Gruff Rhys - Pang! (2019)

Gruff is alweer terug met een nieuwe plaat. Dit keer in samenwerking met zuid afrikaanse producer Muzi. Ze ontmoetten elkaar tijdens het meewerken aan Damon Albarns 'African Express' project.

Muzi's stempel is overduidelijk te horen op 'Pang!' en 'Bae Bae Bae'. Even wat anders voor Gruff. I like it!

Me too, errug lekkur plaatje, ook al versta ik geen woord van dat Welsh.

Babelsberg vond ik een mooie plaat, dus was erg benieuwd naar deze nieuwe worp. Poeh, wat is die man van alle markten thuis. Totaal iets anders, maar toch lekker om naar te luisteren. En nee, je verstaat er geen hout van.

Zeg je Gruff Rhys, dan gaat er waarschijnlijk niet snel een lichtje branden. Noem je Super Furry Animals, dan zal een verstokte Britpop liefhebber zeker opveren. De frontman heeft wel degelijk het besef dat deze periode reeds passé is, en reikt zijn blik veel verder dan het prachtige inspiratiegebied van Wales. Hij durft muzikaal de overstap te maken naar andere continenten, maar laat daarbij verrassend genoeg Europa links liggen. Deze muzikale wereldreiziger trekt direct door naar het ritmisch bruisende Zuid Amerika. Of die immigratiedrang het gevolg is door de dreigende Brexit, zou goed mogelijk kunnen zijn.

Pang! is ondertussen alweer zijn zesde soloplaat. Het titelnummer swingt als een folky backpacker die om in zijn toeristische voorzieningen te voldoen, bijbeunt als straatmuzikant, terwijl de hossende menigte rond hem heen geniet van een hitsige zomercarnaval. Het valt niet eens op dat de voerstaal Keltisch blijft. Door de twist in het presenteren zou je geloven dat je in een gebied beland bent, waar jaren geleden missionarissen behalve het geloof ook de Westerse spreektaal er doorheen probeerden te drukken. Het is allemaal net zo dansbaar als Spaanse flamencomuziek, al verraad de Europese tongval soms een andere achtergrond.

Na dit kleine feestje gaat het over in het net ze beweeglijke Bae Bae Bae, die met de exotische instrumenten het inheemse jungle gevoel nog meer benadrukt. Druk en broeierig getriggerd door de klanken van een zomerregen. De blazers gooien er nog een overschot aan Mexicaanse cultuur doorheen. Die muzikanten staan ook vooraan bij Digidigol, wat vervolgens een meer dromerige kant van de Welshman laat horen. Met behulp van een eenvoudig gedateerde keyboardje en een met weinig mogelijkheden bezittende drumcomputer vervolgt het vlotte Ara Deg (Ddaw’r Awen) zijn weg. Een nostalgische hunkering naar eighties New Wave die de mogelijkheden van de afrobeat ontdekten.

Het sterk verbeeldende Eli Haul sluit aan bij de achtergrond van de zanger. Een verhalenverteller in hart en nieren, die je terug meeneemt naar zijn roots. Met de repeterende versnelde beats en lazy trompetspel in Niwl O Anwiredd verlaat hij de geboortegrond alweer. De kerkelijke koortjes benadrukken eventjes nog de Christelijke geloofsovertuiging. Het is mooi om te ervaren dat dit niet afstoot, maar juist genoeg toevoegt.

De experimenteerdrift in Taranau Mai laat nog wat zien waar zijn doorbraak met Super Furry Animals het gevolg van was. Hypnotiserende Oosterse tinten bevolken de song, die eventjes aan het succes van voorheen laat ruiken. Dat Ôl Bys / Nodau Clust hier op aansluit is niet verrassend. Wel dat de oer instrumenten zijn vervangen door breaks en samplers. De zoemende elektronica overheerst maar laat genoeg ruimte over voor de meerstemmige zangpartijen. De blazers mogen het afmaken in Annedd I’m Danedd, al strijden de hiphopbeats ook voor dit voorrecht.

Alle exotica is aanwezig om hier een goede plaat van te maken. Al wordt er net voordat het geserveerd wordt snel eventjes de gepeperde kruiden uit gevist om het gerecht wat hapklaar te maken. Het mist dat stukje pittigheid, waardoor het geen topproduct op de menukaart zal worden.

Gruff Rhys - Pang! | Pop | Written in Music - writteninmusic.com