Stereophonics - Kind (2019)

Fly Like an Eagle is een prachtig nummer en sinds vandaag is het tweede nummer Bust This Town te beluisteren. Blijft een fijne band.

Fly Like an Eagle is inderdaad een prachtig nummer.

Is inmiddels uitgebracht.

Morgen kaartjes kopen voor 1 Febr Afas

Voorlopige favorieten Fly like a Eagle - This Life Ain't Easy en Restless Mind.

Na het wisselvallige en tegenvallende scream above the sounds (2017) alweer een nieuw album van deze Welshmen. In vergelijking met de vorige is dit album veel rustiger en heeft een beetje een ‘country’ feel over zich. Opener ‘i Just wanted the goods en bust this town rocken dan wel licht. De andere nummers zijn ingetogen, verhalende teksten vol mooie melodieën. Het is echt een ALBUM geworden, de nummers passen en horen bijelkaar. En ook fijn dit keer geen (op)vullers zoals op hun andere albums vaak wel staan. Dit album kan zich meten met JEEP en PERFORMANCE hun beste albums. Hoogtepunten zijn tot nu toe ‘fly like an eagle’ (prachtige opbouw), don’t let the devil (heerlijk catchy), restless mind en hungover for you. Aanrader en 1 februari live in de Afas!

Beter dan de vorige 2 albums. Ze zijn op de goede weg terug.

Wat een fijn album! Fly like an Eagle is echt het prijsnummer van dit album, maar het is vrij onmogelijk om een tweede favoriet aan te wijzen. De wat meer rock gerichte nummers zijn heerlijk, dan doel ik met name op opener I just Wanted the Goods en Bust This Town, maar ook Make Friends with the Morning en Don’t Let the Devil Take Another Day komen voor die positie in aanmerking. En wat te denken van de mooie, rustige afsluiter Restless Mind.

Dat ik zoveel nummers als favoriet kan aanwijzen, betekent dat Stereophonics erin is geslaagd om een sterk album af te leveren dat ook nog eens lekker afwisselend is. De stem van Kelly Jones blijft zo enorm herkenbaar. Ik krijg daar geen genoeg van.

De stem van Kelly Jones is hetgeen dat Stereophonics uniek maakt. Op deze plaat krijgt hij - eindelijk - weer vrij spel. Ik hoor een fijne, Beatlesque popplaat. Eigenlijk geen missers en zonder pretenties waardoor het op de afgelopen werken nog weleens misliep. Qua geluid sluit het aan op Just Enough Education to Perform, zij het wat volwassener. Dit betekent dat de akoestische gitaar weer wat meer in het middelpunt staat. Ik vind dat dit geluid beter past bij Stereophonics dan het rockgeluid waar de band na het succes van 'Dakota' aan vast bleef houden.

Ik blijf een zwak houden voor deze band en zeker ook voor hun concerten. Qua gevoel bij deze plaat sluit ik mij volledig aan bij Wickerman, uitstekend verwoordt.

Niet slecht. Dat vat het voor mij droogweg samen. De tijd dat Stereophonics mij nog kon verrassen, ligt toch al een tijdje achter ons. Dit zijn voornamelijk "OK" tot "Goed, zonder meer." songs. Geen slechte nummers te bespeuren. Maar ook niets dat er echt bovenuit steekt of veel enthousiasme bij mij opwekt.