Slowness - Berths (2019)

Berths is een album dat tot stand kwam te midden van break ups, zowel binnen als half buiten de band. Wel betwijfel ik of dit zal leiden tot een succes als 'Rumours'. Daarvoor ontbreekt ten ene male songs als 'Go Your own Way' en 'Don't Stop'.

Wel laat het trio uit San Francisco horen uiterst geïnspireerde en enigszins mysterieuze muziek voort te kunnen brengen. Het voormalige setje Julie Lynn en Geoffrey Scott, aangevuld met drumster Christy Davis, is samen verantwoordelijk voor de gedragen muziek. Scott schrijft de teksten. Actief sinds 2008 is dit het derde album van de band, na een stilte van ruim vijf jaar.

Als ik een vergelijking moet geven voor deze in Nederland onbekende band, dan begin ik met Low, maar dan veel spannender. Op Berths heeft Slowness er voor gekozen om de bandnaam volkomen eer aan te doen. Alles is lang uitgesponnen. De nummers zelf, de noten, de zang, de gitaaraanslagen, alles duurt lang. Iets wat zorgt voor een spanning die Slowness goed vast weet te houden.

Als de muziek vervolgens een vleugje Neil Young mee krijgt in de eerste single 'Rose', dan ben ik om. 'Rose' is een song zoals ome Neil ze niet meer maakt. Heerlijk langzaam, donker. Ik hoef ze niet de hele dag zo, maar dit is 100% geslaagd. Ook de rest van het album beweegt zich in dit duister. De sfeer van de vroege The Cure, is zeker ook aanwezig.

Een album om lekker rond te wentelen in ellende, terwijl ik zelf best lekker in mijn vel steek. In alle andere gevallen is dit beslist geen aan te raden muziek.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.