Toad - Toad (2018)

Masimo heeft gedaan wat ik van hem verwacht heb: een bijzonder ongemakkelijke tip geven. Niet per se ongemakkelijk in muziek (in die categorie wint een andere artiest), maar wel zo'n grensverleggend pareltje waar geen kat van gehoord heeft. Ik kreeg de self-titled van Toad voor de kiezen. De Franse Toad op La Novia. Een drietal die traditionele muziek brengt. Twee tracks, in totaal veertig minuten. En daar heb je meteen alle info die ik met mijn beperkte Google-fu en mijn beperkte kennis van de Franse taal kon terugvinden.

Want wat er precies gebeurt, weet ik nog steeds niet, laat staan dat ik er termen op kan plakken. Ik dacht na een tijdje naar post-rock te luisteren, maar ik kreeg kletsen door de albumtags bij de plaat op MusicMeter: folk/avant-garde. Tot zo ver het benoemen. Maar een naam op de muziek kleven heeft geen invloed op de kwaliteit, gelukkig. En die is er wel, al is het hier ook weer geen gemakkelijke geweest. Toad is bezwerend, repetitief en vooral heel erg luid. Dit is geen kampvuurmuziek, want het vuur wordt na een paar minuten weer uitgeblazen. Het is beklemmend, heeft de kracht van noise en het hypnotiserende van dronemuziek. Er worden een hoop instrumenten opgesomd op de Bandcamp-pagina, maar ik heb ze er nog niet uit kunnen halen. Beide tracks volgen eenzelfde formule, maar La Marchienne doet er minder gras over groeien. La Quille is subtieler en besluipender, wat de climax des te intens maakt.

Nooit gedacht dat een album met een folk-tag eenzelfde intensiteit zou tonen van bands als Swans en Neurosis. Dit gaat nog veel tijd nodig hebben, maar tot nu toe geniet ik er wel van. Het is geen plaat die je zo maar voor je plezier oplegt en eentje waar weinig goede momenten voor te vinden zijn. Geen idee of ik dit ooit nog spontaan zal opleggen. Maar man, eens de plaat je bij je lurven heeft, is het wel erg genieten.