Otis Redding - The Soul Album (1966)

Het houdt maar niet op met Otis Redding. Topper na topper na topper na topper. En dat vooral door zijn gouden strotje. Wat kan ik nog over deze man vertellen

Dat hij véél te vroeg gestorven is, misschien??

amen

Al Green, Otis Redding, Wilson Pickett, Marvin Gaye, Smokey Robinson, Curtis Mayfield....en mea culpa voor al die andere grote namen die ik vergeten ben, die in de jaren zestig begin jaren zeventig zulks schoons hebben gemaakt. Kom daar nu maar nog eens om...Marc Broussard, Jamie Lidell en diens companen kunnen wat mij betreft nog niet een fractie van die bezieling teweeg brengen, laat staan de tal van klassiekers die eruit naar voren zijn gekomen. Niets tegen deze beste heren, kan er ook goed naar luisteren, maar als ik met terugwerkende kracht deze artiesten hoor, dan is het mij klip en klaar deze mastodonten zijn uitgestorven.

Dit soort albums zijn tijdloos, daar kunnen alle leuke, hippe nieuwe bandjes niet tegenop.
Dit zijn van die vaste waarden. Dit is vakmanschap.

Bezieling zoals je het niet vaak meer hoort. Gelukkig zijn dit soort oude albums nog volop verkrijgbaar zodat wij er vandaag de dag nog steeds van kunnen blijven genieten.

Een minder album dan het eerder besproken Dictionary van Otis, maar nog steeds een plaat van hoge kwaliteit. Wederom houdt Otis het bij een combinatie van covers en eigen materiaal. Op deze plaat covert hij onder andere Sam Cooke, Roy Heard, Smokey Robinson en Eddie Floyd. Van zijn eigen nummers verdient vooral het mede door Jerry Butler geschreven Cigarettes and Coffee de aandacht.

Just One More Day – door de stem herken je Otis uit duizenden
It’s Growing – de Stax sound is heel herkenbaar. Lekker volle song.
Cigarettes and Coffee – een werkelijk fenomenale track van Otis.
Chaing Gang – zijn versie wijkt weinig af
Nobody Knows You – altijd genieten met het gevoelige werk van Otis
Good to Me – zingen als dit kunnen er maar weinig
Scratch My Back – gewoon een lekker nummer
Treat her Right – al net zo lekker
Everybody Makes a Mistake – het rustigere werk en wederom erg prima.
Any Ole Way – lekker, licht swingend nummer
634-5789 – door velen gedaan en zijn versie behoort tot de betere.

(bron: Opus de Soul)

Niet Otis beste album, voornamelijk vanwege het ontbreken van echt knallers. Op Cigarettes and Coffee na want wat een geweldig nummer is dat toch.

Tsja. Otis is nog steeds een van mijn favoriete Soul artiesten, of eigenlijk gewoon mijn favoriete.
Nu heb ik in het begin - als een soort fan-boy - elke reguliere album van Otis een 5 gegeven omdat ik al zijn albums op MP3 had gezet en dat in een afspeellijst, en dan de boel op shuffle.
Geen een enkel nummer is slecht.
Edoch, nu een aantal jaartjes verder en ik alle albums ondertussen los van elkaar redelijk goed ken, moet ik inderdaad toegeven dat dit een van zijn minst geniale is.

Blijft over "gewoon" een steen-goeie Soul album, en nog steeds een album dat; mocht iemand je vragen wat Soul muziek nu precies is en wat daar zo goed aan is, je deze album rustig als voorbeeld kunt opzetten.
Vakkundig geschreven liedjes van OA Redding, Cropper, Floyd, Buttler en Cooke. En wat te denken van zo'n blik muzikanten die de Stax Stable ter beschikking had: Booker T en zijn kompanen, Isaac Hayes en maar liefst zes legendarische "toeteristen".

Nou vooruit met deze ga ik een halfje omlaag omdat het Otis is en ik weet dat hij nog beter kan. Maar lager kan ik echt niet gaan

27 in de 100 Greatest Albumd of 1966 en 58 in Best Ever Albums 1966.
Ik weet dat Otis Redding als een van de belangrijkste soulartiesten bekend staat, toch is dit het zoveelste soul album wat bij mij geen opwinding teweeg brengt. Het blijft een eentonig verhaal.
2,5*

Goeie plaat van Otis Redding, maar zeker niet z'n beste. De nummers weten me net wat minder te begeesteren, al blijft de opener erg fraai. De troef van Redding, zijn stem, is natuurlijk wel aanwezig, en alleen daarom is een goeie score al verantwoord.

3,5 sterren

Ik vind deze plaat ijzersterk. Eigenlijk zijn alle platen van Otis erg sterk. Ik ben wel echt een groot liefhebber van souther soul en die typische stax-sound, die Phil Walden (hier nog manager van Otis) zou meenemen naar zijn latere Capricorn Records.