Chris Robinson & The New Earth Mud - This Magnificent Distance (2004)

Briljant, fabelachtig, puur, relaxed, fenomenaal. Das wel duidelijk dacht ik zo:p

Wow, wat een album. Je mag het misschien niet zeggen (maar wel denken...) Ik ben benieuwd wat voor meer moois er solo van Chris gekomen was als er toch niet een Black Crowes "doorstart" was gekomen...
Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik Chris solo beter vind dan de laatste TBC albums, m.u.v. hun "laatste"album dan Before the Frost...Until the Freeze welke dan weer wel de sfeer van de eerste 2 albums haalt.

Geweldig album dit is hoe muziek moet zijn puur&eerlijk in al zijn facetten. Ben het eens met heretopi betreft TBC.
Er komen vast meer projektjes van deze fabelachtige muzikant.(let's hope)!

Voordat Chris Robinson met zijn Brotherhood op de proppen kwam had hij daar The New Earth Mud als begeleidingsband. Dat is dan feitelijk ook het enige significante verschil. De muziek van Robinson is uit duizenden herkenbaar, of het nu The Black Crowes zijn of solo. Op ”This Magnificent Distance” komt Robinson weer op de proppen met melodieuze en intense liedjes. Die zijn meestens ingetogen of midtempo. Liedjes als ”Girl on the Mountain” en ”Train Robbers” zijn prachtig. De laatste twee liedjes rocken wat meer, waarbij met name ”Piece of Land” een Black Crowes vibe oproept. Bij Chris Robinson staan de liedjes centraal, en laat dat nu ook op ”This Magnificent Distance” het geval zijn. Gewoon hele mooie liedjes dus!

Weergaloos goed. Black Crowes al lang vergeten

Opvallend dat er zo weinig berichten over dit album zijn. Het is namelijk een heel goed album. Eigenlijk valt geen enkel liedje uit de toon. If you see... is mijn favoriet.

Hoewel het eerste album met New earth mud meer in lijn is met dit album (maar van duidelijk minder niveau), ben ik het er niet mee eens dat het past on de totale lijn van solo-werk van CB. Met The Brotherhood is het net te vaak te experimenteel en boeit het gewoon veel minder. Hier draait om de liedjes en bij volgende albums lijkt het meer om de muzikanten en het eindeloze jammen te gaan.

De flow van het album is heerlijk. Van 40 days naar Piece of wind is een aangename rit langs Amerikaanse landschappen en lang vervlogen tijden. Sea of love had in een iets meer rustige setting de reis helemaal zonder hobbels laten zijn, maar is nog steeds een prima nummer.

Chris Robinson kan gewoon heel goed liedjes schrijven. Helaas doet hij dat niet altijd en te weinig.