Horace Parlan - Happy Frame of Mind (1963)

Horace Parlan's "Happy Frame of Mind" is weer een prachtig voorbeeld van de klasse platen die men bij het Blue Note label uitbrengt.
Het album begint lekker met "Home is Africa", een nummer met lekker bouncy basswerk van Butch Warren en onder het begeleidende spel van Parlan zelf (piano) mogen Booker Ervin (tenor saxofoon) en Johnny Coles hun kunde laten zien en hier en daar ook mooi samenspel laten horen. Halverwege de track worden we nog getrakteerd op wat fijn gitaarwerk van Grant Green en na ruim vijf minuten treed Parlan voor het eerst naar de voorgrond met een fijne pianosolo onder begeleiding van Warren en de blazers op de achtergrond.
"A Tune for Richard" schiet daarna uit de startblokken door het drumwerk van Billy Higgins. Het nummer is lekker swingend en er word weer voldoende ruimte aan de blazers gegeven om hun kunde te tonen. Verder valt wederom het strakke basswerk van Butch Warren in positieve zin op.
"Back from the Gig" begint in mooi samenspel van de blazers, maar na een kleine minuut krijgt Parlan zelf de ruimte om zijn kunde te tonen. Met op de achtergrond nog altijd die heerlijke bass van Warren zet Parlan een mooie pianosolo neer. Halverwege de track laat Grant Green ook weer van zich horen en is er ook weer wat ruimte voor de blazers.
Op "Dexi" zijn alle betrokken muzikanten aanwezig om er het meest pakkende nummer van de hele plaat van te maken. De mannen spelen lekker snel en swingend, waardoor het nummer voor het gevoel nog maar net begonnen is wanneer de laatste noten weerklinken. Een erg fijn nummer waarin de kwaliteiten van alle muzikanten ten volste tot hun recht komen.
Ook "Kuzecha Blues" is lekker swingend en kenmerkt zich door de bass solo in de tweede helft van het nummer. Wat een geweldige bassist is die Butch Warren zeg! Het klinkt altijd strak en lekker bouncy en opzwepend.
Het titelnummer mag er ook zijn en de kwaliteiten van met name Grant Green worden hier nog eens goed benadrukt.
"Happy Frames of Mind" is een erg fijn jazz album uit de Blue Note stal. Een mooie en zuivere productie en een verzameling muzikanten die gewoon erg goed samen kunnen spelen.

Met Johnny Coles (Trompet), Booker Ervin (tenor saxofoon), Horace Parlan (piano), Grant Green (gitaar), Butch Warren (bas), Billy Higgins (drums)

Wat je zegt Metalhead99, een ware klasseplaat. Typische Blue Note sound: swingend, lekkere composities en heel veel soul en blues. Echt eentje voor op vinyl en ik heb em nu op vinyl

Blue Note sound dus... hoe je het exact moet beschrijven weet ik niet maar ik denk dat elke leze exact zou weten wat ik bedoel. En die platen zijn zo ontzettend lekker om op zijn tijd te beluisteren. Met deze 'allstarbezetting' kan het natuurlijk sowieso nauwelijks verkeerd lopen. Het catchy 'Home is Africa' heeft niet veel te maken met de latere afrocentrische freejazz die vaak dit soort titels verkondigde maar is meer een lekker funky nummer met mooie solo's van alle muzikanten. Het daaropvolgende 'A Tune From Richard' gaat vanuit dit catchy deuntje meer naar de swingende hardbop toe die je ook van deze formatie zou verwachten. En wat is Billy Higgins toch een uitstekende drummer... Veel meer op de achtergrond dan een Rashied Ali of Elvin Jones maar luister eens goed naar hoe hij drumt. Buiten het feit dat het kakstrak is zoekt hij constante afwisseling tussendoor en dat geeft de muziek net de extra puls die het nodig heeft. En Higgins' geluid is bijna synoniem voor het Blue Note geluid uit de jaren '60 want de tering wat is hij op veel platen te vinden.

Dan de rest van de groep: bijzonder aangename afwisseling is de harde tenorsound van Ervin en subtiele gitaartonen van Grant Green. Waar Ervin altijd op volle toeren speelt, is Green veel meer laidback en dat past prima in elkaar. Enige nadeel bij Ervin vind ik zijn kleine idioom... Toegegeven: techniek is ook niet alles maar Ervin vervalt wel heel vaak in dezelfde kunstjes. Dat valt helemaal op nu ik wat meer van hem in huis heb. Het mag de pret niet drukken want het is een prima saxofonist en de rest van de band/plaat is zo goed dat het alles goed maakt.

Naast Higgins wil ik graag Parlan tot ster van het album benoemen. Een pianist die geen moeite doet het hele toetsenbord af te rossen maar zichzelf veel meer vindt in een subtiele begeleiding, composities die staan als een huis en heerlijke bluesy solo's. En dan wordt het één tweetje met Grant Green alleen nog maar beter want die past met zijn heerlijke groove hier zo goed bij.

Een klasse muzikant die Parlan dus. Door het vreemde reiussue beleid van Blue Note (breng de grootste platen of 1. niet nogmaals uit 2. eenmalig uit of 3. alleen uit in een limited editie) is Parlan een pianist die niet waardering heeft gekregen die hij verdient. Ik weet namelijk heel zeker dat deze plaat alle Mumer's die van Art Blakey, Lee Morgan, Cannonball Adderley of Hank Mobley houden ook deze plaat hoog zouden waarderen. Maarja, dan moet je em maar net vinden.... Lang leven het www. Voor hen die em willen proberen: luister een naar Dexi!