menu

Girl Band - The Talkies (2019)

mijn stem
3,45 (28)
28 stemmen

Ierland
Rock
Label: Rough Trade

  1. Prolix (1:49)
  2. Going Norway (4:13)
  3. Shoulderblades (6:06)
  4. Couch Combover (3:34)
  5. Aibophobia (2:41)
  6. Salmon of Knowledge (6:20)
  7. Akineton (1:46)
  8. Amygdela (1:43)
  9. Caveat (2:47)
  10. Laggard (5:56)
  11. Prefab Castle (7:38)
  12. Ereignis (1:06)
totale tijdsduur: 45:39
zoeken in:
avatar van VladTheImpaler
4,0
geplaatst:
Ik had eerlijk gezegd niet meer verwacht dat ze nog met een nieuw album zouden komen, want het was wel erg stil na dat ook al een aantal shows waren afgezegd vanwege gezondheidsproblemen. Wel mooi nieuws dat ze terug zijn.

avatar van hoi123
4,5
geplaatst:
Jaaaa! Girl Band is één van de uniekste (en beste) gitaarbands die er rondloopt op dit moment en dat laten ze goed horen op Shoulderblades: een structuurloze, compleet geflipte en vertrouwd heerlijke trip. Ik kan echt niet wachten tot deze uitkomt!


avatar van aerobag
4,0
Dit album is wel even iets anders. Shoulderblades en Going Norway waren al niet te straightforward, maar er zit nog veel meer gecoördineerde chaos op dit album.

Ik zal wel een paar luisterbeurten nodig hebben om dit volledig te kunnen verteren

avatar van Sandokan-veld
Hey, deze comeback had ik gemist. Even in de updates zetten.
Mits in beperkte doses geconsumeerd, één van de betere gitaargroepen van dit decennium. Nieuwe tracks klinken weer behoorlijk oorverdovend en traumatiserend.

avatar van P8371G
3,5
Na 4 jaar stilte ,en dan met zo een plaat komen ,dan mag je er 4 jaar overdoen Noise Rock zoals je verwacht dat Noise Rock hoort te klinken , een van de betere bands van deze tijd wat mij betreft, geen slecht nummer kunnen ontdekken. 3.5

avatar van Mausie
P8371G schreef:
Na 4 jaar stilte ,en dan met zo een plaat komen ,dan mag je er 4 jaar overdoen Noise Rock zoals je verwacht dat Noise Rock hoort te klinken , een van de betere bands van deze tijd wat mij betreft, geen slecht nummer kunnen ontdekken. 3.5


Wat moet een band dan doen voor 5 sterren?


avatar van mkrake
4,0
Intrigerend plaatje. Weet nog niet precies wat ik er van moet vinden maar hij vraagt steeds om nieuwe luisterbeurten. Een goed teken...

Doet me trouwens soms aan Daughters denken.

avatar van hoi123
4,5
Moeite met ademen, een gevoel van dissociatie met je omgeving, de ervaring van het verlies van controle, misselijkheid, een extreem hoge hartslag. Het is niet netjes om te diep in te gaan op het privéleven van muzikanten, maar zanger Dara Kiely is op een redelijk achteloze manier open over de symptomen van de paniekaanvallen (en andere mentale klachten) waar hij al een tijd mee heeft moeten kampen. Het is gelukkig ook geen controversiële claim om te maken dat zijn mentale gezondheid een grote inspiratie voor het maken van The Talkies was: de live opgenomen, twee minuten durende paniekaanval die het album inluidt op Prolix is daar vrij ondubbelzinnig over. Het feit dat de dissociatie die mensen met paniekaanvallen ervaren gereflecteerd is in het bewust weglaten van alle persoonlijke voornaamwoorden in de songteksten is hier ook een mooi bewijs van. En, laten we eerlijk zijn, de muziek van Girl Band, die op dit album hun status voor mij consolideert als de beste band van het afgelopen decennium, laat bij ieder weldenkend mens nogal wat alarmbellen rinkelen.

Hoe doen ze dit? Al op voorganger Holding Hands With Jamie heeft deze Ierse band laten horen hoe ze een tegenstrijdige combinatie van woeste energie en complete paniek kunnen opwekken in de luisteraar. De basisformule bestaat uit een ronkende basgitaar die op het vlak van melodie vaak het belangrijkste instrument van de bezetting is, een gitarist die afwisselt tussen atonale noise en ongemakkelijk omhoog of omlaag glijdende tonen, onlogisch strakke drumpartijen en dan natuurlijk de koning van het wauwelen in de vorm van Dara Kiely. Al deze elementen zijn aanwezig op The Talkies, maar de heren zijn nog verder gegaan in de kunst van het vakkundig ongemakkelijk maken van de luisteraar. Zo is de echte climax van Shoulderblades niet het refrein, waar Kiely zijn longen uitschreeuwt over Ierlands meest bekende gespleten persoonlijkheid Ed Mordake, maar een kort instrumentaal middenstuk, waar bassist Daniel Fox nieuwe hoogtes van dreiging verkent met zijn pulserende bass die door een stoïcijnse drumbeat wordt begeleid. De verslavende naarheid van deze combinatie wordt alleen maar versterkt door gitarist Alan Duggan, die deze beat kapotslaat zoals je met een ijzeren buis een kapotte wasmachine zou kapotslaan. Ook de manier waarop Kiely's ziel er vrij letterlijk door zijn keel uitgetrokken lijkt te worden bovenop een bijna ironisch staccato gitaarriffje in Amygedela is een serieus zorgwekkende ervaring voor de luisteraar. Tot slot doen de steeds meer aanzwellende overstuurde drums die muzikaal palindroom Aibohphobia (snap je hem?) uitgeleide doen nog het meest denken aan een leger van bouwmachines die op het punt staan om je huiskamer tegen de grond te werken.

En wat is het dan ook fijn dat Girl Band zo goed de kracht van nuance begrijpt. Tot nu toe heb ik The Talkies beschreven als een album van complete terror - en begrijp me niet verkeerd, dat is het ook. Toch, juíst omdat deze mannen zo goed begrijpen dat een goede melodie of rustmoment dat algeheel gevoel van onbehagen alleen maar kan versterken, onderscheiden ze zich zo van veel andere bands in het noiserockgenre. Couch Combover start met misschien wel de meest catchy zanglijn die de band heeft geschreven sinds hun vergeten openings-EP, waarna de impact extra groot is als Kiely met schijnbaar vier verschillende stemmen tegelijkertijd over de gierende gitaren begint te schreeuwen in de climax van het nummer. Easy listening zou ik het niet noemen, maar Salmon of Knowledge is zeker voor de eerste minuten bijna laid-back te noemen, wat dan weer de afstandelijke uitgeblustheid die de band kan uitstralen benadrukt. Ook Laggard speelt op een geniale manier met dynamiek door drie minuten van nietsontziende gitaren (of zijn het toch echt alarmsirenes?) op te volgen met twee van de stilste minuten van het album.

Het moge duidelijk zijn: na hun vier jaar durende pauze is de muziek van Girl Band nog steeds één grote, zinderende paniekaanval. Het verdere afscheid van traditionele songstructuren en het brede scala aan experimenten in de productie toont aan dat dat niet wegneemt dat ze met The Talkies weer nieuwe dieptes hebben verkend. Dit geldt ook voor het emotionele vlak: in de delirische trance die de laatste minuten van Prefab Castle vormt, mompelt Kiely de laatste woorden van het album: "When it's depressed/Still in love/When it's happy/Still in love/When it's all sad/Still in love/When it’s anxious/Still in love". En als ik, murwgeslagen en gedissocieerd, merk dat ik verdomme ontroerd word van hoe er toch nog wat menselijks, wat liefdevols achter deze meedogenloze geluidsmuur zit, weet ik dat ik met het beste album van het jaar te maken heb.

avatar van herre48
4,5
Geweldige vuist in je gezicht dit.


Gast
geplaatst: vandaag om 17:14 uur

geplaatst: vandaag om 17:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.