Devendra Banhart - Ma (2019)

We gaan nu wel richting herfst. Vandaag is het nattigheid troef, de ochtenden zijn weer een stukje donkerder en de lampen kunnen 's avonds ook wat eerder aan, en dan is Ma van Devendra Banhart gelijk een perfecte worp in deze tijd van het jaar.

Banhart zingt mooier dan ooit: weg krakerige 'freakfolk', een term die we al een tijd niet meer horen; ongetwijfeld niet hip meer.
Ma kan zo naast de albums van Kings of Convenience gezet worden, qua sfeer doet het er niet voor onder, en heel af en toe krijg ik zelfs een beetje een Leonard Cohen gevoel (Memorial).
Die Kings of Convenience link haalde ik ook al bij voorganger Ape in Pink Marble aan, en het is denk ik niet raar om te stellen dat dit album daar op voortborduurt.

Meest toegankelijke album? Wellicht. Maar als het fraai gedaan wordt, who cares?! De gekkigheid mag er wat vanaf zijn, als we er dan een mooi en sfeervol album voor terug krijgen vind ik het prima.
Hoe dan ook: het is en blijft toch herkenbaar Devendra Banhart, die aan het einde nog een nummer met de onvolprezen Vashti Bunyan laat horen.

Ma is een prima album, welke ik op dit moment wat beter vind dan voorganger Ape in Pink Marble.

Sluit ik me bij aan, nog geen 4 sterren, maar zit er dicht tegenaan. Now All Gone is mijn favoriet; de single die The Doors nooit hebben gemaakt. Was deze fijne kerel even uit het oog verloren. Ooit een heel vreemd optreden van hem meegemaakt op Lowlands. Kreeg slechte recensies, maar ik was verkocht.

Ik wordt heel blij van nummers als Kantori Ongaku en My Boyfriend’s in the Band. Dat zijn heerlijke nazomerbriesjes!

Het is alweer een lange tijd geleden dat de toen nog jongeling Devendra Banhart de Young God studio van Michael Gira binnen stapte. Voor een buitenstaander is het onbegrijpelijk wat deze hippie met een Jezus uitstraling in het aardedonkere netwerk van deze Swans frontman te zoeken heeft. Nu Swans zijn zoveelste reïncarnatie beleeft, vergeet men dat hij zelfstandig deze in zwart druipend pek verhulde feniks in 1997 als een ontembaar monster tot as heeft laten afbranden. Vervolgens heeft zij zichzelf hervonden in de meer toegankelijke folk van Angels of Light, waar ook ruimte is voor artiesten als Devendra Banhart.

Ondertussen heeft Devendra Banhart alweer een tijdje onderdak gevonden in de dochtermaatschappij Nonesuch Records van moederschip Warner Bros, en brengt hij met Ma zijn tiende plaat uit. De vocalist trekt zich niks aan van de nieuwe lichting singer-songwriters en zoekt zijn inspiratie in de puurheid van oude muzikale helden. Door de gedempte drums van Greg Rogove en het fluitspel van Jeremy Harris in Is This Nice? is het zo terug te plaatsen in de jaren zeventig. Voeg daar nog wat sfeervolle strijkers aan toe, en je beland direct in de vintage sprookjeswereld van de zanger.

Die retro swing zit ook verborgen in Kantori Ongaku, al is het de pompende bas die er wel gelijk een andere wending aangeeft. Dat hierbij ook andere instrumentatie toehoort hoor je terug in het naar adem happende saxofoongeluid van David Ralicke. Toch is de hoofdrol weg gelegd voor het eigenzinnige huilende pielwerk wat Banhart op zijn gitaar verricht. Wel loopt de zanger het risico om te verzanden in zijn breekbare mierzoetigheid. In een zucht lijkt hij zich door de composities heen te werken.

Hij mist net dat stukje zeggingskracht om voor de volle 45 minuten indruk te maken. Na jaren ervaring in het livecircuit weet de beste man overduidelijk wat het publiek van hem verlangt. Ma is een risicoloze mooie sfeervolle plaat bestemd voor de lente. Een Moederdagscadeautje voor iemand die je normaal zou verblijden met een prachtige bos bloemen. Veel meer dan een kamer opvullend stilleven is het eigenlijk niet. De songs voeden zich veelal met spanningsloze diepgang, waar vooral de eentonige stem van Banhart de grote oorzaak van is.

Muzikaal zit het dus prima in elkaar, sporadisch laat hij het vuurtje nogmaals opbranden zoals in het Spaans gezongen exotische Abre las Manos en het jazzy October 12. Misschien moet hij er in het vervolg zijn uitdaging vinden. Daar zitten de gepeperde elementen in verwerkt die verder lastig te vinden zijn. Maar zelfs nu zoekt hij de veiligheid van het voorspelbare op. Taking A Page wijkt enigszins af van de formule. Het heeft een stevige beat en eighties synths als basis. De drang om te vernieuwen is er ergens dus wel.

Na het wegdromende The Lost Coast schuift Vashti Bunyan aan. Deze folky zangeres wist in 1970 veel indruk te maken met Just Another Diamond Day. Haar stem is in de loop der jaren niet onderworpen aan slijtage en op Will I See You Tonight? straalt ze nog dezelfde jeugdigheid uit als vijftig jaar geleden. Knap voor een artiest die volgend jaar de gezegende leeftijd van 75 jaar aantikt. Helaas is haar beperkte rol terug gebracht tot de zelfverzekerde tweede stem. Hier had zoveel meer winst in gezeten. Ma is totaal onder controle, het gebrek aan avontuur is echter wel de gemene deler.

Devendra Banhart - Ma | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De eerste luisterbeurten zwakte de aandacht snel af, hier en daar klinkt het wat gezapig en de Spaanse songs mocht Banhart ook achterwege laten. Toch ontpopte zich gaandeweg een album dat aangenaam wegluistert en dat ik wel kan smaken. De eerste 5 songs zijn meteen ook de hoogvliegers samen met My Boyfriend's In The Band dat ook een heerlijk eind wegswingt.