MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Bud Powell - The Amazing Bud Powell Vol 3 : Bud! (1958)

mijn stem
3,50 (9)
9 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Blue Note

  1. Some Soul (7:00)
  2. Blue Pearl (3:48)
  3. Frantic Fancies (4:53)
  4. Bud on Bach (2:33)
  5. Keepin' in the Groove (2:56)
  6. Idaho (5:18)
  7. Don't Blame Me (7:34)
  8. Moose the Mooche (5:46)
  9. Blue Pearl [Alternate Take] * (4:05)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 39:48 (43:53)
zoeken in:
avatar
4,5
'Blue Pearl' is een heerlijk loom liedje voor op een luie zaterdagmorgen. Bij 'Keepin' in the Groove' is het dan tijd om op te staan en koffie te zetten. 'Idaho' heeft Curtis Fuller op trombone, die in mijn oren nogal trompetterig speelt. Maar heel mooi. Hij speelt ook in 'Don't blame me' en verdomd! Ook in 'Moose the Mooche'. Alleen daarvoor al de moeite waard. Als leuk extraatje heeft mijn versie van 'The Amazing Bud Powell, vol. 3' bovendien nog een alternate take van 'Blue Pearl'. Je kan het slechter treffen in het leven.

avatar
Soledad
Met: Bud Powell (piano), Paul Chambers (bass), Art Taylor (drums), Curtis Fuller (trombone op de laatste 3 tracks)

Blue Note wist net als Verve toch wel het beste in haar muzikanten naar boven te halen. In dezelfde periode waar Bud twee nogal matige plaatjes opnam voor RCA Victor leverde hij voor Blue Note uitstekende plaatjes waar de oude Bud live and kicking is. Hoewel de eerste twee uit de ‘Amazing Bud Powell’ reeks het allerbeste zijn is de derde ook zeer de moeite waard.

Vanaf de eerste track is het aangenaam thuiskomen. Volgens de liner notes zat Bud in een goede flow en ging het al een jaar of 2 beter met hem. Wanneer hij een terugval had trok hij tijdelijk bij zijn moeder in om vervolgens terug te keren wanneer hij ze weer op
rijtje had. Bud trad in deze jaren weer veelvuldig op in de New Yorkse clubscene.

Bud is hier in bloed vorm. Zijn speel tempo ligt ietsje lager dan het begin van de jaren ‘50 maar klinkt misschien nog wel wat volwassener dan op die eveneens uitstekende opnames. Hij klinkt zelfverzekerd en eerlijk: spannendere bop piano krijg je niet. Want hoewel gestructureerd weet Bud constant verrassend uit de hoek te komen. De bijdragen van een piepjonge maar uiterst getalenteerde Paul Chambers mogen ook zeker niet onbenoemd worden. Hoogtepunt is Bud’s kleine solo stuk: Bud on Bach met uiterst charmante hints naar de Duitse componist. Het is in dit soort solo stukken dat je de ware ziel van Powell terug hoort. Erg mooi.

Mijn Japans vinyl uit 1978 klinkt echt als om te smullen. Hij doet niet onder voor de nieuwe Classics serie en dat voor een ruim veertig jaar oude plaat. Lekker hoor!

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 23:56 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 23:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.