Johnny B. Zero - Suicide Watermelon Stories (2018)

Afgelopen vrijdag gezien in een club in Barcelona. Bij aanvang waren er slechts zeven man in het publiek: de rookeffecten op het podium hadden thuis kunnen blijven. Het bleek typisch een band die met een paar kleine aanpassingen nog eens heel groot zou kunnen worden. De keyboardspeler mag er wel bij gaan staan, de drummer mag wel een kilo of dertig kwijtraken, de saxofonist (!) mag wel iets minder kleren aan doen en de zanger/gitarist... ja, díe was echt goed. Zijn stemgeluid deed me aan Arctic Monkeys denken, maar de band was veel interessanter dan dat. Goede pop/rocksongs met lekkere psychedelische tinten als de sax werd ingeruild voor een elektronisch blaasinstrument. Uiteindelijk waren er een man of dertig aanwezig en die zullen geen spijt hebben gehad.