Belle and Sebastian - Days of the Bagnold Summer (2019)

Sister Buddha klinkt vertrouwd. Het doet me denken aan jaren '90 Belle & Sebastian, ook door die trompet op het eind.

Wat moet ik nog zeggen over deze band en dan specifiek dit album?! Dat dit na Storytelling weer een soundtrack is? Dat er nu iets minder instrumentale tracks op staan dan op Storytelling?
Dat het oud en vertrouwd klinkt? Of dat het allemaal niet zo spectaculair is, maar gewoon weer fijn Belle and Sebastian?

Nou dat dus. Niks meer of minder. Voor mijn gevoel geven ze hier niet hun allerbeste werk aan uit, getuige ook wat nieuwe versies van bekende nummers (die nauwelijks anders klinken en daardoor wellicht wat overbodig voor mijn gevoel), maar het blijft gewoon fijne muziek van een sympathieke band.

Lekkere popnummers, een beetje melancholie hier en daar, afgewisseld met typische deuntjes voor een film. Eigenlijk wat je er van wilt en moet verwachten. Een leuk tussendoortje voor de fans zeg maar.

Echt wel een goede B&S die ik nog met veel plezier zal draaien. De instrumentaaltjes zitten mooi verweven in het geheel. De nieuwe nummers zijn verademingen tegenover de vorige twee platen... geen overdreven geforceerd (dansachtig) gedoe meer. Kleine melancholische liedjes (violen en trompetjes aanwezig), een paar popparels (nieuwe en gekende)... Voor mij een B&S zoals ik ze het liefste heb. Ook een mooie, verzorgde release trouwens van Matador: stevig kartonnen doosje met mooie fotos uit de film.

Was het vertrouwen wat kwijt in hun, maar dit is nu meer dan hersteld...

Jammer dat dit plaatje zo onder de radar is gebleven dit jaar (24 stemmen as we speak). Het verdient meer aandacht, want het is echt een fijne plaat. De meeste nummers zijn met vocalen, zodat je het ook gemakkelijk kan luisteren zonder de film er bij. Daarnaast hoor ik hier eindelijk weer eens een wat meer ingetogen Belle & Sebastian. De laatste albums waren stuk voor stuk prima, maar als ik dan een liedje hoor als 'Safety Valve' (blijkbaar nog een oud liedje van voor het B&S tijdperk) of bijvoorbeeld 'There Is An Everlasting Song' van How To Solve Our Human Problems, dan merk ik toch dat ik juist de 'kleine' liedjes van de band het meest kan waarderen.

Toch, het mag dan wel meer ingetogen zijn, maar lo-fi als op de eerste albums is het niet. Luister maar eens naar de re-recordings van 'Get Me Away From Here I'm Dying' of 'I Know Where The Summer Goes'. Het zijn geen radicaal andere versies, maar wel betere en helderdere opnames. De charme van de liedjes blijft echter overeind, heel knap gedaan. Ik hoop dat dit een voorbode is van een meer ingetogen volgend album van de band.

Favorieten hier: 'Safety Valve', 'I Know Where the Summer Goes', 'Sister Buddha' en 'This Letter'.
4*

Zouteloze plaat. Enkel single Sister Buddha kan me overtuigen

Herbeluisterd en toch minder zout als ik de eerste keer hoorde.