn er natuurlijk uitzonderingen. Zo is mijn liefde voor het eerder dit jaar verschenen debuut van de Amerikaanse singer-songwriter Ian Noe langzaam maar zeker flink gegroeid en inmiddels durf ik wel te beweren dat ik zeer gesteld ben geraakt op Between The Country.

Of het aan de titel van het album ligt weet ik niet, maar het debuut van de singer-songwriter uit Louisville, Kentucky, wordt vooralsnog vaak in het hokje country geduwd. In dat hokje hoort Between The Country zeker niet alleen thuis, want ik hoor op het debuut van Ian Noe toch vooral invloeden uit de folk en uit de singer-songwriter muziek uit de jaren 70.

In de wat soberder ingekleurde tracks op het album doet de singer-songwriter uit Kentucky meer dan eens denken aan een jonge Bob Dylan, al is de stem van Ian Noe net wat warmer. Het mooist vind ik Between The Country echter wanneer Ian Noe kiest voor een gloedvol geluid, waarin ook nog ruimte is voor een vrouwenstem op de achtergrond.

Het debuut van Ian Noe is een overwegend traditioneel klinkend album met een lekker vol geluid. Het is een album dat lijkt geworteld in de jaren 60 en 70, maar gedateerd of oubollig klinkt het geen moment. Integendeel zelfs. Sinds ik Between The Country voor het eerst beluisterde zijn de songs op het debuut van de singer-songwriter uit Louisville langzaam maar zeker gegroeid en inmiddels zijn ze me stuk voor stuk dierbaar.

Ian Noe toont zich op Between The Country een zeer getalenteerd songwriter, die binnen de genoemde genres een breed palet bestrijkt en ook nog eens indringende verhalen vertelt. Zijn debuut staat vol met songs die zich stuk voor stuk in het geheugen nestelen. De ene keer door prachtig gitaarwerk, de andere keer door de Dylanesque intonatie in de zang, dan weer door intieme en emotievolle voordracht of door de trefzekere bijdragen van de gastzangeres op het album (ene Savannah Conley). Ian Noe is niet alleen een getalenteerd songwriter, maar ook een uitstekende zanger, waardoor de prima songs op het album zich nog wat makkelijker opdringen.

Bij beluistering van Between The Country valt me steeds meer op hoe mooi het album klinkt, wat de hand van een gelouterde producer verraadt. Ook dat blijkt te kloppen want niemand minder dan Nashville’s golden boy Dave Cobb (onder andere bekend van Chris Stapleton, Sturgill Simpson, Jason Isbell, Brandi Carlile) produceerde het album en voegde ook nog wat mooi gitaarwerk toe. Het levert een album op dat echt veel te mooi is om te laten liggen. Erwin Zijleman

Dit album vorig jaar gemist. Sla me nu voor het hoofd. Door zijn aankondiging voor het inmiddels gecancelde Down By The River festival hem op het spoor gekomen en erachter gekomen dat dit album misschien mijn jaarlijstje van afgelopen jaar zelfs had kunnen halen. Binnenkort eens kijken of ik er een sterrenscore aan kan hangen.

Vandaag dus live te bewonderen op het eerder gecancelde Down By The River. Ga hem zien!

Voor een prijsje gevonden in de Velvet Music in Amersfoort. Heerlijk om deze eindelijk in goede kwaliteit te hebben. Een beetje Dylan, Prine, Van Zandt, Newbury, ik hoor het wel. Oh wat mooi is dit. Waarom heb ik 'm in godsnaam links laten liggen op TakeRoot vorig jaar...

Gladius nieuwe kans! 4 optredens gepland voor aankomende zomer.

31 augustus Groningen
2 september Amsterdam
4 september Brussel
5 september Hengelo

Hoera, 1000x dank!