Bobby Timmons - This Here Is Bobby Timmons (1960)

Te gek.

Valt wel mee.

Inderdaad. Tijd geleden gehoord. Voor mij past "Bobby Timmons" vooral in het rijtje saaie pianisten

"Saai", vind ik dan ook weer overdreven..

Degelijk en soulvol, frisfruitig en luchtig.

Timmons speelt inderdaad soulvol maar alles is zo braaf met veel herhalingen en dus voorspelbaar wat me een heel album niet echt kan blijven boeien. Vraag me af wat deze hoge stemmers hier zo geweldig aan vinden...?

Speciaal voor jou heb ik het gemiddelde weer wat omlaag gebracht

En ik weer omhoog. Dit album is nergens saai en ik denk dat veel mensen na meer werk van Bobby Timmons geluisterd te hebben hem niet meer saai zullen noemen. Hij heeft karakter, een overal herkenbaar eigen geluid, swingt en heeft meer feel dan Brad Mehldau en Jason Moran bij elkaar. Hij is de composer van Moanin en zet met een paar noten al een feel en groove neer waar sommige andere pianisten een paar minuten voor nodig hebben. Ook zijn andere werk staat voor een vieze groove die je op alle braaf geproduceerde jazz albums van tegenwoordig niet meer hoort.

Jimmy Cobb en Sam Jones zijn de geschikte ritmesectie met swingende muzikale en eenvoudige begleiding.

Dat ben ik absoluut niet met je eens. Dat ik Bobby Timmons saai vind is mijn mening en het kan natuurlijk zijn dat anderen het daarmee oneens. Bovendien vind ik Timmons wel een uitstekende begeleider. Maar meer feel dan Mehldau en Moran bij elkaar? Ik begrijp sowieso niet hoe je deze pianisten kunt vergelijken aangezien ze echt een heel ander soort jazz vertolken. Timmons speelt soulvolle bop uit de jaren '50. Moran speelt een mengeling van postbop, bop, ragtime, rock en freejazz. Beide artiesten zijn een stuk verder vooruit dan Timmons. En dat heeft niet per se met tijd te maken, want pianisten als Cecil Taylor, Bill Evans, Bud Powell en Thelonious Monk waren ook al een stuk verder dan Timmons. Of Hampton Haws, Jaki Byard, Mal Waldron om er een aantal te noemen.

Ik weet niet wat je bedoelt met vieze groove, al is dat misschien wat er achter mn rug klettert in de ochtend. Maar als er toch een pianist de braafheid zelve is dan is dat Bobby Timmons. Jason Moran is een stoute jongen vergeleken met Bobby.

Mijn exemplaar heeft een iets andere kleur (meer paarsig). Het zal vast dat dit voor puristen niet spannend genoeg is. Maar zodra ik dit soort dingen altijd lees denk ik 'dan zal ik het vast wel wat vinden'

En ja, ik vind dit dus een heerlijk album. Kan ik op elk moment wel naar luisteren. Allemansvriendje? Wellicht. In elk geval de mijne.