Edison's Children - The Disturbance Fields (2019)

Zoals eigenlijk bij elk album van deze formatie is het muzikaal fantastisch maar blijf ik toch wat kleine bezwaren (want niet onoverkomelijk) hebben tegen het stemgeluid van Eric Blackwood.

Hoes verder ook niet zo'n mijn ding maar het gaat om de muziek beste vrinden.

Rick Armstrong, de zoon van de beroemde “1st Man on The Moon Neil Armstrong”, sluit zich aan bij Edison's Children om deze band een nog opwindender geluid en smaak te geven. De wereld vernietigt zichzelf vanwege onze zorgeloze menselijkheid. Het symfonische terugkerende A Random Occurance / A Random Disturbance into The Confluence toont Pete Trewavas en Eric Blackwood die de chaos van deze apocalyps proberen te overleven in een vliegtuig, een trein en een boot, waar ze beiden in het echte leven de toorn van moeder natuur hebben ontmoet. Pete zat in een ontspoorde trein voordat dit nummer werd geschreven. Eric Blackwood overleefde een vliegtuigincident waarbij velen vreselijk gewond raakten of mentaal onstabiel werden en het slachtoffer werd. Rick Armstrong reisde zelf naar Antarctica en zowel het vliegtuig als de boottocht samen waren van extreme omstandigheden. Sommigen bekritiseren Eric's stem omdat hij te gepassioneerd is, maar hij zingt vanaf een plek waar hij deze incidenten herbeleeft en probeert de luisteraar uit te beelden hoe intens deze ervaringen in zijn leven waren. Ik neem het hem niet kwalijk, maar omarm in plaats daarvan de intensiteit van zijn levering, want als je dat doet en je begrijpt wat erachter zit, is het echt en niet gekunsteld. Ik denk dat dit is waar mensen verdwalen met deze band. Ze zingen en spelen door diep naar binnen te gaan om de ervaring zoals ze hebben naar buiten te brengen en aan jou over te brengen. Luister vele malen en je zult al snel elke kleine noot en elk woord begrijpen en de manier waarop het wordt gezongen is met opzet gedaan om je "in de schoenen" te plaatsen van de persoon die het zong. Sorry dat mijn Nederlands niet geweldig is, maar ik denk dat elk van deze passages je een ervaring brengt die geen enkele andere band je kan brengen behalve Mr. Steve Hogarth zelf.