Richard Ashcroft - Human Conditions (2002)

best een fijn album maar sommige liedjes zijn gewoon té lang. op de verve platen kon je daar nog mee weg komen omdat je de beschikking had over een band en dus meer variete in geluid maar hier wordt het gewoon soms net iets te lang

Ja, dat kan ik ook wel zeggen. Heb deze plaat veel minder geluisterd dan Alone with everybody. Niettemin wel een goeie songschrijver... Zou hij aan een nieuwe bezig zijn?

Heb dit album een paar dagen geleden gekocht en ben het nu voor het eerst aan het draaien. Het 1e nummer is in één woord geweldig! Ben benieuwd naar de rest van het album.

Heb hem toevallig vandaag ook voor het eerst gedraaid maar ben het met tondeman eens, hij is net iets te langdradig, hoewel er natuurlijk wel mooie stukjes in zitten. Dan vind ik de eerste soloplaat van mr. Ashcroft veel mooier.

Helemaal mee eens, het eerste solo-album is echt een stuk beter!

Het optreden van Richard Ashcroft in het Gelredome (voorprogramma Coldplay) was trouwens wel erg sober: solo of met toetsenist, de rest van de instrumenten was opgenomen , maar wat een stem....... geweldig...

Nog nooit heb ik zo versteld gestaan van een album, absoluut een meesterwerk! Ik draai hem keer op keer en het is zo fantastich! De sfeer is adembenemend. Het orkest is zo mooi, de gitaren kloppen en die stem van Ashcoft, geweldig! Commercieël geflopt, maar muzikaal een 10!

En wat van je dan van zijn eerste? Die is nochtans beter dan de Human Conditions...

Die eerste heb ik ook (uiteraard vaak gedraaid) en die is ook super maar de orkesten met dit album kunnen mij iets meer raken dan zijn voorganger.

Album dat een beetje onderschat wordt en niet zo veel publiciteit kreeg. Check the meaning vind ik één van de beste nummers die ashcroft ooit heeft geschreven (niveau history, drugs don't work en a song for the lovers). Ook science of silence , nature is the low, lord i've been trying zijn echt typische ashcroft hymnes. Helaas staan er ook wat mindere nummers op (brigh lights, man on a mission), maar vind dit nog altijd een leuke plaat die ik nog vaak speel.

Wat een prachtplaat is dit toch!
Ben deze weer eens aan het draaien en dan zit ik me toch af te vragen hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat Ashcroft (solo) nog steeds niet is doorgebroken. Dit album heeft zó veel te bieden. Zeer brede arrangementen, prachtige orkesten, schitterend gitaren, adenbenemde stem, goede teksten enz. God In The Numbers is het enige lelijk eendje op deze plaat, voor de rest alleen maar lof!

Ik heb hem na lange tijd weer eens opstaan en ik moet zeggen, het heeft toch wel iets allemaal. Bombastisch en groots van opzet, uitgebreide strijkpartijen en allemaal uiterst meezingbaar en melodieus.
Ja het doet me toch wel wat. Het is niet allemaal even goed maar toch staat hier m.i. genoeg werk uit de buitencategorie op. En die stem he, ik vind Ashcrofts toch wel een van de beste vocalisten die ik ken. En hoewel dit album ruim de tijd neemt voor zichzelf, nergens wordt het irritant geneuzel of, nog erger, pretentieus. Dit komt uit het hart: het meest essentiele gegeven dat muziek voor mij moet hebben

Dat het album toentertijd finaal met de grond gelijk werd gemaakt door de pers is voor mij meteen een extra reden om hier 4* van te maken.

Ik vind dit zijn minste album.
De nummers duren te lang en ik mis een echte uitschieter.
Gelukkig hebben we zijn geweldige stem nog.

schitterende plaat van ex verve singer richard, machtige uitdeinende symphonieen, strijkers op de juiste plaats , prachtige stem en teksten , check the meaning, bottles en nature is the law zijn bloedmooi.

Een psyschedelisch meesterwerk! Kan het beter met Ashcroft? De sfeer van dit album is prachtig. Ook al was Richard Ashcroft zelf "lost at sea" dit is jarenlang een soort van bijbel voor mij geweest.

ik ben dit nu all tijdje aan het luisteren en het klinkt idd heerlijk, en als ik zie wat jij schrijft wickerman kan het alleen maar beter worden

Wat een prachtige plaat vind ik dit. Zo sfeervol, aangrijpend. Meesterwerk.

Als ik de commentaren zo lees heb ik spijt dat ik m net niet gekocht heb bij Plato..lag daar voor 3 euro

Voor drie euro zou ik hem zeker meenemen. Welke Plato was het? Ik zoek de cd nog voor in de auto naast de vinyl versie ik heb.

Toch wel een teleurstelling destijds na het puike debuut. De singles waren nog wel sterk, de rest van het album een klasse minder. "Nature is the Law" nog wel aardig met Brian Wilson op backing vocals, maar de meeste nummers zijn inderdaad, zoals al vaker genoemd, zeker twee minuten te lang, m.a.w. het "Be Here Now"-virus, waar z'n makkers van Oasis ook last van hadden.

Mooie, spirituele plaat.

Science of Silence is een knallertje.

Een van de mooiste stemmen ooit wel denk ik.

Dit is nou een zanger jongens.

De sfeer op dit album is adembenemend. Zijn zang is heel oprecht en weet mij diep te raken. De instrumentatie is weergaloos. Mijn hemel. Wat is dit uitzonderlijk goed.

Minuten komen te duur.

Immers maar een beperkt aantal uren beschikbaar waar je met open ogen de oren kan spitsen.

Om bijvoorbeeld iets te luisteren als dit.

Memento Morietje.

Gedurende je kostbare tijd op deze aarde zou ik dit hier van harte aanbevelen als invulling en sommige andere dingen:

Niet.

Mijn favoriete solo album van Richard Ashcroft, hoewel de eerste ook goed is. Hierna vind ik de albums minder beklijven, meer inwisselbaar en niet memorabel genoeg.

Met een verleden op zak bij The Verve en een stem waarmee je thuis kunt komen had ik destijds redelijke verwachtingen van de solo-carrière van Ashcroft.
De beste man heeft mij alleen nooit weten te overtuigen om op eigen benen te kunnen staan. Niet dat zijn platen slecht zijn, maar het gros is zo saai en zijn gespeend van avontuur dat ik een geeuw nooit kan onderdrukken.
Ashcroft had - zeker in zijn begin jaren - de neiging om veel songs langer uit te rekken dan nodig. Ook op Human Condition past hij dit trucje weer toe, en waarom, de nummers zijn saai genoeg om na 2 minuten af te ronden.
In de basis zijn de meeste tracks vrij eenvoudig van opzet maar Richard voegt geen verassende arrangementen toe, de plaat kent geen creatieve overgangen of simpelweg een verslavende melodie.
Nee, het is mij een raadsel dat dit schijfje op deze site nog zo'n hoog gemiddelde weet te behalen.

Net als de voorganger , langdradig en saai ondanks best wel goede composities. Prima stem , muzikaal ok , maar toch klinkt het me bloedeloos in mijn oren. Dat ligt aan mij , dat weet ik , maar het is ook zo dat ik er niet perse moeite voor wil doen en dat heb ik niet snel bij artiesten. Ik blijf rond de 3 sterren hangen al vind ik deze wel aangenamer dan zijn voorganger.