Eternal Storm - Come the Tide (2019)

MeloDoom of MeloDeath? In ieder geval een flink portie melancholie en melodie in de dubbel D (Doom en Death). Zoals Opeth het vroeger ook nog eens aandurfde maar dan (heel) anders. De twee openers pt 1 en pt 2 zetten de toon wat betreft het epische vooral instrumentale geweld afgeroomd met een subtiel sax solootje. Wat volgt doet er niet voor onder, veel afwisseling in het over het algemene mid tempo Detachment. De tracktijden vertellen eigenlijk al dat we hier niet op vlotte refreintjes hoeven te rekenen. Snel verder met weer een metaldebuuthoogtepunt in augustus.

Dit is album van de maand bij Angry Metal Guy en dus waagde ik mij aan een luisterbeurt. Een zeer aangename verrassing! Hoewel ik eigenlijk niet veel meer heb met melodieuze death metal vind ik dit werkelijk fantastisch! Wellicht komt het door het doom sausje dat over de muziek ligt en de melodieuze intermezzo's die regelmatig in de nummers zitten. Er is in Through The Wall Of Light Pt. II zelfs een sax solo te horen, die volstrekt natuurlijk klinkt. Geen "zie ons eens artsy fartsy bezig zijn en gewoon een sax solo in onze death metal verwerken", maar een sax solo die klinkt alsof het volstrekt logisch is dat die daar hoort. Erg tof dus. Hoewel de nummers lang duren, blijven ze spannend van begin tot eind (luistert u mee Michael Åkerfeldt?). Ja, zo hoor ik mijn metal graag!

Ik zie dit geweldige album in diverse internationale eindejaarslijstjes opduiken. Zeer terecht.