Eric Dolphy - The Illinois Concert (1999)

Wat is dit toch een heerlijk album, maar wat een schande dat hij nog maar drie stemmen heeft (desondanks/dankzij dat toch een hoog gemiddelde) en dat tot nu toe niemand de moeite heeft gedaan er iets over te zeggen...

Aardig Dolphy album maar geluidskwalitiet is niet geweldig en er zijn andere Dolphy albums die ik liever hoor.

Zeker niet slecht maar naar mijn idee dus ook geen essentieel Dolphy album

Ik ben verder geen Dolphy kenner, maaruhh...wees blij dat zulk soort opnames het daglicht zien zou ik zo zeggen.
Wat verwacht je dan van de geluidskwaliteit als ik vragen mag ?

Het zijn opnames van ruim 46 jaar geleden en nooit bedoeld om er een live-album van te maken en/of in een andere vorm uit te brengen.
Gezien de omstandigheden waaronder de opnames zijn gemaakt en de jaren die verstreken zijn, is het (mijn inziens) een behoorlijk goede geluidskwaliteit.

Maar ja, ik luister ook naar hele oude en door Columbia opgepoetste opnames van Louis Armstrong van 80/85 jaar oud, waar de ruis (ondanks alle high-tech digitale oppoetsmogelijkheden van vandaag de dag) nog immer duimendik bovenop ligt...en ik luister daar met zeer groot plezier na.

Dus, wat weet ik nou over geluidskwaliteit ?

Ik ben blij dat deze opnames het daglicht zien.

Ik vind de geluidskwaliteit een (licht) storende factor. Goede geluidskwaliteit betekend voor mij, zo min mogelijke vervorming van het originele (beoogde) geluid

Ik ben op de hoogte van het ontstaan en het waarom van die mindere kwaliteit op dit album

Leuk dat je zo kunt genieten van "duimendikke ruis" en Louis armstrong



Waarschijnlijk net zo veel als ik...?

Absoluut een meesterlijke liveregistratie in een fantastische bezetting.

Opgenomen op 10 maart 1963 met Herbie Hancock op piano, JC Moses op drums, Andy Khan op contrabas en de meester zelf op altsaxofoon, basklarinet en dwarsfluit. Een redelijk unieke bezetting, daar Dolphy wel Hancock in zijn quintet had een jaar eerder bij het Gaslight Inn-concert, maar niet in combinatie met Moses en Khan. Er is wel een plaat waarop de Hancock/Dolphy sessies van 1962 zijn vastgelegd (live in New York uit 1990), maar die zijn met Bateman/Davis.

Met een waanzinnige basklarinetsolo van langer dan 10 minuten op Something Tender en God Bless the Child, die mooi in elkaar overlopen.

Op de laatste twee song spelen respectievelijk een brass ensemble en big band mee, wat tamelihk uniek is voor Dolphy, en alleen daarom al een must-have. Helaas is Blue Note nog niet overgegaan tot het uitbrengen van deze op vinyl.

De overall mix laat soms wat te wensen over, zo staat de dwarsfluit in South Street Exit wel erg achter in de mix. Maar dat drukt de pret van deze unieke liveplaat niet. Een waarlijk historisch document vol geheimen en nieuwe inzichten.