Gene Loves Jezebel - Love Lies Bleeding (1999)

Heel verwarrend en ook wat storend die twee versies van Gene Loves Jezebel, dit is de Michael Aston variant. Love Lies Bleeding laat duidelijk zien dat Michael Aston zijn eigen pad koos binnen/buiten Gene Loves Jezebel. Dit album voelt deels als een terugkeer naar de essentie van de band, met verwijzingen naar het donkere, melodieuze geluid dat hun vroege werk zo krachtig maakte. In vergelijking met de Jay Aston-variant, die meer de rockkant opging, is dit album intiemer, dramatischer en doorspekt met de melodische subtiliteit die Gene Loves Jezebel vanaf het begin onderscheidde.

Is het allemaal fantastisch? Nee, er staan ook wat mindere rock nummers op maar de balans slaat wel door naar boven. Het blijft ook hier bijzonder, net als bij The Cult, dat een ooit bijzondere Engelse band zo standaard Amerikaans wil klinken. Wat Love Lies Bleeding voor mij wel bijzonder maakt, is de herkenbare chemie van de vroege Gene Loves Jezebel-sound, die nu nog steeds aanwezig is ondanks het ontbreken van de oorspronkelijke samenwerking met Jay.

Het laat horen wat er altijd zo bijzonder was aan de samenwerking tussen de broers en waarom het eeuwig zonde is dat die chemie nooit volledig is hersteld. Het begin van Love Lies Bleeding met de tekst "Rushing Out That Door" is klassiek Jezebel, helemaal top.