Mal Waldron Trio - Mal Waldron Trio (1966)
mijn stem
geen stemmen
2
Soledad
geplaatst: 14 november 2020, 14:51 uur
Met: Mal Waldron (piano), Giovanni Tommaso (bas), Pepito Pignatelli (drums)
1966 lijkt het jaar te zijn van de definitieve comeback van Mal na zijn beruchte mentale inzinking. Voor zijn tweede opname dat jaar in Italië, werkt Mal samen met twee Italiaanse muzikanten: bassist Giovanni Tommaso en drummer Pepito Pignatelli. De laatste lijkt tamelijk onbekend te zijn en kwam na deze opname niet vaak meer in een studio. Tommaso is bekender en speelde met Barney Kessel, Lee Konitz, Joe Albany en meer Amerikanen die door de jaren heen Italië bezochten. Hij was vooral actief binnen de Italiaanse jazzscene zelf.
Over de muziek dan. Mal lijkt een stap terug te doen ten opzichte van zijn 'All Alone'-record voor GTA eerder dat jaar. Hij klinkt meer als de Mal van vóór 1963 en zijn spel lijkt wat onder invloed van Powell te staan. De muziek is vrij braaf en tam maar wel aangenaam. Hij probeert duidelijk zichzelf in deze jaren terug te vinden. Misschien hielden de andere musici hem een beetje tegen, maar dat durf ik niet te zeggen.
Over het algemeen is het spel leuk en het is ook heerlijk om naar te luisteren. Mal's repetitieve solo klinkt alsof hij zich op zijn gemak voelt bij wat hij doet. De sfeer van zijn meer donkere composities klinkt al op nummers als Rosa en voor Bob. Andere zoals de starter Steady Bread of Maroc zitten zwaar in de jazztraditie, maar hebben wel dat Mal-gevoel en ademen al een beetje die specifieke sfeer. Het repititieve in zijn composities was een van de dingen die overbleven na die mentale inzinking. Het basspel van Tomasso is goed en het drumspel van Pignatelli is ok (maar niet erg schokkend).
Over de plaat zelf: het werd in 1966 uitgegeven door het Italiaanse Karim-label dat datzelfde jaar werd opgeheven. De originele LP lijkt zeer zeldzaam te zijn. Volgens de statistieken van Discogs zijn er 10 mensen die zichzelf gelukkig mogen prijzen met die uitgave en het enige verkochte exemplaar ging voor een schamele 200 euro over de toonbank. Ik heb zelf de seriE.WOC-uitgave uit 2014. seriE.WOC is een legitiem heruitgave label uit Italië en ze hebben het behoorlijk goed gedaan. Ze produceerden een exacte replica van het origineel, inclusief de vreemde hoes in een soort gatefold-stijl. De geluidskwaliteit is wat je zou verwachten van een jazzplaat die in die tijd in Italië werd opgenomen door een klein label. Het is niet geweldig, maar zeker ook niet slecht.
Niet de meest opwindende plaat van Mal, maar essentieel als je zijn vroege ontwikkeling wilt horen na zijn inzinking een voorproefje wilt horen van wat hij zou worden in de late jaren 60 en vroege jaren 70.
1966 lijkt het jaar te zijn van de definitieve comeback van Mal na zijn beruchte mentale inzinking. Voor zijn tweede opname dat jaar in Italië, werkt Mal samen met twee Italiaanse muzikanten: bassist Giovanni Tommaso en drummer Pepito Pignatelli. De laatste lijkt tamelijk onbekend te zijn en kwam na deze opname niet vaak meer in een studio. Tommaso is bekender en speelde met Barney Kessel, Lee Konitz, Joe Albany en meer Amerikanen die door de jaren heen Italië bezochten. Hij was vooral actief binnen de Italiaanse jazzscene zelf.
Over de muziek dan. Mal lijkt een stap terug te doen ten opzichte van zijn 'All Alone'-record voor GTA eerder dat jaar. Hij klinkt meer als de Mal van vóór 1963 en zijn spel lijkt wat onder invloed van Powell te staan. De muziek is vrij braaf en tam maar wel aangenaam. Hij probeert duidelijk zichzelf in deze jaren terug te vinden. Misschien hielden de andere musici hem een beetje tegen, maar dat durf ik niet te zeggen.
Over het algemeen is het spel leuk en het is ook heerlijk om naar te luisteren. Mal's repetitieve solo klinkt alsof hij zich op zijn gemak voelt bij wat hij doet. De sfeer van zijn meer donkere composities klinkt al op nummers als Rosa en voor Bob. Andere zoals de starter Steady Bread of Maroc zitten zwaar in de jazztraditie, maar hebben wel dat Mal-gevoel en ademen al een beetje die specifieke sfeer. Het repititieve in zijn composities was een van de dingen die overbleven na die mentale inzinking. Het basspel van Tomasso is goed en het drumspel van Pignatelli is ok (maar niet erg schokkend).
Over de plaat zelf: het werd in 1966 uitgegeven door het Italiaanse Karim-label dat datzelfde jaar werd opgeheven. De originele LP lijkt zeer zeldzaam te zijn. Volgens de statistieken van Discogs zijn er 10 mensen die zichzelf gelukkig mogen prijzen met die uitgave en het enige verkochte exemplaar ging voor een schamele 200 euro over de toonbank. Ik heb zelf de seriE.WOC-uitgave uit 2014. seriE.WOC is een legitiem heruitgave label uit Italië en ze hebben het behoorlijk goed gedaan. Ze produceerden een exacte replica van het origineel, inclusief de vreemde hoes in een soort gatefold-stijl. De geluidskwaliteit is wat je zou verwachten van een jazzplaat die in die tijd in Italië werd opgenomen door een klein label. Het is niet geweldig, maar zeker ook niet slecht.
Niet de meest opwindende plaat van Mal, maar essentieel als je zijn vroege ontwikkeling wilt horen na zijn inzinking een voorproefje wilt horen van wat hij zou worden in de late jaren 60 en vroege jaren 70.
* denotes required fields.
* denotes required fields.