Vitriol - To Bathe from the Throat of Cowardice (2019)

Vitriol brengt een monster van een debuutalbum uit dat compleet genadeloos op de luisteraar inbeukt. Dit is in de basis deathmetal zoals we van Hate Eternal en Krisiun gehoord hebben, maar dan met nog een schep er bovenop: als een precisiebombardement, vooral in de drums. Ook horen we wat blackmetalachtige passages die me doen denken aan Cattle Decapitation, wringende dissonante stukken die Immolation ook zou pennen, vervreemdende kronkelende riffs die ook op Formulas Fatal to the Flesh (Morbid Angel) hadden kunnen staan, ook het soleerwerk is bij vlagen behoorlijk Trey Azagthoth. De uitvoering is er een waarin de passie en inleving voor de muziek enorm voelbaar is. In iedere noot en aanslag voel je enorme respect en liefde voor het deathmetalgenre. Ontzettend vette en adrenaline verhogende plaat!

Een genadeloos hard album, wat best wel wat Black Metal invloeden herbergt, maar overall dik in de Death Metal wortelt. Het geeft je bijna nergens rust, en het raast er als een bezetene op los. De links en rechts voorbijvliegende soli raken hier en daar zelfs een gevoelige snaar. Technisch zeer vaardig ramt men de ene na de andere verwoestende riff uit je speaker, sterk gedragen door beestachtig drumwerk.

Krankzinnig is hier en daar ook wel van toepassing, het allesvernietigende “the rope calls you brother” vind ik echt geniaal!

Groot compliment voor de productie van de plaat, het is knap dat deze muzikale aanval toch overal erg overzichtelijk blijft!

Qua energie onovertroffen. Die chaotisch kwaadaardige sfeer doet inderdaad denken aan Hate Eternal, Nox en Morbid Angel. De luisteraar wordt geen rust gegund maar over het algemeen vind ik dat hier meer leven in zit dan het wat klinische Krisiun. Geweldig album!!