Equilibrium - Renegades (2019)

I can see the fire, I can feel desire

Man man man wat een drama. De Equilibrium ten tijde van Sagas, met de heerlijke folk- en blackmetalinvloeden, is nu toch echt voorgoed verdwenen. De nummers duren nu nauwelijks langer dan vier minuten en de refreintjes zijn wel heel simpel geworden, met een overdaad aan cleane zang. Nummers als Tornado en Moonlight slaan helemaal nergens op en op Path of Destiny horen we zelfs wat Duitstalige rap, wat een feest.

Gelukkig had ik al niks verwacht van dit album, dus dat valt dan weer mee. Waar ik drie jaar geleden bij Armageddon nog heel positief was over de band, gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat elk nieuw album voor mij een 0.5* minder waard was dan zijn voorganger. Daar zal met dit album bepaald geen ommekeer in komen.

Armageddon vond ik toch een heerlijk album, dus deze wilde ik ook wel even beluisteren. Het luistert erg lekker weg, maar ik snap wel wat freitzen bedoelt. De popmetal-route is nog verder bewandeld. Het folky element is vrijwel helemaal weg, en elk nummer doet het erom om glad en catchy te zijn. Ik hoor nog steeds dat het dezelfde band is, maar dit ruikt wel naar een commerciële knieval.

Dit is inderdaad vrij teleurstellend. Een soort van Eurovision metal...