Otis Spann - The Biggest Thing Since Colossus (1969)

Dit is samen met Fleetwood Mac, lijkt me een erg aantrekkelijk plaatje. Spann & Peter Green!

Prachtige blues plaat van Otis Spann met Peter Green en Danny Kirwan on guitar, John McVie on bass en S. P. Leary on drums.

Maar het is niet de originele hoes. Op de originele hoes staat Otis Spann voor een microfoon. Of is dit het hoes van een cd release?

Je ontdekt nog eens iets. Ik had wel eens gehoord van Otis Spann en was er vrij zeker van dat hij een goede muzikant zou zijn, maar dat hij een album met Fleetwood Mac als backingband had gemaakt, wist ik niet. Ik heb een bluesbox en daar zit 'ie in.

Ik ben maar een gemiddelde liefhebber van Fleetwood Mac, maar deze plaat vind ik wel erg lekker klinken. Dat komt dan vooral doordat het Otis Spann is die de kar trekt, maar in de rol van backingband heb je aan Fleetwood Mac natuurlijk wel een goede keuze! Peter Green krijgt de ruimte en laat wat mij betreft enkele van z'n beste bluesopnames horen. Fraai bluesspel met een heldere, warme klank, die toch ook snerpend en snijdend klinkt. Spanns pianospel sluit daar naadloos bij aan en dat leidt tot een rijker geluid. Hij heeft bovendien een prima bluesstem. Mick Fleetwood speelt niet mee, maar dat is mij eerlijk gezegd om het even.

Het grootste verschil met Fleetwood Mac is dat deze plaat Amerikaanser klinkt. Het is net even wat meer blues en minder rock.

Otis Spann en Fleetwood Mac. Een interessante combinatie, en dan doel ik wel op de originele Fleetwood Mac, de bluesband van en met Peter Green, niet de latere pop/rock band. Op "The Biggest Thing Since Colossus" wordt Otis Spann dus begeleid door Fleetwood Mac. Voor mij een interessante combinatie, want de bluesplaten die ik ken van Otis Spann worden toch vooral gedragen door zijn stem en pianospel. Op "The Biggest Thing Since Colossus" ontstaat er een intrigerend samenspel tussen de piano van Spann en de gitaar van Peter Green. Het geluid wordt er voller en rijker door, en Otis Spann klinkt direct wat vuiger en rauwer. In de uptempo nummers klinkt het hier en daar wel wat rommelig, maar dat heeft ook weer zijn charme. Mijn voorkeur gaat uit naar de slowblues nummers, zoals "My Love Depends on You", "Temperature is Rising", "Ain't Nobody's Business" en "I Need Some Air". Al die nummers bevatten het meeslepende pianospel van Spann en dito stem. Aangevuld met het gitaarspel van Green dat enerzijds warm, donker en gloedvol klinkt en anderzijds scherp, venijnig, puntig en scherp ontstaat er een mooie bluescocktail. Juist die combinatie maakt "The Biggest Thing Since Colossus" een buitengewoon goede bluesplaat.

In de jaren '70 was het in de kringen waarin ik verkeerde vrij normaal dat je met anderen Lp's uitwisselde en uitleende. Soms zag je ze nooit meer terug, andere keer hadden ze 'n paar ruige feestjes meegemaakt en stonden de schoenafdrukken er nog op als je ze weer terugkreeg.
Boeide niet toen, waren maar gebruiksvoorwerpen. Zo kwam ik destijds ook aan deze plaat via een van mijn vrienden. Op dat geweldige Blue Horizon Label. En het was liefde op het eerste gehoor. Wat heb ik deze oeverloos vaak beluisterd in de periode dat ik hem in bezit had.
Nog steeds een van m'n favoriete bluesplaten, eentje die nooit gaat vervelen.

Een heerlijke bluesrockplaat, waarbij de Engelse Bluesboom prachtig vermengd met de traditionele Chicago Blues. Het eindproduct is een strak, niet standaard bluesrockplaat. Pianist Otis Spann neemt de zang voor zijn rekening, zijn enthousiasme klinkt door in zijn stem. Ritmesectie is S.P. Leary en John McVie, Mick Fleetwood keek met plezier vanachter de knoppen toe. Zowel Peter Green als Danny Kirwan nemen de gitaarsolo's voor hun rekening, het knappe is dat ze op dit album moeilijk van elkaar te scheiden zijn.

Openingsnummer "My love depends on you" blijft een strakke, frisse opener. De opbouw van het nummer naar de gitaarsolo blijft ontzettend lekker. Licht gestaag gaat het tempo omhoog, de gitaarsolo van Green vloeit er letterlijk uit voort. De drums in "Walkin": volume omhoog! De hoge kwaliteit gaat het hele album door. Op het einde mag ik soms weer even op adem komen vanwege het strakke hoge kwaliteit van met name het gitaarspel. Heerlijk.