Local Store - Magpie and the Moon (2019)

Dat het Noorse Local Store een aangenaam zijproject van Bjørn Klakegg is hoor je sporadisch terug. Veel minder ligt de nadruk op de progrock, iets wat bij zijn bekendste band Needlepoint wel het geval is. Wat wel sterk opvalt is dat de basis hier ook ergens in de jaren zeventig te vinden is. Dat deze frontman in een ver verleden samen met Harald Skullerud in 1999 het jazzalbum Gloria heeft uitgebracht is nog minder blijven hangen. We hebben hier te maken met een gelauwerde gitarist die ondertussen al de zestig jaar heeft aangetikt. Deze grootheid is nog steeds relatief onbekend, en de mooie klanken van Magpie and the Moon zullen daar schijnbaar helaas weinig veranderingen in brengen.

Klakegg stelt zich niet pretentieloos op, hij bewijst dit met het overbrengen van zijn bekwaamheden en vakmanschap. Het is niet vreemd dat Matthias Krohn Nielsen als tweede gitarist een mooie extra dimensie aan het geheel geeft. Wetende dat hij dit grotendeels als leerling van de frontman heeft geleerd. De inspiratie die Matthias Krohn Nielsen vervolgens heeft opgedaan in andere bands, zorgt ervoor dat hij ook bij Local Store voor de nodige invulling garant staat. Het tweetal wordt tot een kwartet gevormd door Magnus Tveten op bas en Tore Ljøkelsøy achter de drums.

Magpie and the Moon kent een bescheiden opbouw. Met het folky titelnummer krijg je rustig de kans om langzaam de aandacht op te bouwen. Met twee geschoolde gitaristen is het overduidelijk waar de gedachtes het meeste naar toe getrokken worden. Ondanks dat hun spel aardig in de Americana hoek liggen, weten ze er een eigen draai aan te geven. Het vlugge fingerpicking werk met hysterische rockuithalen gooit het al direct op een andere boeg. Als de song op het laatst zijn adem uitblaast heb je ook tijd om eventjes bij te komen. Helaas blijft de wat softe zang achter bij het goed gespeelde geheel, en soms wordt er net een fractie teveel bij de gitaren stil gestaan. Hierdoor lopen bepaalde eenzijdige nummers net iets te stroef. Bij het meer psychedelisch getinte Howling krijgt Tore de opdracht om het ritme wat meer op te voeren. Alleen daarom krijgt het veel meer impact. De samenzang blijft wat gezapig, maar muzikaal maakt het veel goed. Mede doordat de gitaar bijna vlam lijkt te pakken, en er de meest indrukwekkende akkoorden tevoorschijn worden getoverd.

Het hoogtepunt wordt gevormd met The Riverside. Deze donkere track verbergt de nodige mysterieuze postrock geheimen die door het zwaardere retro duisternis aan de buitenwereld worden getoond. Het lijkt wel alsof de instrumenten een stuk lager gestemd zijn. Hoe ze het ook klaar spelen, dit is de toevoegende waarde die een plaat als Magpie and the Moon net nodig heeft. En dit alles gestopt in een song die net de drie minuten haalt. Vote for the Dog laat de gitaar vervolgens janken als een mondharmonica. Dit foefje komt echter alleen maar in twee keer tot uiting. Wel mag er vervolgens nog eventjes flink gescheurd worden. Voor de gevorderde gitarist is het allemaal prachtig. Genoeg om volledig uit te pluizen en na te spelen. De gemiddelde luisteraar zal waarschijnlijk juist daarover struikelen. Al valt niet te ontkennen dat het allemaal zeer goed in elkaar steekt.

Local Store - Magpie and the Moon | Rock | Written in Music - writteninmusic.com