The Flaming Lips - Zaireeka (1997)

Deze jongen zou echt héél tevreden zijn mochten er mensen blijken te bestaan die dit effectief gehoor hebben én overleefd.

De berichten die me bereikten over de mensen die dit aanhoorden waren nogal onrustwekkend: ze zouden nu in de bossen leven, overleven op visvangst en bijten naar niet-Zaireeka ingewijden die maar in hun buurt komen

Daarom: maak jullie kenbaar

Waarschijnlijk weinig internet-aansluitingen in het bos dus ik hoop dat je geduld hebt

Tja, 't is natuurlijk prachtig bedacht dat hele Zaireeka gebeuren maar omdat niemand 4 cd-spelers en daarbij acht boxen in z'n kamertje heeft staan is 't tegelijkertijd compleet nutteloos.

Ze moeten maar eens een 5.1 Dobly Digital mix maken net zoals ze met Yoshimi hebben gedaan (mogen ze overigens ook bij The Soft Bulletin doen)

Het concept achter Zaireeka is natuurlijk leuk bedacht, maar wel op voorhand een commerciele mislukking. The flaming lips moeten wel heel veel krediet hebben bij Warner brothers om dit voor elkaar te hebben gekregen. Maar goed, dat werd later flink beloond.

Geen lichte kost, ik heb deze eigenlijk nog maar een keer compleet beluisterd, met mijn stoffige festivalradio als 4de cd-speler. En een aantal keer in 3/4de opstelling, maar dan wel galmend door de verschillende kamers, kortom, lastige plaat, met wisselend resultaat. Vooral omdat je regelmatig het idee hebt dat het net niet allemaal lekker syncroon loopt. Elke track moet je weer opnieuw instellen. Binnenkort met de voorjaarsschoonmaak maar weer eens 4/4 uitproberen.

Rodenrijck - mijn persoonlijke held voor vandaag

Ik ken deze plaat niet, noch de Flaming Lips, maarreh..

WAUW,

joe gott somezin goin on,doed ! :O

(ik weet eigenlijk niet zeker of ik dit allemaal snap )

Kleine uitleg dan maar?
Zaireeka bestaat uit 4 cd's die je tegelijkertijd af moet spelen (je hebt dus 4 cdspelers en 8 luidsprekers nodig). Vandaar dat je in de tracklijst ook 4x dezelfde nummers terug ziet komen.

Ik heb overigens ooit een home-made stereo mix van Zaireeka gedownload, klonk best aardig moet ik zeggen

Hahaha, je menig heldendicht is mij al ten deel gevallen

Leuk grapje uit de nieuwsbrief van the flaming lips:

"Flaming Lips ringtones are now available at Flaminglips.Ringtown.com. You can choose from 'Jelly' to 'Yoshimi', from polyphonic to music tone. Sadly, Zaireeka isn't represented, but honestly, when's the last time your four cellphones were ringing simultaneously?"

Zit hem nu te luisteren in de vorm van zo'n home-made stereo-mix. Het is een kwestie van de cd's in wav-formaat naar je pc rippen en die in een wav-editor met meer sporen goed synchroniseren (het word je makkelijk gemaakt want elke track word afgeteld en dat moet precies achter elke passen: cd 1, 2, 3 and 4).

Dit is vreemde muziek die overigens zijn oorsprong kent in een serie 'live-events' die band had georganiseerd. Eerst waren er carpark-experimenten waarbij er een hele lading tapes werden uitgedeeld die door mensen in hun auto moesten worden afgespeeld op commando van Wayne Coyne. Later werd op een wat kleinere schaal uitgevoerd in de vorm van boombox-concerten. Dit alles kreeg dus uiteindelijk zijn uitwerking in deze Zaireeka box.

Overigens, dit hele verhaal valt uitstekend te zien in de schitterende documentaire (ook op DVD) The Fearless Freaks die de band van het vroege begin tot aan ergens tussen Soft Bulletin en Yoshimi in volgt.

Heb hem uit drie stereo's gehoord en dat klonk al aardig compleet.

Er bestaat een vinyl versie met een mixdown-versie, dus alle 4 de cd's in één mix. Wel zo handig, maar toch niet zo spectaculair als met 4 cd-spelers.

Ik heb destijds bij een cd-winkel die ermee stopte de 4 balie-cd-spelers gekocht. Alle vier van hetzelfde type én met 1 afstandbediening synchroon te bedienen. Heb er toen wel 2 speakers mee opgeblazen aangezien - waarschijnlijk - de nogal hevige bassen in met name March Of The Rotten Vegetables verdubbeld uit de versterker knalden (immers via een mengpaneel door 1 versterker gejaagd).

Enfin, wilt u dit album in volle glorie beluisteren, dan doet u er goed aan om zich goed voor te bereiden. Niet alleen technisch, overigens, maar ook mentaal, want er gebeuren nogal wat weirde zaken met geluidsgolven en dergelijken. Daarom ook niet geschikt voor epileptici.

Er circuleert een DVD versie in 5.1 mix gemaakt door fans ondersteund door hele weirde beelden. Klinkt wel erg gaaf.

En, als je een programma als bijv. Audacity hebt of Cool Edit Pro kun je overigens ook zelf een stereo mixdown maken van de vier cd's naar 1 cd toe want aan het begin van ieder nummer hoor je. "This is Track X from CD 1" en bij dezelfde track op CD 2 hoor je "CD 2" enz. Op die manier kun je de boel perfect uitlijnen. Ga nog een stapje verder en knip na bewerking dat aftellen ook nog eens weg en je bent klaar en hebt de hele track in-sync.

Interessant, al heb ik geen 5.1-faciliteiten

Zaireeka is een flauwe grap van de Flaming Lips die, zodra iedereen is uitgelachen, natuurlijk compleet nutteloos wordt. Want laten we eerlijk zijn: wie gaat er nu daadwerkelijk deze 4 cd's simultaan draaien (een handjevol dichtgetikte fans daargelaten)?! Echt ongelooflijk dat Warner dit heeft uitgebracht voor Coyne en co.

Gelukkig zijn er inderdaad fans die deze bizarre gril van de band hebben omgetoverd tot een gebruiksklaar product. Misschien eens een keer naar op zoek gaan, wellicht is er op muzikaal vlak wat meer om over te juichen.

Fantastisch dit! Een vriend van me had de 4CD-versie gevonden in Amerika maar beschikte zelf niet over genoeg CD-spelers, dus vandaag in mijn kamer een computer, 2 dvd-spelers en een discman aangesloten op een overdaad aan speakers overal om ons heen, en genieten maar! Ten eerste uiteraard de lol om die verschillende apparaten unisono op 'track 1' te krijgen (wat nooit perfect lukte overigens, maar dat was niet erg), maar het echte genieten was ook de muziek zelf, want ook dat zit enorm in elkaar. Van de killer-baslijn van het eerste nummer tot het vrolijke koor van het laatste nummer, één lang muzikaal hoogtepunt! En dan de verhalen achter de nummers... Riding to Work in the Year 2025 gaat over een man die zich indenkt dat hij de belangrijkste geheim-agent is van de wereld, en zich dan voorstelt dat ie ten onder gaat aan de druk die op hem staat en zich dan verwondert over het feit dat ie insanity kan voorstellen... prachtig!
Of neem dan Thirty-Five Thousand Feet of Despair:
"A short drama about a pilot who's losing his mind little by little. He fears for the safety of his family when he's at home, and fears for the safety of his passengers when he's flying. Finally he fears he can no longer control himself and during a transatlantic flight he leaves the cock-pit and goes to the bathroom and hangs himself... The story is told from the perspective of a news guy reporting from the airport as the plane comes in to land, this is on CD No.1. On CD No.2 is the pilot's "still sane" side as he walks down the aisle on the way to the bathroom. CD No.3 is the sound of the airport expecting a sad, heavy, nighttime arrival. CD No.4 is the "not sane" side of the pilot, sort of unconnected and eerie, the vocals were run through a series of effects that, at times, sounds like someone is laughing."
Het verhaal wordt werkelijk verteld vanaf 4 verschillende standpunten (inderdaad elk op hun eigen CD) die samen een fantastisch freaky geheel maken.
Zo zit er achter elk nummer een fantastisch of speels idee!

Maar dan dat effect van de 4 cd's (ik zag het nergens staan, maar er zit hier daadwerkelijk een idee achter de ervaring) : de frontman deed al langer experimenten (the parking lot experiments) met tapes die hij verspreidde op parkeerplaatsen tot soms wel 60 auto's die allemaal een stukje eigen muziek bevatten, en die tegelijkertijd gestart werden. Dit zorgde ervoor dat de muziek gemaakt werd door 60 'muzikanten', nml de tape-deks, die een muziekstuk maakten. In feite werd de luisteraar dus deel van het muziekstuk aangezien hij hem aan moest zetten.
Deze 4-cd is een nog gaver project aangezien cd-spelers niet synchroon kunnen lopen, soms zal een cd vóór gaan lopen, soms juist achter, soms wisselend, etc. Zelfs als je het voor mekaar krijgt ze 2 keer perfect gesynchroniseerd te starten zul je 3 minuten later alsnog naar een ander muziekstuk aan't luisteren zijn.
De kans bestaat dat echo's al komen voordat het originele geluid er is, dat crescendo's te vroeg hun climax vinden of juist andersom... Heel erg maf! Maar wel o-zo-leuk! Het was namelijk niet zo dat het één grote vervelende zooi werd van geluiden, de 2 keren dat we hem hebben geluisterd klonken allebei totaal onbekend en niet bepaald hetzelfde, maar allebei waren ze wel extreem goed!
Allebei de luisterbeurten gaven je ook daadwerkelijk het idee dat je deel was van de ervaring, bijna alsof je bij een concert stond, dat in dezelfde mate altijd uniek is, al doen ze dezelfde setlist, het is altijd nét even anders!

Track 6 staan frequenties op waarmee inderdaad speakers op te blazen zijn (extreem hoog en extreem laag), ik had zelf het idee alsof de matrix bestond en iemand uit een andere wereld probeerde m'n hoofd op te pakken en me uit dit bestaan probeerde te trekken ofzo. Héél freaky en trippy, héél fantastisch ;D

Track 7 was dan wel de beste van het album, over een revolutie onder groenten die door een bat-attack weer in elkaar wordt geslagen. Tenminste, als ik het boekje moet geloven. Feit is dat het een briljant stukje muziek is, bij allebei de luisterbeurten anders, maar wel de beste!

Damn wat was dat een leuke ervaring. Heb nooit veel van de Flaming Lips gehoord maar dit was toch wel genieten! Heb hem dus maar besteld zodat ik dit vaker kan doen, al heb je wel iemand nodig om je te helpen 4 maal op play te drukken

Uiteraard niet.

Schizofrenen schijnen wat minder problemen te hebben met deze plaat dan mensen met OCD.

OCD is ook 4CD's te weinig, in dit geval.

inderdaad, hij is echt té flauw

Het klinkt misschien als vaag, experimenteel gedoe (wat het ook is), maar de nummers stáán als een huis. Ontzettend knap werk, want het had net zo goed een richtingsloos gedrocht kunnen worden.

Ik heb het album zelf drie keer op die manier beluisterd. En het resultaat was overdonderend.

Het begint met het relatief simpele nummer Okay I'll Admit That I Really Don't Understand.
CD #3 begint met een stevige drum-intro van Steve Drozd... dan een seconde pauze... en een superfunky basloopje komt erin vanaf CD #2.
Wat vage achtergrondgeluiden van CD #4...
En dan komen de drums van CD #3 weer terug, precies in de groove van het basdeuntje.

Na een minuut of zo komt dan langzaam de stem van Wayne Coyne vanaf CD #1 aandrijven.

En dan zwellen ondertussen nogal angstaanjagende stemmen op de achtergrond aan. En voor je het weet is je kamertje gevuld met meer muziek dan je voor mogelijk had gehouden.

Het mooiste moment voor mij was de eerste keer dat we het laatste nummer opzetten.
De eerste helft van dit lied is eigenlijk niet meer dan Wayne die een (lief) verhaal vertelt over zijn honden. Maar ongeveer halverwege explodeert het nummer. En omdat we de CD's niet exact tegelijkertijd hadden gestart kregen we allerlei schitterende echo-effecten te horen!
Tenslotte eindigt het nummer met een enorm kabaal aan hondengeblaf vanuit alle vier de CD's.

Prachtige quadrafonische ervaring! Een van mijn beste vrienden en ik hadden laatst weer een Zaireeka sessie (mijn eerste) voor de Lips' 30ste verjaardag. Ditmaal hadden we het gedaan met 5 bronnen. Er is namelijk nog een 'disc 5' die digitaal te downloaden is. Deze hebben we gewoon afgespeeld op een smartphone, dus lekker lo-fi met zo'n klein speakertje en de rest op verschillende bronnen, vanaf DVD spelers met een TV tot aan kleine boomboxes tot gewone stereo's. We hadden de hele sessie gedaan met de videos die Wayne heeft gemaakt en er eigenlijk ook bij horen (kun je op YouTube vinden). (Wayne telt alleen een beetje weird af, haha, dus het aftellen deden we elke keer maar zelf)

Heel de ervaring zelf is totaal een evenement op zich. Het opstellen van de bronnen in verschillende hoeken van de kamer, het leren kennen van de apparatuur, want sommigen dingen hebben een korte latency/delay voordat ze daadwerkelijk starten en andere dingen netjuist weer niet. Dat maakt het eigenlijk des te leuker!

Ook al was dit mijn eerste sessie, we hebben hem daarna nog een paar keer meer random ingezet, dus zelfs verschillende nummers door elkaar gedraaid vanaf elke disc. Werkte niet met alles, maar grappig genoeg wèl met veel. Daarna nog de hele live show van The Soft Bulletin gekeken, just 'cause we can!

Voor sommigen mensen is dit gewoon een gimmick, heel Zaireeka, maar wat mij betreft absoluut niet. Het is een sound-experiment en een mixdown luisteren op 1 bron haalt totaal het hele idee èn de ervaring weg. Dat werkt simpelweg gewoon niet. Ik zou het niet erg vinden om Zaireeka zo te beluisteren, maar laat duidelijk zijn: zo is 'ie absoluut simpelweg niet bedoeld en op die manier komt 'ie ook echt niet tot zijn recht.

Ik raad het zeker aan! Het is oprecht een leuk event om mee te maken en het is wat mij betreft ook weer typisch de Lips, die het tòch allemaal weer wat meer maken dan 'gewoon muziek'.

Handen in de lucht en "YEAH!" - zoals Wayne het zou doen!

Wat ik hier lees klinkt alsof de komplete Flaming Lips in 1967 in een ketel LSD gevallen is ( vrij naar Obelix ) en vervolgens met een tijdmasjien 30 jaar verder is gereisd.

Volkomen van de pot gepleurde aktie om de fans zelf aan het werk te zetten op een dusdanige manier dat de luisterervaring elke keer anders is. Geniaal en volkomen gestoord tegelijkertijd, kortom vintage 60s. Ik zit hier spontaan met een olderwetse grijns op m'n smoel en er komt gelijk 1 woord naar boven wat zeker al geen 35 jaar meer door m'n kop gegaan is: Ludiek !

Ik heb hem op vinyl. Ga er maar aan staan.

Iemand heeft hier een heel aardige poging gedaan met 4 vinyl platen:

Flaming lips zaireeka full vinyl - YouTube

Ik ook, maar vind het ook prettig om gewoon een enkele LP te draaien, genoeg leuks, al die verschillende lagen.

Werkt ook. Heb zelfs twee draaitafels met een niet al te grote afstand van elkaar. Valt ook een leuke mix mee te doen.

Met Corona moet je wat. Heb zojuist met vrienden besloten deze te kopen en het gezamenlijk te gaan draaien. Apparatuur en bier sprokkelen en er een leuke middag/avond van maken.
Wordt vervolgd.

Heb het zelf eens gedaan met 3 cd spelers en een computer met ingebouwde cd speler. Alleen al de voorbereidingen, zoals het plaatsen van alle speakers, groot en klein, in de juiste richting was fun. We waren met drie, en een afstandsbediening voor de vierde speler. Het kwam van alle kanten, zweefde in en uit onze oren, en was een geweldige ervaring. Ik ben hem nooit vergeten. Precies de reden om toch ooit ook de vinyl versie gekocht te hebben. Veel plezier!

It giet oan! De 4 cd’s zijn besteld en komen met de postkoets ons tegemoet. Nu nadenken over cd-spelers, versterkers, bier, speakers en een geschikte locatie. Projectje voor de kerstvakantie.

Plus een verslagje op MuMe, natuurlijk. Veel plezier!

Ik weet niet wat het meest jaloezie opwekt EttaJamesBrown. Het feit dat je een droom van kerstvakantie tegemoet gaat of de vaststelling dat er een postkoets al dat moois naar jou brengt?

Ach, naar de duivel met die jaloezie! Het weze u van harte gegund!

Maar een verslagje voor ons, gewone stervelingen, lijkt me wel op zijn plaats.

Dat gaat zeker gebeuren. Afhankelijk van het succes wordt het een eenmalige belevenis of een jaarlijks terugkerend uitje. Een soort Bloomsday.

Gisteren was het zover: een mannenuitje in het teken van Zaireeka. In de middag druk bezig om twee stereosets in de auto te proppen. Voorpret. De andere jongens regelden de andere twee cd-spelers. Het was een allegaartje van een echt setje met redelijke Jamo-speakers, eentje met een House of Marley Bluetooth Speaker, een laptop met een Thodio Bluetooth Speaker en als vierde een portable cd-speler. Allemaal tweede- en derdekeus, want niemand had zin om zijn woonkamerset mee te nemen.

Het afspelen ging na een paar keer oefenen wel goed. Heel aandachtig luisteren is wel lastig met vier personen, vooral als ze de gezelligheid en het bier leuker vinden dan The Flaming Lips. Ik heb het album een anderhalve keer kunnen luisteren. Toen was het tijd voor The Smiths, Nick Cave, R.E.M., The Veils en The Lemonheads. Zaireeka wisselt mooie liedjes af met zweverige paddomuziek. Het nummer met de hoge pieptonen doet zeer aan de oren en zal ik nooit voor mijn plezier gaan luisteren.

Volgend jaar mag het weer, maar dan wel met acht echte -uit elkaar geplaatste - speakers als ik het voor het zeggen heb. Nu kwam het geluid ‘slechts’ van vijf kanten.