Los Coast - Samsara (2019)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Los Coast - Samsara - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Los Coast - Samsara
Los Coast maakt de verwachtingen meer dan waar met een broeierig album dat van alles en nog wat aan elkaar smeedt en werkelijk geen moment verveelt

Los Coast heeft met Samsara een geweldig soulalbum afgeleverd, maar de band uit Austin, Texas, maakt zeker geen 13 in een dozijn soul. De muziek van de Texaanse band begint bij een authentiek klinkend soulgeluid, maar sleept er vervolgens van alles bij. Van funk tot R&B, van psychedelica tot rock, van gospel tot jazz. Samara van Los Coast is een feestje, maar ondertussen speelt de band de pannen van het dak en imponeert de rauwe soulstrot van voorman Trey Pivott steeds wat meer. In Austin en omstreken werd al een tijd uitgekeken naar dit album en waarom dat zo is, is na beluistering van Samsara overduidelijk.

Los Coast timmert al een aantal jaren stevig aan de weg binnen de muziekscene van Austin, Texas, en dat is een muziekscene waarin talent niet onopgemerkt blijft. Naar het debuut van Los Coast wordt dan ook al een aantal jaren uitgekeken, maar het deze week verschenen Samsara maakt een einde aan het lange wachten.

Ik had zelf niet veel tijd nodig om te concluderen dat het debuut van de band uit Austin, Texas, het wachten meer dan waard is. Los Coast vermaakt op haar debuut meedogenloos en doet dit met een opwindende mix van soul, funk, psychedelica, R&B en nog veel meer.

Los Coast beschikt in de persoon van frontman Trey Pivott over een uitstekend zanger. Het is een zanger die de emotie van de oude soulhelden combineert met de bravoure van de R&B en neo-soul zangers van recentere datum.

De heerlijk rauwe en soulvolle zang is echter niet het enige sterke wapen van Los Coast. De band bestaat uit een aantal uitstekende muzikanten en het zijn muzikanten die een heerlijk authentiek klinkend soulgeluid neer kunnen zetten. De muzikanten van Los Coast durven echter ook buiten de hokjes van de vintage soul te kleuren en doen dit met grote regelmaat.

Samsara is een album dat je het ene moment meesleept naar de soul uit de jaren 60 en 70, maar het volgende moment zit je midden in de R&B en neo-soul scene van het moment. Hier blijft het niet bij, want de leden van Los Coast hebben ook een zwak voor psychedelica, een voorliefde voor funk en zijn bovendien niet bang voor rock. In de meest funky moment klinkt Samsara als Prince in zijn jonge jaren, maar voor je het weet schiet het weer een andere kant op.

De dampende soul en funk op Samsara maken van het debuut van Los Coast vooral een album voor een feestje, maar ook wanneer je niet in een feeststemming bent, valt er op het album genoeg te genieten. Bijvoorbeeld van het uitstekende gitaarwerk op het album, dat zowel funky, jazzy als soulvol kan klinken, van de meedogenloos swingende ritmesectie of van het al even swingende toetsenwerk op het album, dat varieert van broeierige orgeltjes tot zweverige synths.

Los Coast maakt muziek vol energie en met een enorme flow en doet ook in dit opzicht aan Prince denken. Op hetzelfde moment sluit de band uit Austin, Texas, probleemloos aan bij de R&B of hiphop van het moment en past het ook in dit hokje, maar ook de muziek van Curtis Mayfield is een belangrijke inspiratiebron voor Los Coast geweest en zo kan ik nog wel even door gaan. Het is een flinke stapel hokjes die voorbij komt bij beluistering van Samsara van Los Coast, want je hoort op het debuut van Los Coast ook nog gospel, folk en nog veel meer, maar het stoort me geen moment.

Het debuut van de Texaanse band is een eersteklas feelgood album, maar ook later op de avond voldoet het album uitstekend en doen zeker de wat zwoelere tracks wonderen. De lat lag hoog op basis van alle berichten die aan dit album vooraf gingen, maar Samsara van Los Coast gaat er moeiteloos overheen. Erwin Zijleman

Klinkt op het eerste gehoor lekker. Een onbekende artiest voor mij; eens kijken wat het op de lange duur gaat doen.

Leuk, hoe dit album begint. Monsters is heel prettig, Simplify is ook fijn en Graves is dik prima. De “rap” van The Kitchen Sink valt op en het stukje easygoing op Morning Weight bevalt ook prima. Maar daarna vervalt het helaas in niks meer dan aardig, ook de rauwere zang op Masquerade helpt dat niet omhoog, of het futuristische van Cymatics. Goed begin dus, met helaas een minder vervolg.