The Dark Element - Songs the Night Sings (2019)

Begin november komt na twee jaar alweer het nieuwe album uit van The Dark Element, de band rond Jani Limatainen en Anette Olzon. Dat belooft een mooi voorproefje op het komende nieuwe Nightwish-album, wat begin volgend jaar moet gaan verschijnen.
Het eerste album van The Dark Element was niet misselijk, dus ik verwacht er wel wat van eerlijk gezegd.

Het titelnummer is de eerste single geworden.

"Songs the Night Sings" klinkt onweerstaanbaar lekker en belooft veel voor de rest van het album. Niet per se verrassend en vernieuwend maar wel ongelooflijk pakkend en muzikaal druipt het vakmanschap ervan af. En wat klinkt Anette Olzon toch ook weer goed hier!! Ze is echt geknipt voor dit materiaal.

De Nightwish-invloeden druipen er overigens weer behoorlijk vanaf, maar dat is in dit geval niet erg. Het klinkt gewoon erg goed! De band klinkt voor mijn gevoel wat meer to-the-point, daar waar Nightwish meer de epische kant op gaat.
Trouwens, als de bandleden van The Dark Element daadwerkelijk zo in hun 'element' zijn, heeft Nightwish er een concurrent bij! Het debuut was al goed, maar op basis van het titelnummer, belooft het zeker wat voor de rest van het album.

Ik sluit me helemaal aan bij CorvisChristi. De vorige plaat is nog steeds niet uit mijn favorieten-lijst weg te slaan. Inderdaad niet vernieuwend, maar nog steeds enorm boeiend. Wij worden ouder, maar die Anette Olzon lijkt er steeds jonger op te worden, qua stem en qua uitstraling. Die stem die doet iets met je, ik kom er niet achter wat. De kleur van haar stem samen met het gitaargeweld is een dijk van een combinatie. Ik hoop wel dat we op het nieuwe album wat lekkere solo's van Jani tegemoet mogen zien. Dit eerste nummer is in ieder geval al steengoed. Laten we zeggen: ouderwetse Jani-kwaliteit.

Weer een nieuw nummer uitgebracht van de nieuwe Cd. Kort maar krachtig: wat een weergaloos nummer, The pallbearer walks alone. Opvallend hierin een gierende solo van Jani middenin het als een vrachttrein doordenderend nummer met o.a. heerlijke keyboard partijen. Olzon is ietjes teruggemixt lijkt het wel, maar alles past juist heel goed in en op elkaar. Hoe die Liimatainen het weer flikt, zo melodisch maar ook zo ruig en gepolijst tegelijkertijd. Petje af.

IJzersterk tweede album. Stilistisch niets nieuws onder de zon - gewoon song-gerichte symfonische metal met poppy hooks - maar wel gewoon uitgevoerd door vakmensen die al langer mee gaan: Jani Liimatainen (ex-Sonata Arctica, Cain's Offering, Insomnium) en Anette Olzon (ex-Nightwish). Ik luister het album nu al enkele dagen op repeat. De nummers blijven in je hoofd hangen. Als geheel wat sterker dan het debuut, denk ik.

Inderdaad, uitstekend tweede album. De nummers lijken iets vlakker dan het debuutalbum, maar na 2 maanden continu afspelen blijven de nummers (net als bij het vorige album) sterk, terwijl er zoals the Cry meldt, niets nieuws onder de zon is. De weinige solo's die Jani speelt (When it all comes down, If I had a heart, You will learn) zijn echt totale buitencategorie, nog beter dan in zijn gloriedagen bij Sonata Arctica, en eigenlijk zou ik er nog wel veel meer willen horen. Maar dit album is echt af. Flauwe streek van Frontiers om ze nu niet te laten touren, behalve een paar kleine gigs in scandinavie, dacht ik. Anyway, Anette is alweer bezig met een nieuw project, met o.a. Russell Allen. Wauw, ze heeft de smaak te pakken.

Echte überkitsch. Maar wel idioot aanstekelijk.

Prettig in het gehoor liggende metal rock uit het net Noorden van Europa. De instrumentatie is ronduit goed gedaan. De muzikanten hebben er zin aan om een fraai schijf af te leveren. Daar zijn ze ruimschoots in geslaagd. Daar hoor je mij niet over zeuren. De muziek is met zorg op de plaat gezet. Wel krijg ik op den duur de kriebels van het stemgeluid van Anette Olzon het doet me denken aan een figuur uit Smurfenland of een plaat die op het verkeerde toerental wordt afgedraaid. Verder heb ik geen klachten, want de muziek mg er zeker wezen. En dat geldt ook voor het hoesontwerp.

Het hoesontwerp vind ik een amateuristisch rommeltje.

Verdient Anette niet meer credits? Ze klinkt gewoon meer als een pop-zangeres á la ABBA. Daar is absoluut niets mis mee. Natuurlijk moet je van het stemgeluid houden en dat zal zeker de moeite lonen, aangezien ze met The Dark Element, maar ook met Nightwish een paar prachtplaten heeft gemaakt.
Maar goed, ieder zijn mening.

Sinds Anette Olzon samen met Jani Liimatainen de handen ineen hebben geslagen voor het The Dark Element-project, is Anette productiever dan ooit. Ze leek tot voor een jaar of 6-7 geleden een beetje van de landkaart verdwenen te zijn, tot het moment dat Jani voor zijn toentertijd nieuwe band/project The Dark Element een zangeres zocht. Het advies luidde toen: klop eens bij Anette aan. Dus zo gezegd, zo gedaan. Anette zag het zeker zitten en laten we eerlijk zijn: de combinatie van rock, pop en metal zoals The Dark Element die maakt, is haar op het lijf geschreven.

Na haar op terugwerkende kracht toch ietwat controversiële periode (ook al kwamen daar twee prachtplaten uit voort) in Nightwish (Tarja vervangen bleek meer dan alleen een uitdaging) wat resulteerde in haar ongelukkige vertrek, besloot Anette het solo te wagen met het album Shine uit 2014, een rustig album waarin haar stem mooi tot haar recht komt middels de weliswaar weinig opzienbarende maar toch wel charmerende combi van folk, pop en rock. Na Shine werd het stil rond de zangeres, maar sinds het succes van The Dark Element, is Anette drukker dan ooit. Ze wordt veelvuldig gevraagd als (gast)-vocaliste voor diverse projecten en bands en ook haar solocarrière heeft ze een aantal jaren geleden nieuw leven ingeblazen; er staat zelfs binnenkort een derde album van haar op de planning.

Rond The Dark Element is het de afgelopen jaren weer wat rustiger geworden, aangezien de tweede langspeler Songs the Night Sings alweer uit 2019 stamt.
Songs the Night Sings is de logische opvolger van het debuut uit 2017 en is een fris en zelfverzekerd klinkend album bomvol power-metal doorspekt met symfonische rock-invloeden, pop en electronica. De voormalige broodheren Sonata Arctica (Jani) en Nightwish (Anette) liggen muzikaal altijd op de loer en dat maakt de muziek nu niet bepaald origineel. Wel heel gedreven en ontzettend leuk. Het enthousiasme spat ook bij dit tweede album er aan alle kanten af en Anette lijkt nog beheerster en sterker te klinken dan op het debuut.
Alhoewel ik het debuut uiteindelijk ietsje beter en opmerkelijker vind, is Songs the Night Sings ook gewoon een solide album te noemen. Jani kan zeer gedreven nummers schrijven en Anette haar stem leent zich 100% voor dit materiaal.

Ook dit album is lekker afwisselend. Er staan epische en pittige beukers op, getuige opener "Not Your Monster", "When It All Comes Down" en "The Pallbearer Walks Alone". Mooie rocksongs met altijd die onvermijdelijke pop-invloeden zijn aanwezig in de vorm van "Silence Between the Words" en "If I Had a Heart". Er wordt gespeeld met electronica op nummers zoals "Pills on My Pillow" en "Get Out of My Head" waarop de band opeens heel erg veel lijkt op hun Scandinavische buren van Metalite. En uiteraard staan er de onvermijdelijke nummers op die bijna schaamteloos leentjebuur spelen bij vooral Nightwish, getuige het titelnummer en afsluiter "I Have to Go" ("Slow, Love, Slow"....anyone?...). Maar toch, dat kan dan wel zo zijn, Jani getuigd wel met juist die nummers dat hij ongelooflijk goed een liedje in elkaar kan flansen. Sterker nog, "I Have to Go" is één van de beste nummers van de plaat, maar wel met slechts drie minuten helaas aan de korte kant.

In ieder geval is de combi Jani/Anette ook op Songs the Night Sings een geslaagde combi te noemen en daarom ook niet te versmaden als je van gelikte pop-metal houdt waarin aandacht voor goed doordachte liedjes centraal staat. Ook de opmerking 'beter goed gejat dan slecht verzonnen' ga ik nog maar weer eens van stal halen, alhoewel ik zo langzamerhand daar echt geen issue meer van inzie. Klinkt iets goed, dan is het goed. En dat is betreffende The Dark Element gewoon een feit !