Julia Shapiro - Perfect Version (2019)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Julia Shapiro - Perfect Version - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Julia Shapiro - Perfect Version
Chastity Belt’s Julia Shapiro maakt indruk met een intens en persoonlijk soloalbum vol invloeden uit de shoegaze en dreampop

Er is momenteel geen gebrek aan albums vol invloeden uit de dreampop en shoegaze, maar het soloalbum van Julia Shapiro steekt er net wat bovenuit. De frontvrouw van de band Chastity Belt maakt indruk met een zeer persoonlijk album, waarop prachtige gitaarlijnen samenvloeien met meerdere lagen onderkoelde vocalen. Julie Shapiro slaagt er in om steeds weer wat anders te klinken en sleept er ook nog wat zweverige en stevige invloeden bij, waardoor Perfect Version geen moment een doorsnee shoegaze of dreampop album is. Het is bovendien een album dat aan kracht wint wanneer je het vaker hoort en dat hierdoor steeds wat dieper onder de huid kruipt.

Julia Shapiro is een singer-songwriter uit Seattle, Washington, die tot dusver vooral de aandacht trok met de bands waarin ze speelde. Met bands als Who Is She?, Childbirth en vooral Chastity Belt maakte Julia Shapiro extraverte muziek die zich in hokjes als noise pop en Riot Grrrl liet duwen en in tekstueel opzicht de grote thema’s en vooral de emancipatie van de vrouw niet schuwde.

Op haar solodebuut Perfect Version geeft de Amerikaanse singer-songwriter meer ruimte aan haar introverte kant. Perfect Version bevat, zeker vergeleken met de muziek van haar bands, een aantal meer ingetogen songs met vooral invloeden uit de dreampop en de shoegaze.

Bij beide genres denk ik aan fraaie en ruimtelijke gitaarlijnen, aan atmosferische synths, aan mooie melodieën en aan wat onderkoelde zang. Het komt allemaal terug op het solodebuut van Julia Shapiro, die ook nog wat 90s indie-rock (en een vleugje Juliana Hatfield) aan haar muziek toevoegt.

Nu ik dit zo intyp realiseer ik me dat er de afgelopen maanden relatief veel albums zijn verschenen die zich met deze woorden laten beschrijven, maar het album van Julia Shapiro beschikt absoluut over onderscheidend vermogen.

De muzikante uit Seattle kwam als een wrak uit de laatste tour met Chastity Belt, wiens I Used To Spend So Much Time Alone warm werd onthaald door de critici. Het succes van de band woog niet op tegen het op de klippen lopen van haar relatie en de gezondheidsproblemen die werden veroorzaakt door het zware leven on the road. Julia Shapiro twijfelde na de tour met haar band aan alles en al die twijfel vormde de basis voor de songs op Perfect Version.

Het is daarom niet zo gek dat haar solodebuut een donker en van melancholie overlopend album is. Het is ook een album dat laat horen dat Julia Shapiro als muzikant en als songwriter een flinke groei heeft doorgemaakt. De persoonlijke songs op Perfect Version zijn van hoog niveau en klinken prachtig.

De basis van vrijwel alle songs op het album bestaat uit prachtige gitaarlijnen en meerdere lagen vocalen, maar de naar de achtergrond gemixte ritmesectie en de atmosferische keyboards zijn uiteindelijk net zo belangrijk.

De gitaarlijnen op Perfect Version zijn niet alleen van grote schoonheid, maar ook verrassend gevarieerd, waardoor de songs op het album niet zo eenvormig klinken als in de dreampop en shoegaze nogal eens gebruikelijk is. Ook de in meerdere lagen opgenomen vocalen doen wat met de muziek van Julia Shapiro. Zeker wanneer deze vocalen wat zweverig klinken, doemen echo’s van The Cocteau Twins op en worden de songs voorzien van nog wat meer diepte.

Perfect Version is een mooi klinkend album, maar werd door Julia Shapiro zelf opgenomen, ingespeeld en geproduceerd in haar piepkleine appartement in Seattle, waar de Amerikaanse singer-songwriter weer tot zichzelf kwam. Ik was twee jaar geleden zeer gecharmeerd van het laatste album van Chastity Belt, maar ook dit soloalbum van de frontvrouw van de band is absoluut de moeite waard en het is ook nog eens een album dat nog heel lang steeds beter wordt. Erwin Zijleman

Het uit Seattle afkomstige Chastity Belt liet op hun prachtige magnum opus I Used to Spend So Much Time Alone al een meer ingetogen geluid horen. Waarschijnlijk waren ze het gewoon zat om telkens weer in de Riot Grrrl hoek geplaatst te worden. De groei vanaf het debuut No Regerts is immens, het schreeuwerige karakter is totaal verdwenen. Ondanks de aanstekelijke gitaarliedjes besluit frontvrouw Julia Shapiro om een andere kant van haar te laten horen. Totaal uitgeput en gebroken kiest ze ervoor om halverwege de laatste tournee van Chastity Belt te kappen. De impact van het rondreizen vergt lichamelijk en psychisch teveel energie, wat gezondheidsklachten en een stuk gelopen relatie tot gevolg heeft. Op haar solo album Perfect Version horen we een herboren vrouw, die het verwerkingsproces op plaat heeft gezet, en dit openbaar deelt.

Met meer bescheiden songs zoekt ze de grenzen van de dreampop op, welke tot ontwikkeling komt in het broeinest van het 4AD label, en vanaf de jaren tachtig tot diep in de jaren negentig zoveel schitterende resultaten opleverde. Dat is het gevoel wat Perfect Version op weet te roepen. Gezang welke zich schuchter tussen de prominente shoegazer klanken voortbeweegt, omgeven door rustgevende ambachtelijke gitaarlijnen. Door de sobere benadering is het een door en door triest geheel geworden. Het uitgebluste gevoel komt indringend naar voren, maar weet zich perfect te binden aan de ruimtelijke klanken die de nummers opsieren. Zelf blijft ze trouw aan het Hardly Art label, welke ook het laatste bravourestuk van Chastity Belt onder hun hoede had.

De serene oase van rust die over Natural heen hangt roept de volgende vraag in mij op. Hoe zou Julia Shapiro zo’n eerste persoonlijke luisterbeurt ervaren. Zou ze breken? Alle opgekropte emoties de vrije loop laten? Of zou ze berustend het over zich heen laten komen? Een gemeende nieuwsgierig naar het verhaal achter het opnameproces. How can somebody be so blindly confident? I wanna know that trick. Die eerste zin weerspiegelt haar kwetsbaarheid en onzekerheden. Ze maakt zich zo klein mogelijk, waardoor direct de aandacht naar haar getrokken wordt. Met de gitaar en keyboard als enige remedie tegen haar troosteloosheid. De neerslachtigheid overmeesterd je en grijpt de strot dicht.

De zang van Julia Shapiro verdwijnt steeds meer naar de achtergrond. Het is bijna een geestverschijning welke haar beklag doet. Maar de puurheid hiervan is zo wonderschoon. Terwijl de begeleidende instrumenten zich als een ijzeren maliënkolder om haar heen vlechten. Het schild om zich te beschermen tegen de pijnlijke buitenwereld. Het is overduidelijk dat ze nog niet klaar is in het verwerkingsproces, maar het levert zo’n ontiegelijke mooie muziek op.

Sporadisch wel het nog heerlijk ontvlammen. Harder To Do is het tegenstrijdige antwoord op haar trieste bewoordingen. Hier zuigt de noise de vocalist leeg, die niet eens moeite lijkt te doen om het geluid te overstemmen. Al wil er vanaf Around The Block meer hoop in de voordracht weerklinken.

Bij de titelsong Perfect Version krijgt een aangenaam hoog stemgeluid de overmacht. Niet dat het hierdoor een positieve draai aan gegeven wordt, nog steeds beheerst depressiviteit de plaat. De klaagzang wil in ieder geval niet je adem ontnemen. I Lied ligt meer in het nu met langgerekte gitaargolven die in de hedendaagse indie scene een plek opeisen. Perfect Version is een ellendige kijk op het leven, waar je bijna beschamend van aan het genieten bent.

Julia Shapiro - Perfect Version | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com