Art Blakey Quintet - A Night at Birdland, Vol. 1 (1954)

Energieke hard-bop optreden. Blakey met zijn vertrouwde snoeiharde spel, Donaldson scherp en gedreven en de geniale Clifford Brown origineel in z'n solo's en fijntjes in de ballads.

De leden van dit quintet zouden kort hierna de begeleidingsband van Blakey verlaten voor succesvolle eigen projecten. Op dit album (en vol. 2) dus nog in deze roemruchte samenstelling.

De harde en opwindende speelstijl van Blakey en z'n jazzmessengers komen naar mijn idee het beste tot z'n recht in een live setting. Aanrader voor de liefhebber van Blakey-bop

.. nog steeds op zoek naar de perfecte versie van A Night in Tunesia, en dus deze maar eens opgepakt. Deze versie is nogal rommelig, maar met ritmische breaks toch leuk om erbij te hebben. Het hele album is wel een sfeervolle liveplaat, met af en toe woest geweld op de drums zoals je dat eigenlijk bij moderne jazz nooit meer hoort.
Ik word niet helemaal meegenomen, maar deze ´muziek van twee generaties terug´ treft mij toch sterker dan menige tijdgenoot. Op zijn tijd toch lekker om te horen.

Met de overbekende aankondiging van Pee Wee Marquette "Ladies and gentlemen, as you know, we have something special down here at Birdland this evening" die we kennen van US3's Cantaloop

Met: Art Blakey (drums); Horace Silver (piano); Clifford Brown (trompet); Lou Donaldson (tenorsax); Curly Russel (bas)

Deze wilde liveplaat ben ik wel redelijk grijs aan het draaien, de laatste weken. Ik kan me voorstellen dat mensen bij het horen hiervan roepen dat er wel subtielere of meer diepgaande jazzplaten zijn. Deze oerversie van de Jazz Messengers (die naam werd voor het eerst gebruikt op een album dat later dat jaar onder Horace Silver's naam werd opgenomen) speelt duidelijk om een zaal in 1954 plat te krijgen, en niet zozeer om jazzsnobs in 2021 te behagen. Er wordt met zoveel energie gespeeld dat vooral de ritmesectie soms in een ruis dreigt te verzanden.

Het getoonde speelplezier compenseert dat ruimschoots, en anders zijn het wel de blazers die het album naar de stratosfeer tillen. Clifford Brown was al één van mijn favoriete jazzmuzikanten, maar ook Lou Donaldson komt hiermee hoger op mijn lijstje 'moet ik echt vaker naar luisteren.' De ene na de andere krankzinnige topsolo wordt uit het verre verleden over me heengeblazen als ik deze plaat luister, ik kan daar alleen maar diep voor buigen.

Op zich ben ik na veertig minuten dan ook wel weer verzadigd, waarbij ik aanteken dat mijn oordeel vooral is gebaseerd op de LP uit 1956 (t/m de track 'Mayreh', die net zoals 'A Night in Tunesia' niet op de oorspronkelijke 10'' LP uit 1954 staat. 'Wee-dot' en 'Blues' staan dan weer enkel op CD-heruitgaves). Met dat in het achterhoofd ga ik gewoon even 4,5 uitdelen, omdat het soms gewoon wel goed is je te laten meeslepen door je enthousiasme (wellicht dat ik dat later nog iets moet nuanceren maar who cares).

Met deze plaat gaan we echt goed in de tijdmachine. Dit zijn de tijden van de 10"inches. Hierop staan minder songs. Er paste zeg maar 15 minuten op een kant.

Het optreden in Birdland is op drie 10"-platen verschenen (vol.1 t/m vol.3) en op twee 12"-platen verschenen (vol.1 en vol.2). Hier op de site is gekozen voor de drie 10"-platen. Dus als je allebei de 12"-platen hebt geluisterd, mag je zowaar drie maal stemmen.

Ik kan je nu al verklappen dat het driemaal een erg hoge score is, want dit is vroege hardbop zoals je het graag wilt horen. En heremejezus wat een geweldige sound.