Jim Capaldi - Some Come Running (1988)

Capaldi huurde zijn oude maten Winwood, Clapton en Harrison in om zijn solo-carrière uit het slop te halen. En inderdaad: de tracks waaraan zij meewerkten zijn de hoogtepunten op dit verder erg gemiddelde album. Dankzij Something So Strong, Some Come Running en het schitterende Oh Lord, Why Lord verplichte kost voor alle fans van Traffic, Winwood en Clapton.

Absolut met claptoman eens. Jim Capaldi heef zo ca 10 solo platen gemaakt die echt de moete waard zijn. Jim was meer als alleen de drummer van Traffic. Bijna alle Traffic songs heef hij samen met Stevie Winwood geschreven

Gezien de reacties weinig bekend denk ik.
Mooi soloalbum en jammer dat hij te vroeg is overleden.

Love Used to Be a Friend of Mine vind ik nog steeds één van de allerbeste 80's tracks.
Wat een geweldig album van deze voor mij eerder onbekende zanger.
Traffic's drummer? Hmmm...dan ga ik ook maar eens op zoek naar wat leuk materiaal van die band.

Voorlopig alvast 4* met kans op verhoging.

Goede plaat van Capaldi.De wat dunne producte lijkt de plaat in eerste instantie de das om te doen,maar de meeste liedjes zijn toch sterk genoeg om zich daaraan te ontworstelen.Capaldi had een prettig in het gehoor liggende stem.Ook instrumentaal kleurt hij het plaatje goed in.Misperen als Dancing On The Highway en You Are The One vergeef ik hem.De rest is van prima niveau. 3 en halve ster

Deze CD vond ik jaren geleden als heruitgave uit 1994 (CNR Music 2001762) voor 2 Euries in een afprijsbak van Diskoland.
Van Traffic en Steve Winwood solo had ik toen al wat werk in de kast staan. Mijn musicassette van Dave Mason (Alone Together) is nog een keer door het vele draaien kapot gegaan. Van Chris Wood moet ik zijn solo-werk nog gaan ontdekken. Wood doet o.a. mee op het nummer Autumn Stone van The Small Faces.
Van Capaldi had ik nooit iets solo gekocht. Ik kon alleen de nummers I'll Keep Holding On en Something So Strong, omdat die toen veel op de radio gedraaid werden. Strong vind ik een van de beste nummers van deze CD en het is opgedragen aan Paul Jenkins. Oh Lord Why Lord? is opgedragen aan Steve Biko.
Love Used to Be a Friend of Mine en het titelstuk behoren ook tot mijn favorieten.
Jim Capaldi heeft/had een goed in het gehoor liggende zangstem.
Gaaf dat Eric Clapton, George Harrison, Steve Winwood en Mick Ralphs op dit album ook meedoen. Ralphs zat eerst in Mott the Hoople, daarna Bad Company en vervolgens The Mick Ralphs Blues Band.
Op de CD-hoes worden o.a. Chris Blackwell en Freddy Haayen bedankt.
Ik kom deze Capaldi CD op Internet nu alleen wat duurder tegen op het Island-label. De geluidskwaliteit zal vast en zeker verbeterd zijn, maar ik vind mijn CNR-uitgave pico bello.

Deze van Jim Capaldi heb ik nog op Muziekcassette en erg veel gedraaid in de eerste jaren. En soms zoek ik deze album nog eens op via YT en kan de meeste nummers nog goed meezingen en ik vind eigenlijk alle nummers wel mooi. Word wel eens tijd om deze jeugdliefde een keer op cd te hebben. Vind de nummers goed gezongen en de sound er goed erbij passen. Ben jaren later wel de Alternative kant op gegaan, maar hier hoef je je echt niet voor te schamen. En ik ga me de laatste dagen steeds meer verdiepen in de jaren 70. Je word ouder papa hhaah.

Top album ook met maatje Steve Winwood in de gelederen.

Ook leuk,Capaldi heeft ooit een album (laatste ook helaas) van de Nederlandse band Solution,Runaway, geproduceerd ,waarop hij ook een nummer heeft ingezonden, Evil Love meen ik.
Groningse soulpoprock...
Jan

De binnenhoes van de LP zegt eigenlijk alles over dit album. Ex-Traffic-drummer Capaldi kreeg hulp van zijn muzikale maatjes en generatiegenoten Steve Winwood, George Harrison, Mick Ralphs (Badco) en Eric Clapton (de fraaie solo op Oh Lord, why Lord). Dat schept hoge verwachtingen, maar ik lees ook dat er iemand is ingehuurd voor 'synthesizer and drum programming' en nog een andere technicus voor 'additional drum programming'. Delen van de plaat blijken te zijn opgenomen in maar liefst negen (!, echt waar, tel maar mee) verschillende studio's, all over the world.

Dat totaalplaatje schept een beeld van wat je mag verwachten en wat er ook uitkomt: een classic rockplaat met enerzijds gedegen instrumentatie (keyboards, orgel, slag- en sologitaar) en anderzijds een nogal klinische sound, iets wat eind jaren tachtig overigens verre van ongewoon was, ook op classic rockplaten. Gek eigenlijk dat een solo-album van een drummer zoveel 'drum programming' kent.

Dat geeft dit album toch iets tijdgebondens en ik zit dan ook met een dubbel gevoel te luisteren. Enerzijds zijn de composities voor het merendeel goed tot bovengemiddeld goed (met name het hitje Something so strong, het aan Steve Biko opgedragen Oh Lord why Lord en Love used to be a friend of mine), anderzijds is het allemaal een beetje doodgeslagen door de productie en instrumentatie. Was dit in de jaren zeventig opgenomen, dan het het ongetwijfeld een stuk levendiger geklonken. Toch een goed album, met bovendien een verdiende hitsingle.

Ik twijfel tussen 3 en 3,5 sterren en laat de balans naar boven uitslaan, omdat je hoort dat er toch wel de nodige moeite gestoken is in de composities, die geklukkig steeds nét niet te lang duren. En instrumentaal (nou ja, qua gitaar en toetsen dan) is dit album wel redelijk 'af'. Bovendien blijkt Capaldi een verrassend goede zanger, maar eigenlijk wisten we dat al langer (zie ook de hierboven aangehaalde link met Solution). Wel heeft hij slechts twee co-writes op dit album staan.

Gek ook dat deze plaat internationaal werd uitgebracht op Island Records, maar alleen in Nederland verscheen op het mij verder nagenoeg onbekende Jaws-label. Dat blijkt een maar kort bestaand onderdeel te zijn geweest van CNR; Golden Earring bracht op dit label in hetzelfde jaar et album Keeper of the flame uit.