Kim Thompsett - The Hollows (2019)

Kim Thompsett is al 20 jaar actief in de muziek, voor mij is zij een volledig nieuwe naam. 11 Jaar geleden leverde zij haar eerste solo plaat af. Nu is er dus The Hollows, met een song genaamd 'Woebetide Hill'. Prachtige titel alleen al en een goed begin voor een relatie met een album.

Meteen bij de eerste beluistering van de eerste song, het uitermate statige 'Moonchild's Lullaby', kreeg ik een beeld uit het intro van 'Flikken Maastricht' voor ogen. Daarin zit een klein stukje waarin bureauchef Frieda Mechels, een rol van Ria Eimers, te zien is. Zij lijkt te schrijden of ze zit te paard. Het is zo statig. Precies dat stukje is voor mij het beeld van 'The Hollows'.

Het blijft echter niet bij deze op Engelse, mystieke folk gebaseerde muziek. Dat is echter wel de basis. Muziek zoals deze circa 50 jaar geleden werd gemaakt door Sandy Denny en Fairport Convention en vele anderen. Deze gedragen pracht is waar The Hollows start en eindigt.

En vandaar begint Thompsett samen met producer Harvey Summers nummers in te kleuren. Wat dan vooral op gaat vallen, is de lead gitaar van David Kent die af en toe zijn kooi uit mag. Die stevigheid geeft The Hollows de, voor mij, broodnodige variatie mee, waarmee de plaat de middelmaat snel ontstijgt. Dit eindigt in het, in perspectief gezien, totaal knallende 'Hollow Hill'. Het nummer is zo krachtig dat ik mijzelf zelfs afvraag waar het vandaan komt.

The Hollows is een van die albums die perfect zijn om af te spelen als je alleen bent. Laat de mystiek en stemmigheid toe en Kim Thompsett c.s. leggen een warme deken over je heen. Het is nog even een vraag in hoeverre het album gaat groeien, maar als dat het geval is, kan dit een van mijn favorieten van 2019 worden. Altijd leuk zo'n verrassing vanuit het niets.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.