STAKE - Critical Method (2019)

Ik word van Doped Up Salvations en Catatonic Dreams niet heel erg enthousiast. Kosmokoma (de laatste Steak Number Eight-plaat) was een echte groeiplaat en ik was ontzettend benieuwd hoe de sound zich ging ontwikkelen. STAKE betekent duidelijk echt een nieuw begin, dit voelt voor mij qua geluid ook een aantal stappen terug. Weinig post-metal en prog, heel erg jaren '90 grunge, vooral Doped Up Salvations doet me ''Nirvana meets Gojira'' aan. Grote kans dat ik de show van Stake op Breda Barst (15 september) ga bezoeken, want als Steak Number Eight heb ik ze vier keer gezien en dat was iedere keer fantastisch. Misschien valt het uitgebrachte materiaal dan ook al wat beter.

The Absolute Center bevalt me al wat beter en doet me behoorlijk denken aan The Hutch.

Oh deze heb ik even snel op mijn te luisteren lijstje gezet!

Heerlijke brute alternatieve grungy metal met progneigingen. Vooral 'Catatonic Dreams' laat echt alles horen wat ze hier in huis hebben. Dit kan ik een stuk beter hebben dan Steak Number Eight. Dat laatste nummer is ook echt fantastisch met dat einde.

Ik moet zeggen dat ik steeds positiever word over deze plaat. STAKE is duidelijk een stuk meer ''to the point'' dan op zijn vorige werk onder de Steak Number Eight-naam. De jaren '90-invloeden zijn nog wat duidelijker dan eerder, een track als Careless is een heerlijke lompe nu-metalstamper die ten tijde van Roots (Sepultura) ook uitgebracht had kunnen worden. Ook komen de grungeinvloeden van een band als Nirvana bij een track als Doped-Up Salvations goed uit de verf. De melancholische post-metalgeluiden van Steak zijn nog steeds te vinden op deze plaat, maar STAKE besteedt daar een stuk minder tijd aan.

Dat een eervolle vermelding bij Humo’s Rock Rally leid tot eeuwige roem is in het verleden al met regelmaat bewezen. Sterker nog, het Belgische rockklimaat is opgebouwd rond deze baanbrekende wedstrijd. Dat hierbij geen onderscheid in stijl en genre wordt gemaakt is waarschijnlijk wel het belangrijkste element hiervan. Doordat de jury bestaat uit popjournalisten, radiomakers en andere pluggers, heeft het winnen hiervan een mooie opstart naar een platencontract tot gevolg. Steak Number Eight weet in 2008 deze trofee binnen te halen.

Met een oorverdovend geluid weten deze uit Wevelgem afkomstige geweldenaren op jeugdige leeftijd in dat jaar te debuteren met When The Candle Dies Out. De emoschreeuw van Brent Vanneste bezit dan al zoveel kracht, maar blijft nog wat achter is de mix van de vernietigende sound die hij met zijn drie compagnons neerzet. Wat een verdriet en ellende wordt er over je heen gestort, ongelofelijk dat er al zoveel zielenpijn heerst in deze jonge gasten. Met een gemiddelde leeftijd van zestien jaar klinken ze stukken volwassener dan de gemiddelde oudere Nu-metal jankers uit de Verenigde Staten. Er is dan al gekozen voor een uitgerekte opbouw van de tracks waarin heftige postrock invloeden prima samen weten te gaan met dromerige postpunk.

Een groei die zich met gemak voortzet in All Is Chaos, waar een steeds betere zingende Brent Vanneste er nog meer zijn uitlaadklep van maakt. Het is een tikkeltje minder zwaar en melodieuzer. Zonder zich te binden aan de commerciële aandacht bewandelen ze hun eigen weg. Na het meer psychedelische Kosmokoma is de band op, afgebrand door de intensiteit en energie welke het alles gevende opnameproces opeist. De vermoeidheid die het vele toeren met zich meebrengt. In 2018 wordt er na een productieve stilte van vijf jaar een punt achter gezet, alles gegeven, het is klaar.

Toch blijkt dit alleen voor de bandsnaam te gelden. Vanwege een trieste gebeurtenis in familiare sfeer bij de zanger ligt de naam daar te gevoelig. Brent koppelde Steak Number Eight om persoonlijke redenen aan zijn overleden broer, en besluit om dit los van elkaar te zien. Een verstandige en doordachte keuze om door te starten met STAKE, een verfrissende nieuwe naam, met lichte koerswijzigingen in het geluid.

Zompig gitaargeweld luid de gekwelde voordracht van Brent in. Volledig gebroken gooit hij al zijn hartzeer van zich af, om vervolgens een aangename zangstem in te zetten. Na het explosieve melodieuze titelnummer Critical Method met solerende gitaren worden halverwege de snaren een standje lager opgeschroefd tot meer gangbare waarde. Het logge stoere geluid krijgt een flinke gecoördineerde injectie in de goed georganiseerde ruige zangpartijen.

De snelle punkriffs en Zuid Amerikaanse percussie in Careless laten een veelzijdigheid horen waardoor blijkt dat STAKE nog steeds groeiende is en ruimte maakt voor nieuwe invloeden. Ze staan zelfs open voor een meer ballad gerichte benadering in Human Throne. Natuurlijk wordt halverwege het volume flink opgevoerd, ze zijn uiteraard niet veranderd in een lieve rockband.

De toegankelijkheid komt het beste naar voren in de verstaanbare donkere gothic doommetal van Devolution. Het herfstnummer bij uitstek van deze geslaagde plaat. Verder wagen ze zich steeds meer op het jaren negentig pad. Tussen de industriële noise sijpelt de op grunge en andere gitaarrock door. Tijdens de rustige passages komen zelfs de door de band voorheen veelal vermeden symfonische elementen toekijken. Geen extreme veranderingen dus, maar wel meer lucht en variatie. Het constante hoge niveau van de eerdere albums krijgt een gelijkwaardig indrukwekkend vervolg.

STAKE - Critical Method | Metal | Written in Music - writteninmusic.com

Het muzikale equivalent van een rechtse hoek tegen je bakkes. Stake heeft zichzelf heruitgevonden met deze reïncarnatie van Steak Number Eight, niet veel anders en toch puntiger en snediger.