Chet Baker - The Most Important Jazz Album of 1964/1965 (1964)

Chet went nog steeds aan de flugelhorn. Vanaf ongeveer 1966 speelt Baker alleen nog maar op de flugelhorn, aangezien hij zoveel drugs gebruikt en zijn tanden naar buiten rotten. Hij moet zichzelf leren spelen met een mondstuk. Tevens schijnt zijn trompet te zijn gestolen (1966) in een nachtclub in Parijs.

Baker keert weer terug naar de VS, na lange tijd in Europa te hebben vertoeft, inclusief een jaar Italiaanse gevangenis. (o.a. door zijn heroïneverslaving) Met name in Italië maakt Baker veel opnamen.

Dit zou voor Baker zelf een belangrijke plaat worden, aangezien hij dus weer back in the States was. In de zestiger jaren schijnt hij tevens zijn betere werk op te nemen.

Een mix van ballads en bebop composities.

Vandaag gekocht, ik beluister de plaat nog eenmaal en kom dan met mijn stem.

Het enige wat ik me afvraag is wie deze absurde albumtitel een goed idee vond - het lijkt me minder aannemelijk dat Baker daar zelf verantwoordelijk voor was.

Dat terzijde, als groot liefhebber van Baker zijnde, moet ik jammer genoeg stellen dat dit album nergens het niveau haalt van zijn vorige werken - 10 nummers die aardig wegluisteren, maar met het niet-luisteren van dit album heb je als muziekliefhebber weinig tot niets gemist. Het is zeker geen slecht album, maar ook niet bepaald een die een plaats in "top 100 beste/belangrijkste jazzalbums uit 1964/'65" verdient.