Clepsydra - The Gap (2019)

Verwacht geen vernieuwend album, verwacht geen progressie. Veel herhalingsoefeningen en typische neo prog zoals het in de jaren negentig werd gemaakt. Toch is dit niet verkeerd en zullen veel liefhebbers dit weer omarmen. En tja, hoe kan je zo'n hoes weer bedenken

Nummers als The Story Teller en The Spell vind ik wel gelijk weer erg lekker hoor. De rest maakt nog niet gelijk een verpletterende indruk. Vanavond eens goed luisteren tijdens een avondje voetbal op tv kijken.

Ach je moet er een oogje voor hebben.
Ik vind 'm best prima ook wel een proghoes, zeker een verbetering ten opzichte van de 4 lelijke hoezen die hier aan vooraf zijn gegaan

Vind de hoes nog het minste probleem eigenlijk.

Ik zat er verder ook totaal niet op te wachten, mijn verwachtingen waren al laag na het matige optreden op het Progdreams-festival enkele jaren geleden, maar vind het wel sneu voor de fans die na achttien jaar hiermee worden bediend...

Heeft Clepsydra fans?

Ik heb de band altijd erg ondermaats gevonden en heb me danig verwonderd dat ze maar platen bleven uitbrengen. Is het alweer 18 jaar geleden?

Ik zal nooit zeggen dat Clepsydra een geniale band is. Zowel op instrumentaal als op vocaal gebied zijn er veel minpunten te noemen in de composities. De band heeft alleen één album gemaakt wat zo magisch is, dat het gewoon moeilijk te omschrijven is; "Alone". Ik vind het een heerlijk album, een klassieker. Het komt absoluut voor in mijn top twintig van fijnste albums. Maar goed, ik kan mij ook goed voorstellen dat veel mensen dit (en ook "Alone") verschrikkelijk vinden. Zo vind ik het album "Moonshine" van Collage persoonlijk echt (lees echt, echt) overgewaardeerd. Terwijl heel veel progliefhebbers met een neo-prog voorliefde dat echt geweldig vinden.

Ik vind het anders gewoon weer een lekker plaatje. Story Teller en The Spell zijn erg pakkende nummers en de rest is gewoon goed en groeit wellicht nog meer ook. Denk dat de fans echt niet zo teleurgesteld zijn hoor. Wellicht moet ik ze een keer live zien

Fan is een groot woord, maar Moonshine on Heights van het tweede album vind ik toch wel tot het beste behoren wat de neoprog ons gebracht heeft. Maar goed, voor deze ben ik nog niet naar de winkel gehold.

Het was ook een foute opmerking van me.

Ik weet wel dat er vooral in de jaren 90, ook door het SI Music label, er talloze symfobands waren die ondermaats waren en ook maar 1 of 2 platen uitbrachten. Ik vond Clepsydra altijd zo een bandje die het niet zou redden. Maar ze hebben toch nog een lange adem, zo te zien.

Na een paar draaibeurten komt bij mij langzaam toch dat behaaglijke gevoel van Alone naar boven. Alleen die (af en toe) herhaalde zangregels komen me mijn neus uit. Al met al niet slecht en vier sterren. En ja, het genre ligt je of ligt je niet.

Heel langzaam verovert dit toch een voorkeur binnen de enorme diversiteit op mijn MP3 speler in de auto. De toetsen zijn ongelooflijk gedateerd en voorspelbaar, maar zo nu en dan kan ik er intens van genieten. Ik zat laatst ook te denken, als Aluisio Maggini in zijn eigen taal zou zingen zou zijn accent minder tenenkrommend klinken? Toch?

Zal ik de cd dan toch een keer aanschaffen?

Ja,heb 'm nu 3 x achter elkaar aangezet.
Ik vindt dit toch heerlijk wegluisteren .
Vocaal goed, mooie instrumentale stukken erin.
Niet al te vrolijk maar dat.is okay.

Mooi , heel mooi album. De band drijft op emotie en dat kunnen ze enorm goed, op het vorige album Alone is dat tot in perfectie uitgevoerd.

Ik word er bij herbeluistering toch ook wel milder over. Nee, dit is niks nieuws onder de zon, dat was het in 2019 ook niet en dat zou het in 1999 ook niet geweest zijn. Gewoon degelijke neoprog, lekker stevig in When the Bells Started Ringing en met een typisch Clepsydra oorwurm-melodielijn in The Story Teller. Qua productie is de band wel vooruitgegaan sinds de dagen van Hologram / More Grains of Sand en voor de rest, ach, beter goed nostalgisch dan mislukt vernieuwend.