Elegi - Sistereis (2007)

Klinkt een beetje zoals Svarte Greiners Knive, toch de stukjes die te horen zijn op miasmah zelve. Miasmah neemt even het electronisch roer over van Type, dat nu toch een paar folk/rock getinte cd's gaat uitbrengen. (wat op zich geen slechte zaak is, want zowel Type als Miasmah hebben ook voor kwaliteit)

Eerste luisterbeurt klinkt het erg spannend. Nog geen cijfer, die komt later wel, maar zo op het eerste gehoor vind ik die 3,5 die er nu staat erg laag.

Ik moet zeggen dat ik het toch echt wel zeer aangename muziek vind. Het heeft iets van die hele nieuwe ambient scene met klassieke invulling erbij zoals Deaf Center, Svarte Greiner en Greg Haines, maar ook wordt zeer veel uit de meer Dark Ambient hoek getapt.
Hierdoor is het geluid allemaal wat donkerder dan bij de voorgenoemde.
De muziek heeft over het algemeen ook wat abstracters. Er zitten flarden piano in, maar hier blijft heel vaak niet veel van over. Blazers (zijn het trompetten) worden krakende geluiden uitgehaald in plaats van heldere tonen.
Ja een spannende plaat, dat is wat dit is.
Nu en 4,0 maar toch een mogelijkheid van hoger...

Hij groeit me nog steeds deze plaat. Het blijft intrigerende muziek die aan de ene zijde aan je vreet en een soort ongemakkelijk gevoel geeft, maar aan de andere zijde heel rustgevend is.
Voor mij een halfje erbij en dus 4,5.

Het was me tot nu toe niet echt opegvallen, maar Noorwegen blijkt toch wel een erg sterke muziek scene te hebben, Deaf Center, Motorpsycho, Supersilent, Deathprod waren een aantal namen die ik al kende, Elegi mag zich tussen deze opsomming plaatsen.

Elegi schaart zich inderdaad in het rijtje van artiesten als Deaf Center en Greg Haines: ambient met klassieke elementen. Waar die twee andere artiesten deze aanpak op een emotionelere, gevoeligere manier aanpakken, is Elegi afstandelijker.

Sistereis is classical ambient in een abstractere vorm. Minder melodieus, meer waves en experimentjes daardoorheen gemengd. Daarbij is de sfeer ook een stuk donkerder, soms zelfs tegen het lugubere aan. Zo'n nummer als Skumring en de Fyrtarnets brengen bijvoorbeeld me de rillingen over het lijf, zo kil dat het is.

Het abstracte van deze plaat heeft echter vind ik wel zo zijn nadelen. Echt aanwijsbaar of uit elkaar te houden zijn de nummers niet. Het mist een beetje een eigen gezicht. Mooi is wel dat daarbij deze plaat geen mindere momenten kent. Het niveau is even constant voor de volle speelduur. Meer dan 4* zie ik het voorlopig niet worden, maar ik sluit het niet uit. Deze plaat zal ik de komende weken nog wel veel draaien, perfect voor de tijd van het jaar.

Waarom nu toch minder dan jkbb ?
Die omschrijving van Sietse klinkt fantastisch zeg. Leuk dat ik qua 'ambient' nog lang niet ben uitgekeken op MuMe.