Starcrawler - Devour You (2019)

Was niet echt overtuigd door hun gehypet debuut, de Garage Rock op deze bevalt beter.

Hollywood Ending is fijn en op de afsluiter Call Me a Baby met kwetterende koters laten ze een andere muzikale kant zien.

Deze gisteren binnen gekregen, zal hem aankomende week luisteren.

De Japanse versie komt met als bonus een cover Pet Cemetery origineel van Ramones.

Klinkt best wel melodisch voor een Garage Rock album, vandaar de link naar Glam (Rock).

Heerlijk album dat hier en daar doet denken aan de eerste albums van Alice Cooper.

Geproduceerd door Nick Launay die al eens werkte voor bands als PIL, Nick Cave, Killing Joke, Blood Red Shoes, Yeah Yeah Yeahs, Band of Skulls, Gang of Four.

Door de graatmagere, ongezond, ogende zangeres als boegbeeld wordt er al gemakkelijk gelinkt aan alles wat God verboden heeft. Met ouders die een verleden hebben als popfotograaf en rockdrummer, groeit ze op in de gevaarlijke rock & roll scene van California. Moeder Autumn De Wilde zorgt voor het prachtige artwerk, thematisch sterk gericht op de vrouwelijkheid. Het blijft lastig te oordelen of we bij Arrow De Wilde te maken hebben met een hysterische jongedame die zich helemaal bloot geeft op het podium, of een wispelturige gevormde gimmick die zich heeft laten inspireren door de Riot Grrl beweging, welke gelijk met de gitaarrock opkwam. Hoe triest is het dat vrouwenbands zich juist distantiëren van hun mannelijke collega’s. Deze feministische houding staat haaks tegenover hoe ze zich willen presenteren. Gelijkgestelden in het wereldje, dus laat ik deze benaming voor wat het is, en spreek ik gewoon verder over gitaarrock.

Maar goed, deze jonge band houdt zich nu al twee albums wankel staande en met Devour You wil de uit Los Angeles afkomstige Starcrawler zich opnieuw in de schijnwerpers plaatsen. Op zich valt er weinig af te rekenen aan de bandsound, want die heeft zich wel degelijk ontwikkeld ten opzichte van het debuut. Dat hier niet meer het gevoel heerst dat Austin Smith op meelzakken aan het meppen is kan natuurlijk ook het werk zijn van Nick Launay. Een geluk bij een ongeluk, nu Ryan Adams zich overduidelijk een tijdje uit de business heeft terug getrokken, en niet meer achter de knoppen plaats neemt. Al zou een song als Born Asleep zo van zijn hand kunnen zijn geweest. Waarschijnlijk waren de basisideeën gericht op een bredere Americana oriëntatie, een mooi gegeven waar Launay zich heerlijk kan uitleven. Spreekwoordelijk werd het stokje over gegeven bij Hollywood Ending, waarmee beide heren nog gezamenlijk mee aan de slag gingen.

Zijn ruige productie van was eerder al terug te horen op het Nick Cave project Grinderman, de Zweedse oerpunkers van Refused, en recentelijk dit jaar nog bij het comeback album Scatter the Rats van L7. Gelukkig laat hij wel een ander geluid horen op Devour You, en loopt Starcrawler minder het risico om aan die powerdames gelinkt te worden. Nu kiest hij er niet voor om te werken met pauzes en rust, maar laat hij het continu maar doordraven. Deze aanpak leent zich het beste voor de jeugdige energieke muzikanten, en past ook treffend bij de live presentatie.

Na het stoere tegen de cyberpunk aanleunende Lizzy gaat het helemaal los met een mengeling aan stijlen. Ouderwetse countryrock weerklinkt in het hoogtepunt No More Pennies, met een overtuigende Arrow De Wilde. Net zo seventies gericht wandelen ze met de glamrock invloeden door de overige tracks heen. Lichte retro disco accenten geven het allemaal net dat extra aan glans. Het is niet noodzakelijk om deze jonge honden af te remmen, maar het aanleren van nieuwe kunstjes is wel een pre. Nu is het te hopen dat een Courtney Love niet haar nagels scherpt om een catfight aan te gaan, omdat de gelijkenissen met Hole er wel heel erg dik bovenop liggen.

Starcrawler - Devour You | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com