The Bad Plus - Prog (2007)

meer van het lekkere zelfde. Vooral Giant grijpt aardig naar de strot

Niet complex, zegt unaej? 'Physical Cities' of 'Mint' liegen er toch niet om, als je het mij vraagt...

Jazzalbum van de week. Ik vind het niet iets om vaak te horen, dit. Want met name de piano gaat me bij herhaalde beluistering wat tegenstaan. Nogal wat éénvinger arrangementen in de hoofdmelodie en als er geïmproviseerd wordt is het al snel ´barokkig´. Wel zeker goede stukken. Het slotnummer bijvoorbeeld duurt me eigenlijk veel te kort. Verder vind ik de titel wel goed gegrepen ´prog´ verwijst naar de popmuziek, de stijl waarin gespeeld wordt. De repertoirekeus 1 en 3 zijn fraaie - en gelukkig niet al te voor de hand liggende - keuzen. ´This Guy's in Love with You´ is volgens mij een traditional en voor de rest hoorde ik nog wel wat flarden bekendheid maar niet genoeg om thuis te brengen.

En tweetal nummers hoorde ik trouwens nog helemaal niet, want die pasten niet op mijn mp3. Daaronder het door we tigers aangehaalde ´Giant´ en ik las al dat ik daar mogelijk iets gemist heb. Wordt wellicht dus vervolgd.

Erg leuke stijl, doet mij lekker fris aan. Mooie opbouw in dat eerste nummer, vooral die bass is aanstekelijk. Giant en Physical Cities zijn erg mooi, leuke Bowie-cover en dat laatste nummer duurt (zoals SQ al zegt) veel te kort.

Gewoon raggen op je instrument, niet teveel nadenken, maar vooral lekker spelen.

Best aardig, niet echt sexy (als in supermarktmuziek) en natuurlijk voor een groot en en vooral gelukkig publiek gemaakt. Schijnbaar accepteren die alleen nog jazz als er rockritmes en vooral geen blazers in te bekennnen zijn.

Veel hedendaagse jazz is me te beschaafd, te makkelijk en te blank...Ik kom er achter dat ik toch meer "old school, hard core" jazz liefhebber ben.

De zogenaamde rockritmes vind ik wel een van de aangename kanten aan dit album.
Daarentegen mis ik juist de blazers, na verloop van tijd gaat het geheel me wat eenvormig in de oren klinken door de muzikale bezetting zoals die hier is.
Om helemaal af te luisteren is deze plaat me daardoor te lang.
Ik vrees dat ik uitkom op een krappe 3*.

aardig album, maar hun 'These are the Vistas' is echt vele malen beter naar mijn idee.

Lekker tussendoortje.
Deze mannen hebben een zeer goede samenwerking, ze hebben heerlijke uitschieters die mij soms zeer sterk doen denken aan het Bill Evans trio (met Scott LaFaro en Paul Motian), wat mij vooral dit gevoel geeft is de intimiteit die deze nummers uitstralen.

Dit vat de plaat eigenlijk prima samen, Echt interssant kan ik het niet noemen. Het is meer een beetje van het zelfde.
Nu ik zo zit te typen en de plaat net heb af beluisterd, kom ik tot de conclusie: dit is meer een "gewoon tussendoortje"

3*

Ik ga hier mee met pretfrit. Gepolijst, steriel, tam, gebruiksvriendelijk en weinig avontuurlijk zijn termen die in me opkomen bij beluistering. Ik mis hier toch de nodige passie. Het klinkt me te veel als een kunstje wat de heren uitvoeren. Bovendien vind ik de composities (zes in getal, want we vinden hier 4 rock/pop-covers) nou niet om over naar huis te schrijven. Niet mijn ding dit.

Ok, toch bedankt om te luisteren allemaal...

Ik ben een nakomertje, vandaag beluisterd en ik heb er enorm van genoten. Hard-rock-jazz of zoiets?

Physical cities lijkt wel een timmerklus, zo gaat de bassist tekeer. De drummer ondersteunt hem met roffeltjes (hamertje tik) . Wat zullen de heren een lol hebben gehad toen ze dit nummer in elkaar flansten. Everybody wants to rule the World is van Tears for fears; Live on Mars van Bowie, Tom Sawyer van Rush en This guy’s in love with you van Burt Bacharach. De overige nummers zijn gecomponeerd door het trio zelf. ‘ Niet interessant’ schrijven sommigen. Voor mij niet belangrijk, geniet van de muziek en daar gaat het tenslotte om.