Shannon Lay - August (2019)

De titel van Shannon Lay’s tweede album is niet alleen een verwijzing naar de maand waarin het zal verschijnen. Meer nog refereert het aan augustus 2017, de maand waarin ze besloot haar baan op te zeggen om zich volledig the kunnen focussen op haar muziek. Zoals nu blijkt, een juiste keuze. Naast haar solocarrière maakt ze ook deel uit van de indierockband Feels.

Haar debuutalbum Living Water uit 2017 verscheen op het label van Kevin Morby, met wie ze in 2017 ook toerde en waardoor ze nodige bekendheid kreeg. Op haar dertiende begon ze klassiek gitaar te spelen en raakte verslingerd aan de muziek van Neil Young en The Beatles.

Haar akoestische gitaar is prominent aanwezig en evenzeer haar verleidelijke, regelmatig gevoelige stem. Veel meer hebben haar uitstekende songs niet nodig, in het bloedmooie Shuffling Stoned volstaat het al. Spaarzaam wordt ze door anderen bijgestaan.

Zo hoor je in de opener Death Up Close een flard saxofoon en wat stemmige strijkers. In sommige songs ook wat inventief drumwerk. Het grootste deel van het repertoire is folk, maar af en toe zijn er wat indie invloeden te bespeuren, zoals in Nowhere. Waarin trouwens heerlijk toetsenwerk te horen is.

Veel inspiratie haalt ze bij schrijvers als Emily Dickinson, Alfred Tennyson en Kathleen Raine en hun gedichten over rivieren. Net als Nev Cottee vertoeft ze graag in de nabijheid van rivieren. August is het overtuigende bewijs, dat het opgeven van haar baan de juiste was.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Shannon Lay - August - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Shannon Lay - August
Shannon Lay overtuigt met een tijdloos en introspectief folk album met hier en daar bijzondere accenten en steeds een gevoel van urgentie

Shannon Lay maakte al soloalbums en speelde in een rockband toen ze besloot om haar baan op te zeggen en vol te kiezen voor de muziek. Het leverde twee jaar geleden het fraaie Living Water op en dat album wordt nu overtroffen door het nog net wat betere August. Het samen met Ty Segall geproduceerde August valt hier en daar op door fraaie accenten van orgel, viool en saxofoon, maar over het algemeen moeten we het toch doen met de akoestische gitaar van Shannon Lay en met haar fluisterzachte stem. August herinnert aan de platen van de alternatieve folkies uit de jaren 60 en 70, maar gedateerd klinkt het geen moment. Een fraai rustpunt binnen het snelgroeiende aanbod van het moment.

Shannon Lay viel me bijna twee jaar geleden voor het eerst op. Haar derde album, Living Water, bleek een heel bijzonder en aardedonker folk album, dat zowel kon worden vergeleken met de albums van eigenzinnige folkies uit de jaren 60 als met de hippe soortgenoten van deze tijd.

Op het deze week verschenen August heeft de singer-songwriter uit Los Angeles haar geluid nog wat verder vervolmaakt. August, niet alleen vernoemd naar de maand van de release, maar ook naar de maand in 2017 waarin Shannon Lay besloot om fulltime muzikant te worden, ligt in het verlengde van het vorige album van de Amerikaanse singer-songwriter, maar is wat minder beklemmend en in muzikaal en vocaal opzicht net wat interessanter.

De songs op August werden geschreven tijdens de tour die volgde op Living Water en vervolgens in korte tijd opgenomen in de thuisstudio van Ty Segall, die ook tekende voor de co-productie van het album. Van dat laatste moet je je niet al te veel voorstellen, want in de meeste songs op August horen we alleen de stem van Shannon Lay en haar akoestische gitaar.

De Californische singer-songwriter maakt nog altijd muziek die herinnert aan illustere voorgangers als Karen Dalton, Linda Perhacs en Judee Sill, om er eens drie te noemen, maar ook de interessantere folkies van dit moment zijn niet ver weg, terwijl ook flarden van Joni Mitchell en Nick Drake doorklinken op het album. De songs van Shannon Lay zijn uiterst sober en doen soms wat pastoraal aan. Het akoestische gitaarspel op August is ingetogen maar trefzeker en hetzelfde geldt voor de vaak fluisterzachte vocalen van Shannon Lay.

Net als op haar debuut is de muziek van Shannon Lay op August slechts spaarzaam versiert met hier en daar wat strijkers, drums, gitaar of een saxofoon, terwijl Tye Segall een keer uitpakt met zijn orgel. Het zijn de uitbundige momenten op een album dat toch vooral introvert en introspectief is.

De fraaie accenten in de instrumentatie voorzien het album van de gewenste variatie en dynamiek, al is Shannon Lay een singer-songwriter van het soort dat met minimale middelen een maximaal effect weet te sorteren.

Shannon Lay houdt je op August net iets meer dan een half uur op het puntje van de stoel. Dat is voor een album aan de korte kant, maar voor het soort muziek dat Shannon Lay maakt is het wat mij betreft genoeg. Het is bovendien een half uur muziek van een grote schoonheid en een bijzondere intimiteit. Shannon Lay laat zich in haar teksten beïnvloeden door haar favoriete schrijvers en dichters, maar ook persoonlijke verhalen hebben een plek gevonden in haar teksten.

Er zijn in dit genre het afgelopen jaar al heel veel albums verschenen, maar August van Shannon Lay is een album dat er voor mij net wat uitspringt. Nu maar hopen dat liefhebbers van dit soort folk het album er uit pikken, want Sub Pop is geen label met een folk traditie en Shannon Lay ziet er niet uit als een folkie. Het verandert uiteraard niets aan de schoonheid van dit album. Erwin Zijleman

Met de reputatie die je als hoofdleverancier van de baanbrekende grunge generatie hebt opgebouwd, is het onmogelijk om elke veelbelovende act binnen te halen. Dan moet je als singer-songwriter daadwerkelijk wel iets te bieden hebben. Je mag van geluk spreken dat het vertrouwen in je gewekt is, en dat je uiteindelijk op jouw curriculum vitae het selectieve label Sub Pop kan vermelden. Dit zal niemand meer van je afnemen. Uiteraard liggen de verwachtingen hoog boven het gemiddelde. Dit overkwam ook Shannon Lay, die met haar opvallende felle wortelkleurige haardracht de nodige aandacht zal trekken. Met het zonnige Los Angeles als achtergrond zoekt ze beschutting in de deprimerende regenstad Seattle.

De druk is wat minder groot dan bij een beginnende zangeres, met All This Life Goin Down en Living Water maakte het publiek in 2017 al kennis met haar. Dat ze prompt met twee albums aan komt zetten getuigt dat ze al genoeg songs heeft geschreven. Het is echter zeer gewaagd om direct al het muzikale materiaal tentoon te stellen, waar ze jaren aan heeft mogen schaven. Des te verrassender is het dat ze na een pauze van nog geen twee jaar al een vervolg op de markt brengt. August is toch weer een stap vooruit in het opbouwende groeiproces. De liedjes zijn een stuk minder somber en niet zo zwaar. Wat is het alleen jammer dat de plaat de lengte heeft van een gemiddelde punkplaat.

De frisse dromerige aftrap Death Up Close zet met de van Ty Segall geleende Mikal Cronin al direct de joker in voor extra te innen bonuspunten. Zijn saxofoonspel is een prima aanvulling, maar is niet iets waar de track daadwerkelijk om vraagt. Maar als de met cultstatus gemarkeerde grootheid Segall zelf tekent voor de productie, dan zal hij alles uit de kast halen om August te laten slagen. Toch weet hij zijn kenmerkende retro noiserock buiten de deur te houden. Hoe minder toevoegingen, hoe krachtiger de folky gitaarliedjes van Shannon Lay zich laten genieten. Voor hem natuurlijk ook een gigantische uitdaging.

Met verder goed gekozen klein gehouden begeleidende effecten weet hij het aangenaam in te kleuren. De hoge uithalen in Nowhere krijgen tegengas door de donkere gitaarklanken die nog aan haar oudere werk herinneren. Segall gaat op het einde helemaal los met het sixties orgelspel welke hij uit zijn elektronica tevoorschijn weet te toveren. Ook de enthousiaste uptempo ritmische begeleiding en fraaie strijkers in het titelstuk signeren met zijn muzikale handtekening.

August is een mooi eerbetoon aan de gigantische grootheden die de folky singer-songwriter schap op de kaart hebben gezet. Met een duidelijke diepe buiging naar Nick Drake en Joni Mitchell. De invloeden zijn zeker hoorbaar, maar August is bovenal het geslaagde eindresultaat van Shannon Lay en Ty Segall. Laat dit een mooi begin zijn van een verdere samenwerking.

Shannon Lay - August | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ik had van Sharron Lay 'Geist' al op cd en nu 'Augustus' op vinyl. En 'Augustus' is een prachtige plaat van deze zangeres uit Los Angeles.
Als eerste valt het prachtige akoestische gitaarwerk op, dat als basis van iedere song dient. En daar boven op is een uitgekiende begeleiding, geproduceerd door Ty Segall. De ene keer is het een saxofoon, een prachtige viool , iedere keer past het precies.
Het album heeft zijn wortels duidelijk in de jaren 60, de inspiratie druipt er van af.
En dan denken we aan Nick Drake, Joni Mitchel, maar ook een Vasthi Bunyan en zoals ook op de plaat blijkt Karen Dalton.

De meest tedere momenten van het album zijn te horen wanneer Lay haar idolen eert, vooral Nick Drake en Karen Dalton. ‘November’ gaat over de serene en ongeëvenaarde stem van Nick Drake: ‘Molly did you feel the angel/Of November songs Gone quiet’, vraagt ​​Lay zich af, terwijl ze zich de ontreddering voorstelt die Molly Drake voelde toen haar zoon overleed. “Ik denk vaak aan hem/ik vraag me af of hij luistert/ik vraag me af of een zo stille stem nooit echt kan sterven”, mijmert ze. Lay's versie van ‘Something On Your Mind’ verandert de muziek van Karen Daltons eenzame landweggetjes naar een zonovergoten veranda, terwijl haar fingerpickingstijl opgaat in percussie. De hoes (zeker de achterkant en binnenhoes) is ook een moedige verwijzing van Lay's overduidelijke bewondering en affectie voor Karen Dalton, de aardse texturen van de achterkant van de hoes zijn ook hoorbaar in de muziek. De viool op ‘August’ en ‘Sea Came to Shore’ komt rechtstreeks uit ‘Katie Cruel’ , een traditionele Amerikaanse/Schotse folk song die Karen Dalton ook heeft gezongen..
Kan me trouwens voorstellen dat er bij niet iedereen een lampje gaat branden bij Karen Dalton, een folkie uit eind jaren 60/70 die door haar levensstijl echt de vernieling is gegaan.
Gelukkig komt ze ook voor op deze site Karen Dalton - MusicMeter.nl ..
Iemand die zowel Nick Drake als Karen Dalton op een album eert, kan bij mij niet meer kapot.
Mooi (iets te kort) album van deze folkie , die ook zo maar in de jaren 60/70 had kunnen musiceren.