Bud Powell - The Amazing Bud Powell Vol 3 : Bud! (1958)

'Blue Pearl' is een heerlijk loom liedje voor op een luie zaterdagmorgen. Bij 'Keepin' in the Groove' is het dan tijd om op te staan en koffie te zetten. 'Idaho' heeft Curtis Fuller op trombone, die in mijn oren nogal trompetterig speelt. Maar heel mooi. Hij speelt ook in 'Don't blame me' en verdomd! Ook in 'Moose the Mooche'. Alleen daarvoor al de moeite waard. Als leuk extraatje heeft mijn versie van 'The Amazing Bud Powell, vol. 3' bovendien nog een alternate take van 'Blue Pearl'. Je kan het slechter treffen in het leven.

Met: Bud Powell (piano), Paul Chambers (bass), Art Taylor (drums), Curtis Fuller (trombone op de laatste 3 tracks)

Blue Note wist net als Verve toch wel het beste in haar muzikanten naar boven te halen. In dezelfde periode waar Bud twee nogal matige plaatjes opnam voor RCA Victor leverde hij voor Blue Note uitstekende plaatjes waar de oude Bud live and kicking is. Hoewel de eerste twee uit de ‘Amazing Bud Powell’ reeks het allerbeste zijn is de derde ook zeer de moeite waard.

Vanaf de eerste track is het aangenaam thuiskomen. Volgens de liner notes zat Bud in een goede flow en ging het al een jaar of 2 beter met hem. Wanneer hij een terugval had trok hij tijdelijk bij zijn moeder in om vervolgens terug te keren wanneer hij ze weer op
rijtje had. Bud trad in deze jaren weer veelvuldig op in de New Yorkse clubscene.

Bud is hier in bloed vorm. Zijn speel tempo ligt ietsje lager dan het begin van de jaren ‘50 maar klinkt misschien nog wel wat volwassener dan op die eveneens uitstekende opnames. Hij klinkt zelfverzekerd en eerlijk: spannendere bop piano krijg je niet. Want hoewel gestructureerd weet Bud constant verrassend uit de hoek te komen. De bijdragen van een piepjonge maar uiterst getalenteerde Paul Chambers mogen ook zeker niet onbenoemd worden. Hoogtepunt is Bud’s kleine solo stuk: Bud on Bach met uiterst charmante hints naar de Duitse componist. Het is in dit soort solo stukken dat je de ware ziel van Powell terug hoort. Erg mooi.

Mijn Japans vinyl uit 1978 klinkt echt als om te smullen. Hij doet niet onder voor de nieuwe Classics serie en dat voor een ruim veertig jaar oude plaat. Lekker hoor!