BABYMETAL - Metal Galaxy (2019)

Een nieuw album van de dames van Babymetal. Voor degenen die dit nog niet kennen: Babymetal is een product uit een soort Japanse 'Idol' fabriek, waarbij op jonge leeftijd sterretjes al worden gedrilld om het te gaan maken in de Japanse muziekscene. Babymetal is een fusie van J-pop en metal, een paar jaar geleden nog een ondenkbare combinatie, een genre die ze zelf als 'Kawaii metal' bestempelen (schattige metal). Stel je voor dat er 14-15 jarige meisjes in tutu's zingen over vrije onschuldige onderwerpen (chocola, verstoppertje spelen), allemaal begeleid door een metalband. Oh, en ze dansen er ook nog eens bij op een indrukwekkende choreografie wat afgestemd is op het nummer.

In het begin toen ik BM voor het luisterde had dit voor mij een heel hoog WTF-gehalte, maar naarmate je het vaker hoort (en het live hebt gezien), vallen alle stukjes op hun plek. Als je je even openstelt voor de niet zo metal-vocalen, klinkt het gewoon dikke prima. De eerdere albums kenmerkte zich door verschillende metalstijlen (of heeft Babymetal gewoon een eigen nieuwe stijl ontwikkelt?), en alles klinkt prima en luchtig zonder al te veel serieuze poespas. Al bleef het soms wel vreemd. Nu-metal wat overgaat in een EDM-break, trash-metal dat gaat over chocola, metalcore waarin er wordt gerapt door 14-jarige meisjes en nummers waarin metal wordt gemixt met reggae, dubstep, ska of drum 'n bass.

Vorig jaar wat gedoe met de band vanwege de exit van een van de meiden, maar dit jaar komen ze dus met een nieuw album, waarvan de al uitgebrachte nummers voortborduurt op het eerdere werk. De meiden zijn wel iets ouder geworden, dus het überschattige van de eerdere albums is nu wel minder. De uitgebrachte nummers brengen wel iets meer gewicht (Distortion, Starlight, Kagerou) zonder hun kenmerkende stijl te verliezen (Elevator Girl, Pa Pa Ya). In februari in de 013 te zien trouwens.

De eerste track die ik luisterde, Arkadia, was goed te doen. Daarna werd het een rare mix van verschillende stijlen. Toen een van de dames een soort ging rappen was het net of ik een oude Kpop plaat aan het luisteren was. Flinke tegenvaller dit album.

De vorige twee albums vond ik allebei eigenlijk erg leuk. De eerste was erg speels en 'kawai' en de mix der stijlen kwam vrij spontaan over. Metal Resistance was veel serieuzer en ook dat was wat mij betreft een geslaagd album. Deze hangt een beetje tussen de twee in qua wat het wil zijn. Enerzijds proberen ze weer schattig uit de hoek te komen, anderzijds staan er een aantal stevige, goede metaltracks op. Wat mij betreft is de tweede helft van het album best de moeite, maar de eerste zes, zeven nummers zijn er moeizaam; stijlen wisselen elkaar af op een rap tempo en de songs zijn gewoon niet zo sterk. De moeite zijn 'Distortion' en 'Pa Pa Ya!!' en de laatste paar nummers. De rest wil ik snel vergeten.

In Japan is de plaat ook in twee delen uitgekomen, waarbij de eerste 7 nummers de ‘light’ side moet voorstellen en de rest de dark side. Ben het wel met je eens dat de eerste 7 nummers elkaar vlot afwisselen qua stijlen. Het probleem van de band is dat ze bekend geworden zijn met een uniek concept, alleen in hoeverre is dat concept nog serieus te nemen als de meiden nu niet meer 12 zijn maar 22? Ze proberen trouw te blijven aan hun roots wat hoorbaar is in het eerste gedeelte, maar proberen ook weer hun ontwikkeling te tonen in het tweede gedeelte. Misschien dat dit beter had gewerkt als het album gewoon in twee losse delen was uitgebracht. Zeker het tweede gedeelte staat als een huis, het eerste gedeelte is wel leuk, maar misschien wel schrikken voor degenen die onbekend zijn met het concept.

Mssr Renard, ok. Heb je het album ook afgeluisterd of heb je snel even een half nummer opgezet terwijl je eigenlijk al je mening klaar had? Afgaande op je recente stemgedrag (en je 'recensie') ga ik even uit van het tweede. Ga maar lekker verder met discografieën van bands die je wellicht nooit hebt gehoord met belachelijk lage beoordelingen vereren.

Nou, als je beeldmateriaal hebt waarbij ze volgens Westerse normen schaarsgekleed zijn (dan denk ik aan types als Ariana Grande, Niki Minaj etc), dan wil ik die graag zien. En alle videoclips van dit albums zijn of concertregistraties of video's waar de meiden niet eens in zitten?

Als iets je niet ligt, dan ligt het je niet en dat kan gewoon, zeker op een muziekforum. Maar je bent wel heel stellig in je uitspraken zoals hierboven, en ook dat jouw laptopvriendjes dit beter kunnen doen. Ik prijs in ieder geval je vermogen om blijkbaar hele catalogi van bands te beluisteren die je blijkbaar niks vind, gezien je stemhistorie.