William DuVall - One Alone (2019)

Heel erg nietszeggend. Verrassend hoe weinig er van zijn stem overblijft zonder het rauwe, logge geluid van Alice in Chains.

Duvall heb ik nooit een boeiende zanger gevonden, hoewel ik de beste man al het succes van de wereld gun. Dat de heren van Alice In Chains destijds een doorstart hebben gemaakt was hun goed recht maar Layne vervangen bleek voor mij onmogelijk. Staley was gezegend met een werkelijk fenomenale stem, met een geheel eigen karakter. Als ik Dirt aan mij voorbij hoor trekken krijg ik nog steeds af en toe kippenvel van man's vocale kunsten. Met het vertrek van Layne naar de eeuwige jachtvelden bleek het boek voor mij mij min of meer gesloten. Hoewel Black Gives To Blue nog wel degelijk zijn momenten kent. Dan dit plaatje; dat valt niet mee, de nummers lijken zoveel op elkaar dat het songmateriaal voor mijn gevoel volledig inwisselbaar is. Duvall tokkelt er lustig op los maar nergens weet de plaat te ontbranden, dat Duvall's stem af en toe tegen het valse aan zit helpt ook al niet mee. One Alone klinkt puur en kaal en dat spreekt in het voordeel van de schijf, dat element kan echter het haast dodelijk saaie songmateriaal niet redden.

Oh dit viel tegen... jammer zeg... Ik heb hem niet afgeluisterd. Dus ook geen mening over het gehele album.