Roland Kirk - I Talk with the Spirits (1965)

Op I Talk With the Spirits geen plaats voor al die andere instrumenten die Roland Kirk allemaal beheerst, hier wordt door hem alleen de dwarsfluit gehanteerd. En hoe. De intimiteit van Serenade to a Cuckoo is tergend mooi, op ballad We'll be Together Again People lijkt hij nauwelijks te blazen en door zijn dwarsfluit heen mee te zingen, op A Quote from Clifford Brown gaat het dan weer behoorlijk loos en is zijn fluitspel snel en krachtig, waarbij hij ook tijd lijkt te vinden om mee te neuriën en wordt in een intermezzo de hele pannenset van moeders erbij gehaald om op te trommelen. Ach, ik kan wel weer doorgaan, maar dit is toch gewoon weer een rete spannende plaat van Roland Kirk. Ik ben heel blij dat ik hem mag ontdekken, dit is echt een tering originele en unieke jazz muzikant hoor. En gezien zijn niet geringe output, ben ik nog wel even zoet...