Värttinä - Seleniko (1993)

Heel fijn album. Hoewel er hoog gezongen wordt en een van de zangeressen een tamelijk schelle stem heeft (liedje nr 3, de tweede zangeres, helemaal top!), word ik dit album eigenlijk nooit moe. Het is een tamelijk opgewekt, dat wat minder 'mysterieus' is dan sommige andere albums van ze. De kwaliteit blijf ik waarderen. Tijdloos.

Mijn vriendje en ik hebben ze ooit eens mogen ontmoeten, zonder dat we dat aanvankelijk doorhadden. We liepen door de Utrechtse binnenstad en bij het Stadhuis vraagt een man ons de weg naar dè bierkroeg van Utrecht, café België. Ik vertel het hem en terwijl ik dat doe, denk ik: jij bent de zanger van (de) Nits, Henk Hofland (ofzo), en zeg dat ook. Hij zegt: inderdaad, maar dat is nog niks, want deze mensen (en hij wijst om zich heen naar de hoogblonde dames om hem heen verzameld) zijn Värttina!
Mijn vriendje begint helemaal te flippen (ik had Värttina via hem ontdekt) en vertelt hoe vaak hij concerten van hun gemist had op diverse plekken op de wereld omdat hij nét te laat in het land was of er concerten afgelast waren. En nu komt hij ze zomaar tegen! Om te bewijzen dat we echte fans waren, lieten we Seelinnikoi zien op de iPod. Daar zijn later nog vele albums bij gekomen.

Het rare is dat ik laatst opeens op een dvd ontdekte dat het in liedje 3 dus niet de tweede zangeres is, maar dezelfde zangere die opeens een andere stem opzet!

Alleraardigst, maar het lijkt allemaal zo enorm veel op elkaar.
Het komt allemaal ook zo zoetjes op me over, dat ik niet meer dan 1 of 2 liedjes kan draaien in een avond.