Drei Affen - Seguimos Ciegxs (2019)

Europa heeft altijd een aardige vinger in de internationale screamopap gehad: bands uit Italië (La Quiete, Raein, Shizune), Frankrijk (Amanda Woodward, Daïtro, Mihai Edrisch), Duitsland (Tristan Tzara, Yage, Louise Cyphre), ze waren er te over en zetten de toon; zelfs Nederland deed een aardige duit in het zakje met het licht legendarische Shikari en iets recenter heeft Slakkengang bijvoorbeeld ook geweldig materiaal opgenomen. Op de één of andere manier leek Spanje echter altijd een beetje te ontbreken in het plaatje; enigszins opvallend, aangezien aangrenzende landen Italië en Frankrijk wel een zeer vruchtbare bodem bleken te hebben waar het screamo betrof. In Spanje kwam het schijnbaar echter niet heel erg van de grond.

Maar toen was daar Drei Affen. Wat een band! De groep komt uit Torrelavega, een dorpje in Cantabrië met een stuk of 50.000 inwoners, waar inmiddels zowaar een screamo-scene is ontstaan en ook bands als Témpano en Osoluna lekker aan de weg timmeren. Geen slechte opbrengst. De onwaarschijnlijke herkomst is slechts een deel van het verhaal van Drei Affen; dat zij daarnaast gefront worden door een vrouw die op gruwelijk fantastische wijze haar longen eruit schreeuwt is tenminste noemenswaardig in een scene die nog steeds (maar zeker niet meer uitsluitend - Foxtails, Lord Snow, Anomie, etc.) vooral een mannenscene is (overigens is haar verdienste vooral dat ze gewoon een fucking goede schreeuwerd is). Last maar zeker not least maakt Drei Affen ook nog eens een uitstekende pot screamo.

Bij alle grootheden is wel een mespuntje inspiratie vandaan gehaald, maar Drei Affen heeft op het eerste gehoor wellicht nog het meest weg van vroegere Envy in structuur en dynamiek; tegelijkertijd schuurt de band melodieus gezien veel dichter aan tegen het type screamo dat in Italië tot in de puntjes werd beheerst - dat van de vurigste aggressie en de meest briljante melancholische melodieën, van die godsgruwelijke mooie die je voelt tot in je tenen, gecombineerd op de manier die bands als La Quiete en Raein (beide Italiaans) maar ook bijvoorbeeld Beau Navire (VS) en Republic of Dreams (Duitsland/Polen) dat bijvoorbeeld perfect beheers(t)en. Het tegen elkaar opschreeuwen, iets dat de Italianen óók al zo goed konden, kan Drei Affen ook al geweldig en het levert altijd geweldige scream(o)momentjes op.

Seguimos Ciegxs is tot op heden waarschijnlijk de meest geslaagde Drei Affen-plaat, met een strakke sound die de nuances en de uitbarstingen uitstekend weet te vangen. De rest is echter zeker ook de moeite waard (en laten we wel wezen, in dit genre kun je de gehele discografie van een band er vaak tijdens het tandenpoetsen doorheen jagen) en screamoliefhebbers kunnen er ongetwijfeld een heel zootje pareltjes uitvissen.

Enoch Ardon en Gone with the pain hebben wel toffe plaatjes afgeleverd, maar dat zijn volgens mij ook meteen de enige die ik uit Spanje ken. Deze nieuwe lichting eens uitproberen dan.

Haha, ja, Enoch Ardon was voor mij vroeger de enige bekende Spaanse naam (Gone with the pain ken ik niet eens, ga ik fixen!). Benieuwd wat je van deze vindt!