Man of No Ego - Web of Life (2015)

Het is sinds een tijd dat ik weer iets bij een album schrijf, maar dit album motiveerde me om weer eens in mijn toetsenbord te klimmen. Alles om dit album bij anderen bekend te maken, want dit verdient het om te worden beluisterd. Veel woorden zal ik hier niet aan wagen, want dit dient ervaren te worden.

Normaal gezien ben ik niet zo'n fan van elektronische muziek, omdat ik het meestal te zielloos en/of pretentieus vind. Hoewel ik in een festival/uitgaan setting wel kon genieten van wat fijne techno of psytrance, meestal wel dan met wat bewustzijnsverruimende middelen.

Enfin, terug naar dit album welke ik onlangs vond op YouTube tijdens mijn verkenning naar nieuwe muzikale gronden, nu rockmuziek behoorlijk diep begraven is en ik in jazz niet veel verder kom. Dit album is nog vrij onbekend in de bredere muziekwereld en hij stond zelfs nog niet hier op MM. Al heeft dit album op Youtube wel al 2 miljoen views en ook op Spotify doet het album het niet onaardig. Dit doet me vermoeden dat dit album vrij populair is in bepaalde Goa/psy kringen.

Dit album vormt een uitzondering op mijn eerder genoemde kritiek op elektronische muziek, want wat hier door je speakers wordt geweven is een prachtig tapijt aan melodische en ritmische ambiance. Nooit uit balans en nooit eentonig. Vol detail en strak geproduceerd. Het raakt je op vele plekken zonder precies te weten waar. Aangevuld met de wijze woorden van Alan Watts, welke zijn stem vloeiend in het geheel druipt. Het beklijft van begin tot eind en zodra de laatste tonen zijn opgelost in de ruimte bekruipt je direct de drang om het opnieuw te beluisteren.

Dit is tijdloze muziek, maar lijkt rechtstreeks uit de toekomst te komen. Als het bewustzijn van de mensheid zich vergroot kon dit nog weleens heel groot worden.

Ik blaas nog één keer op de loftrompet. Langzaam dringt het besef door dat dit de mooiste muziek is die ik ooit heb gehoord. Dit is opzich wonderbaarlijk, want ik ben normaal gezien geen fan van elektronische muziek. Wat 1 of meerdere personen in een studio of op het podium aan samenspel via analoge instrumenten vertonen heeft me altijd beroerd. Ten eerste het talent, de tijd en de energie om een muziekinstrument te leren spelen om vervolgens te beheersen, daarnaast dit samen met anderen in een band samen te laten smelten in liederen waarbij de verschillende instrumenten, persoonlijkheden en ervaringen een geluid teweegbrengen die haast alle mensen op deze planeet wel weet te raken. Dit is haast iets magisch.

Hier steekt elektronische muziek mijns inziens toch schril bij af. Op de computer sampletjes aan elkaar knopen kan elke knul van 14 met een computer en vraagt mijns inziens niet behoorlijk veel talent. Veelal is dit ook hoorbaar in de muziek die voor mij vaak gekunsteld overkomt en een bepaalde gevoeligheid mist die je wel in analoge instrumentatie over kunt brengen. Deze directe verbinding tussen mens, analoog instrument en geluid zorgt ervoor dat dit gevoel overgedragen kan worden naar de luisteraar. Verschillende instrumentatie, mooie songteksten en bijbehorende zang zorgen ervoor dat dit voor de luisteraar en bespeler zeer diep kan gaan. Dat is voor mij de schoonheid in veel muziek.

Wat deze man echter klaargespeeld heeft zet echter mijn behoorlijk gevestigde muzikale kader op zijn kop. Hij weet met deze muziek door te dringen naar wat in het boeddhisme ook wel het 'vormloze' wordt genoemd. Naast het boeddhisme wordt deze term in meerdere stromingen gebruikt die zich bezighouden met bewustzijnsvergroting. Het vormloze is dat wat je waarneemt zonder dat je ego probeert 'dingen' te onderscheiden, definiëren, of beoordelen. In die zin is zijn artiestennaam een leuke speling, aangezien een man without ego niet bestaat. Het ego is onderdeel van de mens. Echter, het verblijven in het vormloze en dit te trainen is vaak het doel bij eerder genoemde stromingen.

Deze muziek raakt direct tot de kern van het bestaan; de waarneming. Zonder tussenkomst van enig kader of overgebrachte emotie; een directe verbinding van bewustzijn naar bewustzijn. Het culmineert muziek tot de essentie. De woorden van Alan Watts zijn een gids. Het album dient zodoende als een instrument op een reis door je geest en het bestaan, als onderdeel van de weg naar innerlijke rust. Als je op zoek gaat naar vorm zal je hierin stranden.

Voor de mensen die geïnteresseerd zijn in het boeddhisme en waar Alan Watts het over heeft op het album (hij was, onder andere, zen-boeddhist). www.foundationsofhumanlife.info

Wat een hyperbolen zeg! Soms cheesy en standaard electronische muziek, maar heeft zijn momenten.

3.5 sterren.

Zwijmelkont ben je Peter.

Laatste jaren experimenteren steeds wat meer ambient/electronic artiesten met het opnemen in een afwijkende toonhoogte, in dit geval lagere toonhoogte A = 432 Hz i.p.v. de conventionele 440 Hz. Man of No Ego lijkt daarin een van de trendsetters geweest.