Rafael Anton Irisarri - Solastalgia (2019)

Hoe hij het doet; ik weet het niet, maar Irisarri heeft een patent op het maken van de beste platen in het genre. Een volledig eigen sound, vaak gedrenkt in gruizige melancholie.
Gisteren zag ik een natuurdocumentaire over het smelten van de poolkappen en beelden van ineenzakkende ijsbergen en doelloos ronddrijvende ijsschotsen, deze muziek zou er de perfecte soundtrack voor zijn.
Laat het dan ook symbolisch zijn dat deze plaat ook de staat van onze innerlijke mens blootlegt, slechts in 1 woord samen te vatten; solastalgia.